Ślepota barw

Ludzie ze ślepotą kolorystyczną nie potrafią odróżnić pewnych kolorów. Mogą w ogóle nie widzieć kolorów.

Większość ślepoty kolorystycznej jest dziedziczna, zazwyczaj jako proste dziedzictwo Mendeliana. Czasami jest ona wynikiem uszkodzenia oczu, nerwów lub mózgu. Może być ona spowodowana przez kontakt z pewnymi substancjami chemicznymi.

Większość ślepoty kolorystycznej jest trwała. Niektóre warunki mogą prowadzić do tymczasowej ślepoty kolorystycznej. Podczas niektórych rodzajów migreny, niektóre osoby nie są w stanie odróżnić różnicy między niektórymi kolorami. Nie ma lekarstwa na trwałą ślepotę kolorystyczną.

O wiele więcej samców jest ślepych na kolor niż samic. Od pięciu do ośmiu procent samców, ale mniej niż jeden procent samic, jest niewidomych.

Ślepota kolorystyczna jest zazwyczaj uważana za niepełnosprawność. Jednak osoby niewidome kolorystycznie mają pewną zaletę: czasami lepiej widzą przez niektóre rodzaje kamuflażu.

Ta ilustracja z 1895 r. przedstawia flagę amerykańską widzianą przez osoby o normalnym wzroku, a także osoby z różnymi rodzajami ślepoty kolorystycznej.Zoom
Ta ilustracja z 1895 r. przedstawia flagę amerykańską widzianą przez osoby o normalnym wzroku, a także osoby z różnymi rodzajami ślepoty kolorystycznej.

Historia

W 1798 roku angielski chemik John Dalton opublikował pierwszy artykuł naukowy o ślepocie kolorystycznej. To było po tym, jak dowiedział się, że jest niewidomy. Artykuł nosił tytuł "Nadzwyczajne fakty związane z widzeniem kolorów". Z tego powodu, stan ten nazywany jest czasem daltonizmem. Od 2009 roku słowo daltonizm jest używane tylko dla rodzaju ślepoty kolorystycznej zwanej deuteranopią.

Widzący kolor

Istnieją trzy kroki w procesie rozpoznawania różnic między kolorami:

  1. Światło uderza w wyspecjalizowane komórki nerwowe w oku. Te komórki są nazywane receptorami. Niektóre z nich są stymulowane i tworzą sygnał elektryczny.
  2. Sygnały przemieszczają się wzdłuż nerwów do specjalnych części mózgu.
  3. Te części mózgu interpretują sygnały. Sygnały są zamieniane na obraz. Obraz ten jest następnie uważnie obserwowany w celu oddzielenia różnych obiektów, zobaczenia kształtów, a czasem kolorów, i powiązania ich z innymi rodzajami informacji.

Jak ludzkie oko widzi kolory

Wewnątrz oka ludzkiego znajduje się część zwana siatkówką. Siatkówka otrzymuje obrazy, które widzi oko. Przesyła obrazy do mózgu. Siatkówka ma dwa rodzaje komórek: Komórki prętowe i komórki stożkowe. Pracują one w różnych rodzajach światła.

  • Komórki prętowe otrzymują obrazy, które oko widzi, gdy światło jest przyciemnione, w nocy lub w ciemnym pomieszczeniu.
  • Komórki stożkowe odbierają obrazy, które oko widzi w normalnym świetle dziennym lub w jasnym świetle. Istnieją trzy rodzaje komórek stożkowych. Każdy typ ma inną chemiczną fotopsynę i reaguje na inne spektrum światła. Jeden z nich jest szczególnie wrażliwy na światło o krótkich falach. Inny jest wrażliwy na średnie długości fal. Trzeci jest wrażliwy na długie długości fali. Te długości fal pokrywają dużą część światła widzialnego. Każdy kolor jest "widziany" w wyniku tego, jak bardzo każdy z receptorów jest stymulowany.

