Nizamowie z Hajdarabadu — dynastia Asaf Jahi (1719–1948)

Historia Nizamów Hajdarabadu (dynastia Asaf Jahi 1719–1948): potęga, kultura i dziedzictwo 7 władców, rozwój edukacji, sztuki i architektury w księstwie indyjskim.

Nizam był tytułem rodzimych władców stanu Hyderabad w Indiach od początku XVIII wieku. Ród rządzący znany jest jako dynastia Asaf Jahi. Dynastia została zainicjowana przez Mir Qamar-ud-Din Siddiqi (zwanego także Asaf Jah I), który pełnił funkcję wicekróla Dekanu na rzecz cesarzy Mogołów w latach wcześniejszych XX — formalnie objął pozycję niezależnego władcy w pierwszych dekadach XVIII wieku. Upadek centralnej władzy Mogołów po śmierci Aurangzeba w 1707 roku sprzyjał stopniowemu usamodzielnianiu się miejscowych namiestników — w tym Nizama w Hajdarabadzie.

Pozycja polityczna i relacje z Brytyjczykami

W wyniku rosnącego wpływu Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, od końca XVIII wieku Hajdarabad stał się jednym z najważniejszych książęcych stanów Indii Brytyjskich (princely states). Od około 1798 r. Nizam zawarł układy z Brytyjczykami, zachowując szeroką autonomię w sprawach wewnętrznych i kontrolę nad administracją, sądami i kulturą, w zamian za polityczne i militarne wsparcie. Równocześnie utrzymywał własne siły zbrojne (m.in. Hyderabad State Forces) oraz ściśle współpracował z brytyjskim garnizonem i doradcami.

Kultura, gospodarka i administracja

Siedmiu Nizamów rządziło Hajdarabadem przez ponad dwa stulecia, aż do wydarzeń związanych z uzyskaniem niepodległości Indii w 1947 roku. Władcy z dynastii Asaf Jahi słynęli z mecenatu kultury i sztuki — finansowali edukację, rozwój literatury, architekturę, sztukę oraz lokalną kulturę i kuchnię. Pod ich patronatem powstały liczne pałace (m.in. Chowmahalla, Falaknuma), instytucje szkolne i uniwersyteckie (np. Osmania University), publiczne meczety, urzędy i koleje. Nizamowie modernizowali też infrastrukturę: drogi, koleje, służbę zdrowia i systemy administracyjne, co uczyniło Hajdarabad jednym z najbogatszych i najlepiej zarządzanych księstw regionu.

• Języki i kultura: dwór posługiwał się perskim i urdu, a w codziennym życiu dominowały też języki lokalne, zwłaszcza telugu i marathi. Kuchnia hyderabadzka (m.in. biryani) rozwinęła się pod wpływem dworskiego mecenatu.
• Edukacja i sztuka: Nizamowie wspierali szkoły, biblioteki i drukarnie; mecenat przyczynił się do rozkwitu literatury urdu i perskiej oraz rozwoju muzyki i rzemiosła.
• Gospodarka: gospodarka opierała się na rolnictwie, handlu i usługach dworskich; państwo posiadało znaczne zasoby i dochody, a Nizamowie byli uważani za jednych z najzamożniejszych władców subkontynentu.

Sytuacja w latach 1947–1948 i koniec państwowości

Po ogłoszeniu niepodległości Indii i Pakistanu w 1947 r. Nizam zajmował pozycję stojącą między żądaniem inkorporacji do Indii a próbami zachowania niezależności. Ponieważ Hajdarabad był wieloreligijnym księstwem z muzułmańskim dworem rządzącym nad większością hinduizującą ludnością, sytuacja stała się napięta. Nizam podpisał tymczasowe porozumienie „standstill” z rządem Indii, ale dążył do utrzymania państwowej suwerenności.

Wewnętrzne napięcia nasilał ruch paramilitarny Razakarów, zwolenników oporu przeciw aneksji, co stało się jednym z argumentów rządu Indii do podjęcia działań militarnych. W rezultacie we wrześniu 1948 r. Indie przeprowadziły operację wojskową (znaną jako Operation Polo lub „polic action”), zakończoną szybkim wkroczeniem wojsk indyjskich do Hajdarabadu i formalnym przyłączeniem terytorium do Indii w połowie września 1948 r.

Dziedzictwo i następstwa

Po aneksji Nizam pozostał jako figuratywny władca przez pewien czas i zachował część przywilejów oraz tzw. privy purse (świadczenie wypłacane przez rząd Indii), które zostało zniesione dopiero w 1971 r. przez rząd Indii. Dziedzictwo Asaf Jahi obejmuje bogate zabytki architektury, instytucje edukacyjne, specjalności kulinarne i wkład w kulturę regionalną. Współczesny stan Hyderabad (część stanu Telangana i części Andhra Pradesh po reorganizacji administracyjnej) nosi wyraźne ślady długiej historii panowania Nizamów.

