Taryfa Wilsona–Gormana (1894) — ustawa celna i próba federalnego podatku dochodowego

W ostatnich dniach administracji BenjaminaHarrisona wiele wydarzeń zaszkodziło gospodarce. Jeden z głównych pracodawców, Reading Railroad, został postawiony w stan upadłości. Doprowadziło to do niefortunnego łańcucha zdarzeń. Setki banków i firm, które zależały od Reading i innych kolei, zostały zmuszone do zamknięcia. Dramatycznie spadł rynek akcji w USA. Obawiając się, że sytuacja może się jeszcze pogorszyć, europejscy inwestorzy wyciągnęli swoje fundusze z USA. Mimo to, depresja rozprzestrzeniła się na Europę. W międzyczasie na południu i zachodzie Stanów Zjednoczonych nastąpiła depresja rolnicza, która znacznie pogorszyła sytuację gospodarczą. Kiedy prezydent Grover Cleveland objął urząd, ponad 4 miliony ludzi straciło już pracę. Ale Cleveland uważał, że nie powinien nic robić - sytuacja sama się naprawi.

Demokraci w Kongresie od dawna chcieli obniżyć taryfy. Ustawa podatkowa Wilsona-Gormana wzywała do wprowadzenia 2% podatku dochodowego od wszelkich "zysków, zysków i dochodów" przekraczających 4.000 dolarów przez okres pięciu lat. Podatek dochodowy miał zrekompensować dochody, które zostałyby utracone w wyniku obniżenia taryfy.

Był to pierwszy podatek dochodowy od czasów wojny domowej. W przeciwieństwie do podatku wojennego, w Kongresie istniała presja na bezpośredni podatek dochodowy. W latach 1874-1893 Demokraci w Kongresie wprowadzili prawie 70 projektów ustaw o podatku dochodowym. Generowanie dochodów nie było głównym celem bezpośredniego podatku dochodowego. Główną kwestią była uczciwość. Większość dochodów federalnych pochodziła z ceł, które wszyscy Amerykanie musieli płacić, gdy kupowali importowane produkty. Ale gigantyczne firmy, takie jak koleje, producenci stali, firmy cukrownicze, osiągały duże zyski, które nie były opodatkowane. Papiery wartościowe, obligacje i oszczędności również nie były opodatkowane. Tak więc podatek dochodowy był sprawiedliwym lekarstwem na tę sytuację.

Ci, którzy sprzeciwiali się podatkowi dochodowemu, w większości mieszkający w dużych miastach wschodnich, nazywali go "ustawodawstwem klasowym" (czyli ukierunkowanym na ich klasę). Wielu uważało, że jest to podatek od bogatych, ponieważ 90% Amerykanów nie musiało go płacić. Inni uważali, że federalny podatek dochodowy odbierze pieniądze rządom stanowym.

Taryfa Wilsona-Gormana pogorszyła sytuację gospodarczą. Doprowadziła do tego, że tańsze towary były importowane z innych krajów, które konkurowały z produktami amerykańskimi. Zaszkodziło to zyskom amerykańskich przedsiębiorstw. Jednocześnie firmy amerykańskie nie znalazły wielu rynków zagranicznych dla swoich towarów. Ustawa taryfowa zaszkodziła również kubańskiej gospodarce. Doprowadziła ona do wzrostu gniewu Kubańczyków na kolonialną Hiszpanię. Był to czynnik, który przyczynił się do wybuchu wojny hiszpańsko-amerykańskiej w 1898 roku.

Ale część podatku dochodowego Wilsona-Gormana, która była jego zgubą. Istniał silny opór ze strony zamożnych obywateli i wysoko zarabiających firm, które były celem podatku dochodowego. Gdy gospodarka pogarszać się the Los Angeles Times zauważać, "The Demokrata być za podatek dochodowy dla the powód że Demokrata, jako reguła, mieć żadny dochód podatek".

Rok później ustawa została uchylona decyzją 5-4 w Pollicku. Decyzja ta z kolei została później uchylona przez przyjęcie szesnastej poprawki do konstytucji Stanów Zjednoczonych.