Jak mózg pracuje nad kolorami

Części wzgórza i kora wzrokowa w mózgu są zaangażowane w widzenie, również widzenie kolorów. Ślepota kolorystyczna może zatem wystąpić również wtedy, gdy te obszary mózgu, nerwu wzrokowego lub siatkówki zostały uszkodzone. Te rodzaje ślepoty kolorystycznej zdarzają się zazwyczaj z powodu wypadku. Nie są one dziedziczone. Odziedziczone formy ślepoty kolorystycznej mają wpływ tylko na siatkówkę oka.

W ten sposób możliwe jest, że tylko część pola widzenia jest dotknięta ślepotą barwną, ale w pozostałej części nie ma ślepoty barwnej.

Niektóre rodzaje ślepoty kolorystycznej, ale nie odziedziczone ślepoty kolorystycznej, mogą być wyleczone.

Przyczyny ślepoty kolorystycznej

Istnieje kilka różnych problemów, które mogą powodować ślepotę kolorów.

  • Jeśli oko człowieka nie ma komórek stożkowych, to nie widzi żadnego koloru. Mogą widzieć tylko odcienie ciemne i jasne.
  • Istnieją trzy rodzaje komórek stożkowych w ludzkim oku. Jeśli istnieją dwa rodzaje, człowiek będzie miał trudności z odróżnieniem pewnych kolorów. Jeśli jest tylko jeden typ, człowiek nie będzie widział koloru w ogóle.
  • Czasami komórki stożkowe się zmieniają. Oznacza to, że nie reagują one już na te długości fal, które powinny. Człowiek będzie potrzebował więcej pewnego koloru, aby zobaczyć ten kolor. Widzi kolory inaczej i może nie być w stanie odróżnić pewnych kolorów od siebie. Większość z tych osób nie wie, że są one niewidome, ponieważ w większości przypadków mają niewielkie trudności z odróżnieniem kolorów.
  • Nie ma nic złego w oku, ale nerwy, które przenoszą informację lub obszar w mózgu, który ją interpretuje, mogą być uszkodzone. Oznacza to, że sygnał jest interpretowany w niewłaściwy sposób. Uszkodzenie może być trwałe lub tymczasowe. Pewne warunki w mózgu, takie jak migrena, mogą zmienić sposób, w jaki ludzie postrzegają kolory.

Różne rodzaje ślepoty kolorystycznej

Całkowita ślepota kolorystyczna

Ten stan jest bardzo rzadki. Ludzie, którzy na nią cierpią, widzą ją tylko w kolorach czarnym, szarym i białym: Potrafią dostrzec tylko różnice w jasności i nie widzą koloru. Nazywa się to monochromatycznością.

Istnieją dwa główne rodzaje całkowitej ślepoty kolorystycznej:

  1. Pręciki monochromatyczne (achromatopsja): Siatkówka nie ma komórek stożkowych. To sprawia, że trudno jest dostrzec nawet światła o normalnym poziomie; oznacza to, że ludzie, którzy na to cierpią, są prawie niewidomi. Występuje ona prawie wyłącznie na wyspie Pingelap, części stanu Pohnpei w Sfederowanych Stanach Mikronezji. Tam nazywa się go maskun: ma go około jedna osoba na 12 mieszkańców. Wyspa została dotknięta przez burzę w XVIII wieku. Niewielu ludzi przeżyło tę burzę. Jeden z nich nosił gen monochromatyczny dla prętów. Dziś na wyspie żyje kilkaset osób, około 30% z nich posiada ten gen.
  2. Stożkowa monochromatyczność: Siatkówka ma zarówno pręty jak i stożki, ale tylko jeden rodzaj stożka. Ludzie, którzy na to cierpią, będą mogli dobrze widzieć wzory, w normalnym świetle dziennym, ale nie będą widzieć odcieni.