W tekście podkreślono dwie kluczowe postaci dynastii: założyciela Mir Qamar-ud-Din Siddiqi (Asaf Jah I) oraz ostatniego i najsłynniejszego z Nizamów, Mir Osman Ali Khan (Asaf Jah VII), którego panowanie przyniosło zarówno znaczne inwestycje modernizacyjne, jak i ogromną rozpoznawalność finansową (był uważany za jednego z najbogatszych ludzi tamtych czasów).

Pochodzenie

Nizamowie Hyderabadu byli pochodzenia turkijskiego i arabskiego Hadhrami. Są oni potomkami pierwszego Chalifa Islamu, Abu Bakr.

Nizām-ul-mulk był tytułem po raz pierwszy użytym w Urdu około 1600 roku. Pochodzi on od arabskiego słowa nizām (نظام), oznaczającego porządek, układ. Nizam był również nazywany Ala Hadrat, Ala Hazrat, lub Nizam Sarkar.

Qamaruddin Khan, Asaf Jah I

Rise of the Nizams

The pierwszy Nizam rządzić w miejsce the Mughal cesarz. Po śmierci Aurangzeba imperium Mughal upadło. Nizamowie stworzyli więc niezależne królestwo (Hyderabad). Kiedy Brytyjczycy przejęli władzę nad Indiami, Nizamowie kontynuowali rządy w Królestwie Hajdarabadu po zawarciu porozumienia z Brytyjczykami. Nizamowie sprawowali władzę w państwie Hajdarabad do 17 września 1948 roku. Hajdarabad stał się wtedy częścią nowej Unii Indyjskiej.

Dynastia Asaf Jah miała tylko siedmiu władców. Jednak przez 13 lat po rządach pierwszego Nizama rządziło trzech jego synów (Nasir Jung, Muzafar Jung i Salabath Jung). Nie byli oni jednak oficjalnie uznawani za władców.

Legenda o pierwszym Nizamie mówi, że podczas jednego z polowań święty człowiek poczęstował go kulchas (indyjski chleb). Poprosił on Nizama o zjedzenie tylu kulchas, ile zdoła. Nizam zjadł siedem kulchas, a święty człowiek przepowiedział, że siedem pokoleń jego rodziny będzie rządzić państwem.

Zgodnie z tradycją, żaden Nizam nigdy nie opuścił Indii, nawet jeśli był ku temu dobry powód.

Hajdarabad nie przyłączył się do pierwszej wojny o niepodległość Indii w 1857 roku przeciwko Brytyjczykom. W związku z tym rodzina królewska miała specjalny, oficjalny status Wiernego Sojusznika z Wielką Brytanią. ^[]

Okładka TIME na 22 lutego 1937 nazwał ostatni Nizam jako najbogatszy człowiek na świecie

Ostatni Nizam

Po opuszczeniu Indii przez Brytyjczyków w 1947 roku, książęcy stan Hajdarabad nie przyłączył się do żadnego z nowych dominiów Indii ani Pakistanu. Ale później zdecydował się na połączenie z Pakistanem. Sardar Patel wysyłać przedstawicielstwo the Nizam India gdy Hyderabad's większość obywatel chcieć India, ale the Nizam odmawiać. Indyjska armia wkroczyła do Hajdarabadu z czterech stron pokonując armię Nizamów Hajdarabadu i niezależnych razakaarów. Rządy Nizama zakończyły się 17 września 1948 roku. Jego żołnierze poddali się indyjskiemu rządowi.

Wszyscy Nizamowie są pochowani w królewskich grobach w Makkah Masjid w pobliżu Charminar w Hyderabadzie. Tylko ostatni Nizam, Mir Osman Ali Khan jest pochowany w innym miejscu. Jego mauzoleum znajduje się w Meczecie Judi naprzeciwko Pałacu King Kothi.

Osman Ali Khan, Asaf Jah VII


Stan Hajdarabad w 1909 r.

Pytania i odpowiedzi

P: Kim byli Nizamowie?

P: Kto założył dynastię Asaf Jahi?

P: W jaki sposób Hajdarabad stał się jednym z książąt brytyjskich Indii?

P: Ilu Nizamów rządziło Królestwem Hajdarabadu przez dwa wieki aż do uzyskania niepodległości przez Indie w 1947 roku?

P: Na co władcy Asaf Jahi przeznaczali pieniądze?

P: Kiedy zakończyły się rządy Nizamów po uzyskaniu niepodległości przez Indie w 1947 roku?

Szukaj według litery