Moab (Utah) — miasto i baza turystyczna: Arches, Canyonlands, rowery

Wczesne lata

Biblijna nazwa Moab odnosi się do obszaru ziemi położonego po wschodniej stronie rzeki Jordan. Niektórzy historycy uważają, że miasto w Utah zaczęło używać tej nazwy z powodu Williama Pierce'a, pierwszego poczmistrza. Uważał on, że biblijny Moab i ta część Utah to "daleki kraj". Jednak inni uważają, że nazwa ma pochodzenie Paiute, odnosząc się do słowa "moapa" oznaczającego komara. Niektórzy z pierwszych mieszkańców tego obszaru próbowali zmienić nazwę miasta, ponieważ w chrześcijańskiej Biblii Moabici są poniżani jako kazirodczy i bałwochwalczy. Jedna z petycji z 1890 roku miała 59 podpisów i żądała zmiany nazwy na Vina. Inna próba miała na celu zmianę nazwy na Uvadalia. Obie próby zakończyły się niepowodzeniem.

W okresie od 1829 roku do wczesnych lat pięćdziesiątych XIX wieku, okolice dzisiejszego Moab służyły jako przejście przez rzekę Kolorado na Starym Hiszpańskim Szlaku. W kwietniu 1855 roku osadnicy z Kościoła Świętych w Dniach Ostatnich podjęli próbę założenia przy przeprawie posterunku handlowego o nazwie "Elk Mountain Mission". Celem był handel z podróżnikami próbującymi przeprawić się przez rzekę. Czterdziestu mężczyzn zostało wezwanych na tę misję. Miały miejsce wielokrotne ataki rdzennych Amerykanów, w tym jeden 23 września 1855 roku, w którym James Hunt, towarzysz Petera Stubbsa, został zastrzelony i zabity. Po tym ostatnim ataku fort został opuszczony. Nowa runda osadników założyła stałą osadę w 1878 roku. Moab został zarejestrowany jako miasto 20 grudnia 1902 roku.

W 1883 roku przez wschodni Utah została zbudowana główna linia kolejowa Denver and Rio Grande Western Railroad. Linia kolejowa nie przebiegała przez Moab. Zamiast tego, przechodziła przez pobliskie miasta Thompson Springs i Cisco, 40 mil (64 km) na północ. Później wybudowano inne miejsca, w których można było przekroczyć Kolorado, takie jak Lee's Ferry, Navajo Bridge i Boulder Dam. Te zmiany przesunęły szlaki handlowe z dala od Moab. Rolnicy i kupcy z Moab musieli przestawić się z handlu z przejeżdżającymi podróżnymi na wysyłanie swoich towarów na odległe rynki. Wkrótce początki Moab jako jednej z niewielu naturalnych przepraw przez rzekę Kolorado zostały zapomniane. Mimo to, wojsko amerykańskie uznało most na rzece Kolorado w Moab za na tyle ważny, że jeszcze w czasie II wojny światowej umieszczono go pod strażą.

W 1943 r. były obóz Civilian Conservation Corps poza Moab został wykorzystany do zamknięcia japońsko-amerykańskich internowanych, którym władze War Relocation Authority nadały etykietkę "wichrzycieli". Centrum Izolacji w Moab dla "nieposłusznych" Japończyków zostało utworzone w odpowiedzi na rosnący opór wobec polityki WRA w obozach. Starcia między strażnikami a więźniami w grudniu 1942 roku, znane jako "zamieszki w Manzanar", w których zginęły dwie osoby, a dziesięć zostało rannych, były ostatecznym impulsem. 11 stycznia 1943 r. szesnastu mężczyzn, którzy zainicjowali dwudniowe protesty, zostało przeniesionych do Moab z więzień miejskich, gdzie zostali zamknięci (bez postawienia zarzutów i dostępu do rozprawy) po zamieszkach. Po zamknięciu zaledwie piętnaście miesięcy wcześniej, wszystkie 18 struktur w stylu wojskowym obozu CCC było w dobrym stanie. Miejsce to zostało przekształcone do nowego użytku przy minimalnym remoncie. Obozu strzegło 150 żandarmów wojskowych, a dyrektor Raymond Best i szef ochrony Francis Frederick przewodniczyli administracji. 18 lutego trzynaście transportów z Gila River w Arizonie zostało przywiezionych do Moab, a sześć dni później dziesięć kolejnych przybyło z Manzanar. Kolejnych piętnastu więźniów z Tule Lake zostało przeniesionych 2 kwietnia. Większość z tych nowo przybyłych została usunięta z ogólnej populacji obozu z powodu stawiania oporu polityce internowania. Centrum Izolacji Moab pozostało otwarte do 27 kwietnia, kiedy to większość więźniów została przewieziona autobusem do większego i bardziej bezpiecznego Centrum Izolacji Leupp. W 1994 roku, "Dalton Wells CCC Camp/Moab Relocation Center" został dodany do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych. Mimo, że na miejscu nie ma żadnego historycznego znacznika, tablica informacyjna przy obecnym wejściu na teren obozu oraz fotografia wystawiona w Muzeum Dan O'Laurie w Moab wspominają o byłym ośrodku izolacyjnym.