Czerwony/zielony kolor ślepoty

Istnieją dwa rodzaje czerwono-zielonego koloru ślepoty: protanopia lub deuteranopia. Deuteranopia jest najczęstszą formą ślepoty kolorystycznej; cierpi na nią od pięciu do dziesięciu procent mężczyzn. Nazywa się ją Daltonizmem, ponieważ odkrył ją John Dalton. Osoby dotknięte tą chorobą mają problem z odróżnieniem koloru czerwonego od zielonego. Jak widzą protanopaci (ludzie cierpiący na protanopię), czerwień jest ciemna. Najczęściej wynika to z braku receptorów na długo (protanopia) lub średniej (deuteranopia) długości fal świetlnych lub z tego, że receptory te zmieniły swoją wrażliwość.

Niebieski/żółty kolor ślepoty

Chociaż nazwa jest niebiesko-żółty kolor ślepoty (tritanopia), ludzie dotknięci tego typu ślepota kolorów zazwyczaj może powiedzieć różnicę między niebieskim i żółtym. Zamiast tego nie są w stanie określić różnicy między kolorem niebieskim i zielonym, a także żółtym i fioletowym. Różni się ona od innych rodzajów ślepoty kolorystycznej, ponieważ nie jest związana z płcią. Równie dobrze każdy może rozwinąć niebiesko-żółtą ślepotę. Jest ona spowodowana tym, że w siatkówce oka ma niewiele lub nie ma żadnych szyszek, które mogą wyczuwać światło o krótkiej długości fali.

Inne przyczyny ślepoty kolorystycznej

Czasami ludzie nie mają problemów z widzeniem koloru, ale ich mózg ma problem z "powiedzeniem" koloru i źle go interpretuje. Możliwe jest również, że tylko niektóre części oka mają ślepotę na kolor; ludzie mogą stać się ślepi na kolor z powodu innych chorób, ale po ustąpieniu choroby, zobaczyć normalnie ponownie. Wydaje się, że ma to miejsce w przypadku pewnych form migreny.

Jak ślepota kolorystyczna jest dziedziczona

Samce mają jeden chromosom X i jeden Y; samice mają dwa chromosomy X. Wiele z genów biorących udział w pracy nad widzeniem kolorów znajduje się na chromosomie X: są one powiązane płciowo. Z tego powodu mężczyźni częściej niż kobiety są dotknięci ślepotą barwną.

Gen "kolorowa ślepa" pozwala osobom niewidomym bezbarwnym dostrzec różnicę między kolorem czerwonym a zielonym. Gen ten znajduje się na chromosomie X. Oznacza to, że samiec będzie "ślepy na kolor", jeśli pojedynczy X, który odziedziczy po swojej matce, będzie zawierał wersję "ślepej na kolor" genu. Samica odziedziczy ślepotę kolorystyczną tylko wtedy, gdy odziedziczy dwa chromosomy X zawierające wadliwe (zmutowane) allele genu koloru. Innymi słowy, samica musi odziedziczyć geny "ślepych kolorów" od obojga rodziców, aby być ślepą na kolory.

Testowanie kogoś na ślepotę kolorystyczną

Test na płytkę Ishihara jest stosowany od 1917 roku. Każda płytka posiada obraz z kropkami o różnej wielkości i kolorze. Ludzie będą wtedy widzieć różne obrazy (najczęściej numery arabskie). Ci, którzy mają pewne rodzaje ślepoty kolorystycznej, zobaczą inne liczby niż ci, na których nie ma wpływu ślepota kolorystyczna.

Ponieważ wiele małych dzieci nie nauczyło się jeszcze liczb, opracowano inne testy. Zamiast liczb używają one symboli, takich jak kwadrat, koło lub samochód.

Ktoś, kto nie jest kolorowym niewidomym, wyraźnie zobaczy tutaj numer "74". Osoba z kolorową ślepotą może albo zobaczyć "21", albo nie zobaczyć żadnej liczby.Zoom
Ktoś, kto nie jest kolorowym niewidomym, wyraźnie zobaczy tutaj numer "74". Osoba z kolorową ślepotą może albo zobaczyć "21", albo nie zobaczyć żadnej liczby.

