Wczesne życie
Foster urodził się jako syn Roberta Fostera i Lilian Smith w 1935 roku w Reddish, Stockport, Cheshire. Wkrótce po jego urodzeniu przeprowadzili się dwie mile do 4 Crescent Grove w Levenshulme, Manchester, które wynajmowali za czternaście szylingów (70p) tygodniowo: Foster nie ma żadnych wspomnień o Reddish. Rodzice Fostera byli sumiennymi, ciężko pracującymi ludźmi - tak sumiennymi, że Foster, jako jedyne dziecko, czuł, że ich ciężka praca ogranicza jego relacje z nimi i często był pod opieką sąsiadów lub innych członków rodziny. Uczęszczał do Burnage Grammar School for Boys w Burnage. W wywiadzie dla Guardiana w 1999 roku, Foster powiedział, że zawsze czuł się "inny" w szkole i był zastraszany, a on wycofał się do świata książek. Uważał się za cichego i niezręcznego w swoich wczesnych latach, często popełniając faux pas.
Foster opisał Manchester jako "jeden z warsztatów świata" i "ucieleśnienie wielkiego miasta". Jego ojciec, Robert, pracował w Metropolitan-Vickers, Trafford Park, co podsyciło zainteresowanie Fostera inżynierią i projektowaniem. Był zafascynowany inżynierią i procesem projektowania. Mówi, że to skłoniło go do zrobienia kariery przy projektowaniu budynków. Szczególne zainteresowania Fostera obejmowały samoloty, które są jego hobby do dziś, oraz pociągi, które powstały w dzieciństwie, gdy oglądał przejeżdżające pociągi na linii kolejowej przed swoim domem szeregowym.
Opuścił szkołę w wieku 16 lat i pracował w biurze skarbnika miasta Manchester. Następnie wstąpił do służby narodowej w Królewskich Siłach Powietrznych. Po zwolnieniu z wojska, w 1956 roku Foster rozpoczął naukę w Szkole Architektury i Planowania Miasta na Uniwersytecie w Manchesterze. Ukończył ją w 1961 roku. Później Foster wygrał Henry Fellowship do Yale School of Architecture, gdzie uzyskał tytuł magistra. W Yale poznał również Richarda Rogersa. Następnie przez rok podróżował po Ameryce. Do Wielkiej Brytanii wrócił w 1963 roku. Następnie założył praktykę architektoniczną jako Team 4 z Rogersem oraz siostrami Georgie i Wendy Cheesman. Georgie (później Wolton) była jedyną osobą z zespołu, która zdała egzaminy RIBA. Pozwoliło im to na samodzielne rozpoczęcie praktyki. Zespół 4 szybko zyskał reputację zespołu zajmującego się zaawansowanym technologicznie wzornictwem przemysłowym.
Edukacja
Foster podjął pracę jako asystent kierownika kontraktu w John Bearshaw and Partners, lokalnej pracowni architektonicznej. Pracownicy doradzili mu, że jeśli chce zostać architektem, powinien przygotować portfolio rysunków, używając jako przykładu rysunków perspektywicznych i warsztatowych z praktyki Bearshawa. Bearshaw był pod takim wrażeniem tych rysunków, że awansował młodego Fostera do działu rysunków w firmie.
W 1956 roku Foster zdobył miejsce na University of Manchester School of Architecture and City Planning. Foster nie kwalifikował się do otrzymywania stypendium na utrzymanie, więc podjął szereg prac na pół etatu, aby sfinansować swoje studia. Został sprzedawcą lodów, bramkarzem w nocnym klubie i pracował na nocnej zmianie w piekarni przy produkcji bułeczek. Łączył to z samokształceniem poprzez wizyty w lokalnej bibliotece w Levenshulme. Foster bardzo interesował się pracami Franka Lloyda Wrighta, Ludwiga Miesa van der Rohe, Le Corbusiera i Oscara Niemeyera, a w 1961 roku ukończył studia w Manchesterze.
Foster zdobył stypendium Henry Fellowship do Yale School of Architecture, gdzie poznał przyszłego partnera biznesowego Richarda Rogersa i zdobył tytuł magistra. Vincent Scully zachęcił Fostera i Rogersa do odbycia rocznej podróży po Ameryce. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1963 roku założył praktykę architektoniczną jako Team 4 z Rogersem oraz siostrami Georgie i Wendy Cheesman. Georgie (później Wolton) była jedyną osobą z zespołu, która zdała egzaminy RIBA, co pozwoliło im na samodzielne rozpoczęcie praktyki. Zespół 4 szybko zyskał reputację dzięki zaawansowanemu technologicznie wzornictwu przemysłowemu.
Foster + Partners
Po tym jak zespół 4 poszedł swoją drogą, Foster i Wendy Cheesman założyli w 1967 roku firmę Foster Associates, która później przekształciła się w Foster and Partners. Długi okres współpracy z amerykańskim architektem Richardem Buckminsterem Fullerem rozpoczął się w 1968 roku i trwał aż do śmierci Fullera w 1983 roku. Współpracowali oni przy kilku projektach, które stały się katalizatorami w rozwoju wrażliwego na środowisko podejścia do projektowania - w tym przy projekcie Teatru Samuela Becketta.
