Poprawka XXIII do Konstytucji USA: elektorzy i głosowanie w Dystrykcie Kolumbii

Sekcja 1.
Okręg stanowiący siedzibę Rządu Stanów Zjednoczonych powołuje się w sposób określony przez Kongres:

Liczba elektorów na Prezydenta i Wiceprezydenta równa jest całkowitej liczbie senatorów i reprezentantów w Kongresie, do których Dystrykt byłby uprawniony, gdyby był Stanem, ale w żadnym wypadku nie większa niż najmniej ludny Stan; będą oni stanowić uzupełnienie elektorów wyznaczonych przez Stany, ale dla celów wyboru Prezydenta i Wiceprezydenta będą uważani za elektorów wyznaczonych przez Stan; będą się oni zbierać w Dystrykcie i wykonywać takie obowiązki, jakie przewiduje dwunasty artykuł poprawki.

Sekcja 2.
Kongres będzie miał prawo egzekwować postanowienia niniejszego artykułu za pomocą odpowiednich ustaw.

Kiedy ratyfikowano Konstytucję, stolicą kraju był Nowy Jork. Jednakże Artykuł 1Sekcja 8, Klauzula 17 Konstytucji stanowi: {{quote:Kongres będzie miał prawo... sprawować wyłączną władzę ustawodawczą we wszystkich sprawach, nad takim ­okręgiem (nieprzekraczającym dziesięciu mil kwadratowych), który może, w wyniku cesji poszczególnych Stanów i akceptacji ­Kongresu, stać się siedzibą ­rządu Stanów Zjednoczonych...}}.

Wybór miejsca na nową stolicę był politycznym kompromisem. Alexander Hamilton, pierwszy sekretarz skarbu i bankierzy, głównie z północnego wschodu, uzyskali lokalizację Banku Stanów Zjednoczonych w Filadelfii. W zamian za to specjalny Dystrykt Kolumbii miał być zlokalizowany nad rzeką Potomac, bliżej południowych stanów i kontrolowany przez Kongres.

Waszyngton DC został założony 16 lipca 1790 roku na miejscu wybranym przez Jerzego Waszyngtona. Wyznaczył on trzech komisarzy, którzy mieli przygotować miasto do powołania nowego rządu, zaplanowanego na rok 1800. W tym czasie, od 1790 do 1800 roku, stolicą była Filadelfia.

W 1800 roku, zgodnie z planem, Dystrykt Kolumbii stał się stolicą kraju. W tym czasie populacja liczyła zaledwie około 5 000 mieszkańców. Jako dystrykt i terytorium federalne, ludność nie miała lokalnego ani stanowego rządu. Nie mogli też głosować w wyborach federalnych.

Przyjęta przez Kongres 17 czerwca 1960 r. i ratyfikowana przez stany 29 marca 1961 r., XXIII Poprawka, dla celów Kolegium Elektorskiego, traktuje Dystrykt Kolumbii tak samo, jakby był stanem. Daje to obywatelom Dystryktu prawo do głosowania w wyborach prezydenckich. Poprawka nie czyni Dystryktu stanem, daje jego mieszkańcom taką samą liczbę elektorów, jak gdyby był stanem. Ale, zgodnie z poprawką, nie więcej niż najmniejszy stan. Poprawka nie daje mieszkańcom dystryktu żadnej reprezentacji w Kongresie. Kongres nadal rządzi dystryktem.

Podczas gdy Dystrykt Kolumbii uważany jest za politycznie neutralny w momencie uchwalania ustawy w 1961 roku, od tego czasu nastąpił dramatyczny zwrot w kierunku Partii Demokratycznej. Afroamerykanie głosowali w większej liczbie niż w latach 40-tych i 50-tych. Według spisu powszechnego z 1970 roku, 71% Dystryktu Federalnego stanowili czarni, co stanowiło dramatyczny skok. W rezultacie, Dystrykt wysłał swoje 3 głosy elektorskie na kandydata Demokratów w każdych wyborach prezydenckich od 1964 roku. Jednakże głosy elektorskie Dystryktu nie okazały się jeszcze decydujące w wyborach prezydenckich. Najmniejszą większością głosów w Kolegium Elektorskim zdobytą przez demokratycznego prezydenta od czasu ratyfikacji Dwudziestej Trzeciej Poprawki była większość 56 głosów uzyskana przez Jimmy'ego Cartera w 1976 roku.