Anglikanizm
W Wspólnocie Anglikańskiej i w Kontynuacji Ruchu Anglikańskiego święty to osoba, która w powszechnej opinii została wyniesiona do rangi osoby świętej. Święci są postrzegani jako wzory świętości, które należy naśladować, oraz jako "obłok świadków", którzy umacniają i zachęcają wierzącego podczas jego duchowej podróży (Hbr 12:1). Oficjalna polityka anglikańska uznaje istnienie świętych w niebie.
Wschodnie prawosławie
We Wschodnim Kościele Ortodoksyjnym świętym jest każdy, kto jest w Niebie, niezależnie od tego, czy jest rozpoznawany tu na ziemi, czy nie. Oznacza to, że Adam i Ewa, Mojżesz oraz różni prorocy (z wyjątkiem aniołów i archaniołów) otrzymali tytuł "świętego". W Kościele Prawosławnym świętość odnosi się do bliskości z Bogiem.
Luteranizm
W Kościele Luterańskim wszyscy chrześcijanie, zarówno w niebie jak i na ziemi, są uważani za świętych. Jednak Kościół nadal uznaje i czci niektórych świętych, w tym niektórych świętych czczonych przez Kościół katolicki.
Metodyzm
Chociaż metodyści jako całość nie praktykują patronatu ani czci świętych, to jednak czczą i podziwiają ich. Metodyści wierzą, że wszyscy chrześcijanie są świętymi, ale najczęściej używają tego terminu w odniesieniu do osób związanych z Biblią, przywódców chrześcijańskich i męczenników za wiarę. Wiele kościołów metodystycznych nosi imiona świętych, takich jak Dwunastu Apostołów, John Wesley, itp.
Mormoni (Święci w Dniach Ostatnich)
Przekonania w Kościele Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich (Kościół LDS) w odniesieniu do świętych są bliskie przekonaniom wiary protestanckiej. W Nowym Testamencie świętymi są wszyscy ci, którzy zostali ochrzczeni. "W Dniach Ostatnich" odnosi się do doktryny, że członkowie żyją w "dniach ostatnich", przed powtórnym przyjściem Chrystusa. Dlatego członkowie są często określani jako "Święci w Dniach Ostatnich" lub "LDS", a między sobą jako "Święci".
Oriental Orthodox
Syryjsko-prawosławny, Koptyjski Kościół Ortodoksyjny Aleksandrii, Etiopski Kościół Ortodoksyjny, Erytrejski Kościół Ortodoksyjny, Malankarski Ortodoksyjny Kościół Syryjski i Ormiański Kościół Apostolski akceptują istnienie świętych, ale oficjalnie uznają ich na swój własny sposób. Na przykład papież Koptyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego Aleksandrii kanonizuje świętych za zgodą Świętego Synodu tego kościoła. Wymogiem koptyjskiej wiary ortodoksyjnej jest to, że od śmierci świętego do jego kanonizacji musi upłynąć co najmniej 50 lat, a koptyjski ortodoksyjny papież musi przestrzegać tej zasady.
Inne grupy chrześcijańskie
Istnieją grupy, które nie akceptują idei obcowania świętych. Niektórzy wierzą, że wszyscy zmarli są pogrążeni we śnie duszy aż do ostatecznego zmartwychwstania w Dniu Sądu Ostatecznego. Inni wierzą, że zmarli udają się do raju lub Tartaru, aby oczekiwać na dzień, w którym żywi i umarli zostaną osądzeni. Niektóre grupy nie wierzą, że zmarli mają jakikolwiek związek z żywymi.
Protestantyzm
W wielu kościołach protestanckich słowo "święty" jest używane bardziej ogólnie w odniesieniu do każdego, kto jest chrześcijaninem. Jest to podobne do licznych odniesień Pawła w Nowym Testamencie Biblii. W ten sposób każdy, kto znajduje się w Ciele Chrystusa (każdy chrześcijanin) jest "świętym" z powodu swojej relacji z Chrystusem Jezusem. Wielu protestantów uważa modlitwy do świętych za bałwochwalstwo, ponieważ wierzą oni, że modlitwy powinny być kierowane tylko do samego Boga.
rzymski katolicyzm
Jedna z rzymskokatolickich stron internetowych podaje, że "istnieje ponad 10.000 nazwanych świętych i beatyfikowanych, pochodzących z historii, Martyrologium Rzymskiego i źródeł prawosławnych, ale nie ma ostatecznej liczby osób".
Ks. Alban Butler opublikował Żywoty Świętych w 1756 r., zawierające 1.486 świętych. Najnowsze wydanie tego dzieła zawiera żywoty 2.565 świętych. Monsignor Robert Sarno, urzędnik watykańskiej Kongregacji do Spraw Świętych, powiedział, że nie można określić dokładnej liczby świętych.
Kościół katolicki naucza, że nie czyni nikogo świętym. Zamiast tego, rozpoznaje świętego. W Kościele, tytuł świętego odnosi się do osoby, która została kanonizowana (oficjalnie uznana) przez Kościół Katolicki i dlatego uważa się, że jest w niebie.
Ponieważ Kościół wierzy, że wszyscy ludzie w niebie są świętymi, uważa się, że w niebie jest wielu ludzi, którzy nie zostali oficjalnie ogłoszeni świętymi. Czasami słowa "święty" używa się w odniesieniu do chrześcijan wciąż żyjących na ziemi.
Czczenie świętych, po łacinie cultus, czyli "kult świętych", opisuje nabożeństwo do konkretnego świętego lub świętych. Czasami nazywa się to "czcią", ale tylko w starym znaczeniu "oddawać cześć lub szacunek". Według Kościoła Katolickiego, Boski Kult jest właściwie zarezerwowany tylko dla Boga, a nigdy dla świętych. Świętych można prosić o pomoc, tak jak można prosić kogoś na ziemi o modlitwę za siebie.
Święty może być patronem jakiejś sprawy lub zawodu, może też być wzywany przeciwko określonym chorobom lub nieszczęściom, czasem na mocy zwyczaju powszechnego, a czasem oficjalnych wypowiedzi Magisterium. Uważa się, że święci nie mają własnej mocy, lecz tylko tę, którą daje im Bóg.
Stać się świętym
Osoba, która jest postrzegana jako bardzo święta, może zostać ogłoszona świętą w wyniku formalnego procesu, zwanego kanonizacją. Formalna kanonizacja jest procesem długotrwałym, często trwającym wiele lat, a nawet wieków. Pierwszym krokiem w tym procesie jest badanie życia kandydata, podjęte przez eksperta. Następnie raport na temat kandydata jest przekazywany biskupowi miejsca, gdzie przeprowadza się dalsze badania. Następnie jest on przesyłany do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.
Jeśli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie, osoba może otrzymać tytuł "Czcigodny". Dalsze badania mogą doprowadzić do beatyfikacji kandydata i nadania mu tytułu "Błogosławionego". Aby zostać formalnie ogłoszonym świętym, wymagane są przynajmniej dwa ważne cuda. Cuda te muszą mieć miejsce po śmierci kandydata. Wreszcie, gdy wszystko to jest już dokonane, papież kanonizuje świętego.
Po ogłoszeniu danej osoby świętą, jej ciało jest uważane za święte. Szczątki świętych nazywane są świętymi relikwiami i są zazwyczaj używane w kościołach. Rzeczy osobiste świętych mogą być również używane jako relikwie. Niektórzy święci mają symbol, który reprezentuje ich życie.
