Eris jest planetą karłowatą i zarazem obiektem trans-Neptunicznym. Znajduje się dalej od Słońca niż większość znanych obiektów Układu Słonecznego i bywa klasyfikowana jako plutoida. Ze względu na wielkość i masę Eris uważana jest za drugą co do wielkości znaną planetę karłowatą po Ceres lub Plutonie, w zależności od metody pomiaru; początkowo wydawała się większa niż Pluton, lecz późniejsze obserwacje zbliżyły ich rozmiary.

Charakterystyka i budowa

Eris należy do grupy obiektów określanych jako obiekty z rozproszonym dysku. Ma stosunkowo dużą masę jak na ciało pasa Kuipera i prawdopodobnie skalisto-lodową strukturę z grubą skorupą lodową. Jej powierzchnia jest bardzo zimna i odbijająca, co sugeruje obecność zamarzniętych gazów i związków, takich jak metan i azot.

Orbita i ruch

Orbita Eris jest wydłużona i eliptyczna, o okresie obiegu około 557 lat. Płaszczyzna orbity jest znacznie nachylona — około 44° względem ekliptyki — co powoduje, że Eris przemierza obszary znacznie oddalone od typowych orbit planetarnych. Obieg ten umieszcza ją zwykle poza granicami pasa Kuipera, w regionie przejściowym do dalej położonego rozproszonego dysku.

Typowe cechy orbitalne sprawiają, że Eris bywa używana do badań dynamiki zewnętrznego Układu Słonecznego i modeli migracji olbrzymich planet w przeszłości. Naukowcy analizują jej ruch, aby lepiej zrozumieć warunki panujące na obrzeżach Układu Słonecznego.

  • Typ: planeta karłowata
  • Grupa: TNO, obiekt z rozproszonym dysku
  • Okres orbitalny: ~557 lat
  • Nachylenie: ~44°

Eris posiada jeden księżyc, którego oficjalna nazwa to Dysnomia. Księżyc ten pozwolił określić masę Eris dzięki obserwacjom ruchu orbitalnego. Eris została odkryta w 2005 roku i jej wykrycie stało się jednym z kluczowych powodów do przedefiniowania pojęcia planety przez Międzynarodową Unię Astronomiczną.