Początkowo koncentrowali się na budynkach przemysłowych. Punktem zwrotnym było wybudowane w 1969 roku centrum administracyjno-rekreacyjne dla Fred. Olsen Lines w londyńskim Docklands, gdzie pracownicy i menedżerowie nie są już rozdzieleni. Przełomowym budynkiem Foster and Partners w Wielkiej Brytanii była siedziba Willis Faber & Dumas w Ipswich, z 1974 roku. Klientem była rodzinna firma ubezpieczeniowa, która chciała przywrócić poczucie wspólnoty w miejscu pracy. Foster stworzył piętra biurowe o otwartym planie na długo przed tym, jak plan otwarty stał się normą. W mieście, które nie jest przesadnie wyposażone w obiekty użyteczności publicznej, ogrody na dachu, 25-metrowy basen i sala gimnastyczna podniosły jakość życia 1200 pracowników firmy. Budynek posiada szklaną fasadę o pełnej wysokości, dopasowaną do średniowiecznego planu ulicy, która nadaje mu dramatyzmu, subtelnie przechodząc od nieprzejrzystej, odbijającej światło czerni do świecącej, podświetlanej przejrzystości w miarę zachodu słońca. Inspiracją dla projektu był budynek Daily Express w Manchesterze, dzieło, które Foster podziwiał w młodości. Budynek ten jest obecnie wpisany na listę Grade I*.
Sainsbury Centre for Visual Arts, galeria sztuki i muzeum na terenie kampusu University of East Anglia w Norwich, był jednym z pierwszych dużych budynków publicznych zaprojektowanych przez Fostera, ukończonym w 1978 roku, a w grudniu 2012 roku został wpisany na listę II*. W 1990 roku projekt budynku terminala na lotnisku Stansted w Londynie został wyróżniony nagrodą Unii Europejskiej w dziedzinie architektury współczesnej / nagrodą Miesa van der Rohe.
Foster zyskał sławę jako projektant budynków biurowych. W latach 80-tych zaprojektował HSBC Main Building w Hongkongu dla banku HSBC. Budynek wyróżnia się wysokim poziomem przejrzystości światła, ponieważ wszyscy z 3500 pracowników mają widok na Victoria Peak lub Victoria Harbour. Foster powiedział, że gdyby firma nie wygrała tego przetargu, prawdopodobnie zbankrutowałaby. Foster uważa, że przyciąganie młodych talentów jest niezbędne i jest dumny z tego, że średnia wieku osób pracujących dla Foster and Partners wynosi 32 lata, tak jak w 1967 roku.
dzień dzisiejszy
Dziś firma Foster + Partners współpracuje z inżynierami, którzy wykorzystują systemy komputerowe. Zwracają uwagę na podstawowe prawa fizyczne, takie jak konwekcja. Stworzyli wydajne budynki, takie jak siedziba Swiss Re London w Londynie. Ściany wpuszczają powietrze w celu pasywnego chłodzenia, a następnie wypuszczają je, gdy się nagrzewa i wznosi.
Wcześniejsze projekty Fostera odzwierciedlały wyrafinowaną, inspirowaną maszynami wizję high-tech. Jego styl ewoluował w kierunku bardziej ostrej nowoczesności. W 2004 roku Foster zaprojektował najwyższy most na świecie, wiadukt Millau w południowej Francji, a burmistrz Millau, Jacques Godfrain, stwierdził: "Architekt, Norman Foster, dał nam model sztuki".
W styczniu 2007 roku, The Sunday Times doniósł, że Foster wezwał Catalyst, korporacyjny dom finansowy, do znalezienia nabywców dla Foster + Partners. Foster nie chce przejść na emeryturę, ale chce sprzedać swoje 80-90% udziałów w firmie wycenianych na £300M do £500M.
Foster jest członkiem zarządu organizacji charytatywnej Article 25, zajmującej się architekturą. Organizacja ta zajmuje się projektowaniem, budową i zarządzaniem bezpiecznymi, trwałymi budynkami w niebezpiecznych częściach świata. Jest również członkiem zarządu The Architecture Foundation. Powodem jego bogactwa jest fakt, że otrzymuje on 15% kosztów budowy.
W 2007 roku współpracował z Philippe Starckiem i Sir Richardem Bransonem z Virgin Group nad planami Virgin Galactic.
Foster zaprojektował Apple Campus w Cupertino, a obecnie projektuje większość sklepów Apple. Projektuje również siedzibę Bloomberga w Londynie. Ostatnio zaprojektował również klub jachtowy w Monako oraz centrum technologiczne McLaren.
Obecnie Foster zasiada w Radzie Powierniczej organizacji charytatywnej Article 25, która projektuje, buduje i zarządza innowacyjnymi, bezpiecznymi i zrównoważonymi budynkami w najbardziej niegościnnych i niestabilnych regionach świata. Jest również członkiem rady powierniczej Architecture Foundation.
Niedawno założył Fundację Normana Fostera, która promuje interdyscyplinarne myślenie i badania, aby pomóc nowym pokoleniom architektów, projektantów i urbanistów przewidywać przyszłość.
Foster niedawno założył swoje osobiste konto na Instagramie pod nazwą @officialnormanfoster, gdzie publikuje zdjęcia ze swojego codziennego życia.