Zmiany w projekcie

Kod kolorystyczny jest wtedy, gdy istnieje wiele informacji w kolorze danego elementu. Takie kody nie mogą być łatwo zrozumiałe dla tych, którzy są niewidomi koloru. Z tego powodu, kolor nie powinien być używany sam w celu przekazania informacji. Dobry projekt graficzny pozwala na uniknięcie stosowania samych kodów kolorystycznych lub różnic w kolorach do przekazywania informacji. Pomaga to nie tylko osobom niewidomym kolorystycznie, ale także osobom normalnie widzącym.

Kaskadowe arkusze stylów mogą być używane na stronach internetowych. Pozwalają one na nadanie innej kolorystyki osobom niewidomym. Niektóre generatory schematów kolorów pomagają grafikom zobaczyć schematy kolorów, ponieważ widzi je osiem rodzajów osób niewidomych.

Ślepota kolorystyczna jest bardzo wrażliwa na zmiany w materiale. Osoba niewidząca koloru czerwono-zielonego może nie być w stanie dostrzec różnicy między kolorami na mapie wydrukowanej na papierze. Ta sama mapa na ekranie komputera lub w telewizorze może pojawić się normalnie. Ponadto, niektórym osobom niewidomym łatwiej jest dostrzec różnicę między kolorami na materiałach sztucznych, takich jak plastik lub farby akrylowe, niż na materiałach naturalnych, takich jak papier lub drewno. Po trzecie, w przypadku niektórych osób niewidomych kolorowych, kolor może być rozróżniony tylko wtedy, gdy jest wystarczająco dużo koloru: cienkie linie mogą wydawać się czarne, ale grubsza linia tego samego koloru może być widoczna w odpowiednim kolorze.

W niektórych przypadkach, gdy ważne jest bardzo szybkie zrozumienie informacji, system wizualny może zrzucić kolory i pracować tylko w odcieniach szarości. Jest to ważne, aby wiedzieć podczas projektowania interfejsów dla obiektów, które muszą być używane w sytuacjach awaryjnych, takich jak hamulce bezpieczeństwa lub telefony alarmowe.

Ponieważ osoby niewidome mogą nie widzieć różnicy między kolorami, takimi jak czerwony i zielony, niektóre kraje, takie jak Rumunia, odmówiły im wydania prawa jazdy. W Rumunii ludzie zaczęli zmieniać prawo jazdy, tak aby osoby niewidome koloru skóry mogły również legalnie prowadzić samochód.

W Wielkiej Brytanii przewody elektryczne w domach były kiedyś czerwone, czarne i zielone. Zostały one zmienione na brązowe, niebieskie i zielono-żółte, aby pomóc kolorowym osobom niewidomym dostrzec różnicę między przewodami "żywymi" i "ziemnymi".

Wyłączniki zabijania takie jak ten muszą przestrzegać bardzo specyficznych zasad projektowania. Zasady te określają, jakich kolorów należy używać.Zoom
Wyłączniki zabijania takie jak ten muszą przestrzegać bardzo specyficznych zasad projektowania. Zasady te określają, jakich kolorów należy używać.

Jaka ślepota kolorystyczna nie jest

Wiele osób nie rozumie ślepoty kolorystycznej. Ludzie, którzy są niewidomi nigdy nie zamieniają się kolorami, na które są niewidomi. Mogą mieć problemy z odróżnieniem dwóch kolorów od siebie. W ten sposób mogą mieć problem ze znalezieniem odpowiedniego rodzaju jabłka w supermarkecie. Poniższy obrazek przedstawia najpierw sposób, w jaki dwa jabłka wyglądają na osobę z normalnym wzrokiem, a następnie sposób, w jaki wyglądają na osobę z czerwono-zieloną ślepotą barwną. Lewe jabłko to Braeburn; ma czerwony kolor. Jabłko po prawej stronie to Babcia Smith; jest zielone. Dla osoby z czerwono-zieloną ślepotą, jabłka wyglądają prawie jak ten sam kolor.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2022 - License CC3