Późniejsze lata

Gospodarka Moab początkowo opierała się na rolnictwie, ale stopniowo przestawiła się na górnictwo. W latach 1910 i 1920 na tym terenie odkryto uran i wanad. Następnie odkryto potas i mangan, a potem ropę naftową i gaz ziemny. W latach 50-tych Moab stało się tak zwaną "Uranową Stolicą Świata" po tym jak geolog Charles Steen znalazł bogate złoża rudy uranu na południe od miasta. Odkrycie to nastąpiło mniej więcej w tym samym czasie, kiedy zaczęto rozwijać broń jądrową i energetykę jądrową w Stanach Zjednoczonych. Dzięki tym późniejszym odkryciom Moab stał się zamożny.

W ciągu następnych kilku lat populacja miasta wzrosła o prawie 500%, osiągając prawie 6000 mieszkańców. Eksplozja ludności spowodowała wiele budów domów i szkół. Charles Steen ofiarował wiele pieniędzy i ziemi, aby stworzyć nowe domy i kościoły w Moab.

Wraz z końcem zimnej wojny, uranowy boom w Moab dobiegł końca. Liczba mieszkańców miasta drastycznie spadła. Na początku lat 80-tych wiele domów stało pustych, a prawie wszystkie kopalnie uranu zostały zamknięte.

W 1949 roku, reżyser westernów John Ford został przekonany do wykorzystania tego terenu do filmu "Wagon Master". Ford korzystał już wcześniej z terenu w Monument Valley w okolicach Mexican Hat, Utah, na południe od Moab. To właśnie tam 10 lat wcześniej, w 1939 roku, nakręcił film Dyliżans. Miejscowy ranczer z Moab (George White) odnalazł Forda i namówił go, aby przyjechał do Moab. Od tamtego czasu w okolicy nakręcono wiele filmów, wykorzystując jako tło Park Narodowy Arches i Park Narodowy Canyonlands.

Od lat 70-tych, turystyka odgrywa coraz większą rolę w lokalnej gospodarce. Po części dzięki filmom Johna Forda, po części dzięki artykułom w czasopismach, okolica stała się ulubionym miejscem fotografów, rafterów, wędrowców, wspinaczy skalnych, a ostatnio także rowerzystów górskich. Moab jest również coraz bardziej popularnym miejscem dla miłośników czterech kółek, jak również dla skoczków BASE i tych, którzy uprawiają highlining, którzy mogą uprawiać swój sport na tym terenie. Około 16 mil na południe od Moab znajduje się Hole N' The Rock, 14-pokojowy dom o powierzchni 5000 stóp kwadratowych, wykuty w skalnej ścianie, który NationalGeographic uznał za jedną z 10 największych przydrożnych atrakcji w Stanach Zjednoczonych. Populacja Moab wzrasta tymczasowo w miesiącach wiosennych i letnich wraz z przybyciem licznych osób zatrudnionych sezonowo w branży rekreacji i turystyki.

W ostatnich latach Moab doświadczył gwałtownego wzrostu liczby właścicieli drugich domów. Stosunkowo łagodne zimy i przyjemne lata przyciągnęły wielu ludzi do budowy takich domów w całej okolicy. Podobnie jak w innych miejscowościach wypoczynkowych na amerykańskim Zachodzie, kontrowersje wzbudzają nowi mieszkańcy i ich domy, które w wielu przypadkach pozostają niezamieszkane przez większą część roku. Wielu mieszkańców Moab obawia się, że w miasteczku zachodzą zmiany podobne do tych, których doświadczają Vail i Aspen w sąsiednim Kolorado. Chodzi tu o szybko rosnące wartości nieruchomości, wzrost kosztów życia oraz skutki odczuwane przez miejscowych pracowników o niskich i średnich dochodach.

Magazyn Sunset w wydaniu z marca 2009 roku wymienił Moab jako jedno z "20 najlepszych małych miasteczek na Zachodzie", a wyróżnienie to potwierdzają podobne artykuły w innych magazynach.

Od 2011 roku Moab jest gospodarzem festiwalu LGBT Pride. W ramach pierwszego festiwalu odbył się marsz, który przyciągnął ponad 350 osób. W drugim roku festiwalu wzięło udział ponad 600 osób.

Klimat

Moab ma suchy klimat charakteryzujący się gorącymi latami i chłodnymi zimami. Opady są równomiernie rozłożone w ciągu roku (zazwyczaj mniej niż jeden cal na miesiąc). Istnieje średnio 41 dni z temperaturą osiągającą 100 °F (38 °C), 109 dni osiągających 90 °F (32 °C) i 3,6 dni na zimę, gdzie temperatura pozostaje na poziomie lub poniżej zera. Najwyższa temperatura wynosiła 114 °F (46 °C) w dniu 7 lipca 1989 roku. Najniższa temperatura wynosiła -24 °F (-31 °C) 22 stycznia 1930 roku.

Średnia roczna suma opadów w Moab wynosi 9.02 cali (229 mm). W ciągu roku jest średnio 55 dni z mierzalnymi opadami. Najbardziej mokrym rokiem był 1983 z 16.42 cali (417 mm) i najbardziej suchym rokiem był 1898 z 4.32 cali (110 mm). Najwięcej opadów w jednym miesiącu wystąpiło w lipcu 1918 roku - 6,63 cala (168 mm). Najwięcej opadów w ciągu 24 godzin wystąpiło 23 lipca 1983 roku i wyniosło 2,77 cala (70 mm).

Średnie sezonowe opady śniegu w latach 1981-2011 to 6.9 cali (18 cm). Najwięcej śniegu w sezonie było 74 cale (190 cm) w latach 1914-15, ale najbardziej śnieżny miesiąc to grudzień 1915 z 46 calami (117 cm).