Poprawka dotycząca pracy dzieci jest proponowaną i wciąż oczekującą na rozpatrzenie poprawką do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która w szczególności upoważniłaby Kongres do uregulowania "pracy osób poniżej osiemnastego roku życia". Poprawka ta została zaproponowana w 1924 roku w następstwie orzeczeń Sądu Najwyższego z 1918 i 1922 roku, w których stwierdzono, że ustawy federalne regulujące i opodatkowujące towary produkowane przez pracowników poniżej 14 i 16 roku życia są niezgodne z konstytucją.
Treść proponowanej poprawki
W skrócie proponowana poprawka — znana powszechnie jako Child Labor Amendment — dawałaby Kongresowi wyraźne konstytucyjne upoważnienie do ograniczania, regulowania i zakazywania pracy osób poniżej 18. roku życia. Jej oficjalne brzmienie zwykle przytacza się w formie zdania: "The Congress shall have power to limit, regulate, and prohibit the labor of persons under eighteen years of age." Celem było usunięcie przeszkody wynikającej z ówczesnej interpretacji Konstytucji przez Sąd Najwyższy, która hamowała federalne działania przeciwko pracy dzieci.
Historia i kontekst prawny
W początkowej połowie XX wieku Kongres próbował ograniczać pracę dzieci (m.in. ustawy Keating–Owen i podatkowe przepisy skierowane przeciwko towarom produkowanym przez dzieci), jednak Sąd Najwyższy w sprawach takich jak Hammer v. Dagenhart (1918) oraz Bailey v. Drexel Furniture Co. (1922) uznał te regulacje za niezgodne z konstytucją. W odpowiedzi Kongres przedłożył poprawkę w 1924 r. Równocześnie część państw stanowych przyjmowała własne przepisy anty‑dziecięcej pracy — do połowy lat 30. większość stanowych rządów ratyfikowała proponowaną poprawkę (łącznie 28 stanów ratyfikowało ją przed 1937 r.).
Ustawa o sprawiedliwych standardach pracy i zmiana orzecznictwa
W 1938 r. uchwalono Fair Labor Standards Act (FLSA), która wprowadziła federalne regulacje dotyczące minimalnego wynagrodzenia, godzin pracy i ograniczeń dotyczących pracy młodzieży. Początkowo obowiązywanie FLSA było kwestionowane, lecz w 1941 r. Sąd Najwyższy w sprawie United States v. Darby Lumber Co. uznał, że Kongres ma szerokie uprawnienia na podstawie klauzuli handlowej (commerce clause) do ustanawiania takich standardów. Orzeczenie to w praktyce zniweczyło podstawy, które skłoniły Kongres do proponowania poprawki w 1924 r.
Status prawny i możliwość wejścia w życie
Ponieważ Kongres nie wyznaczył terminu dla ratyfikacji tej poprawki, formalnie pozostaje ona nadal w toku — oczekuje na ratyfikację przez wymagane trzy czwarte państw. W praktyce oznacza to, że przy obecnej liczbie stanów (50) potrzeba 38 ratyfikacji, z czego dotychczas uzyskano 28, czyli wymagane byłyby ratyfikacje przez kolejne dziesięć stanów, aby poprawka stała się częścią Konstytucji. Ostatnia ratyfikacja miała miejsce w 1937 roku; od tego czasu żaden stan jej nie ratyfikował.
Kwestie prawne i polityczne
- Brak terminu ratyfikacji: Ponieważ nie ustalono limitu czasowego, poprawka technicznie może zostać ratyfikowana w dowolnym momencie — istnieją precedensy dotyczące poprawek ratyfikowanych po długim czasie.
- Rescission (wycofanie ratyfikacji): Kilka stanów w historii próbowało wycofać swoje wcześniejsze ratyfikacje poprawek (co dotyczyło także innych projektów), lecz kwestia prawna, czy stanowione wycofanie jest skuteczne, nie została ostatecznie rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy i pozostaje kontrowersyjna.
- Nadmierność z punktu widzenia współczesnego prawa federalnego: Po orzeczeniu Darby i ugruntowaniu uprawnień Kongresu do regulacji warunków pracy w ramach klauzuli handlowej, ratyfikacja poprawki miałaby dziś głównie charakter potwierdzający — wzmocniłaby jednak konstytucyjne podstawy do ograniczeń pracy nieletnich niezależnie od interpretacji klauzuli handlowej.
Znaczenie historyczne i dzisiejsza rola
Poprawka dotycząca pracy dzieci jest ważnym świadectwem konfliktu między ustawodawstwem społecznym XX w. a ówczesnym orzecznictwem Sądu Najwyższego, zwanego erą Lochnera. Choć praktycznie regulacje federalne przeciwko pracy dzieci istnieją dzięki FLSA i późniejszym przepisom wykonawczym, proponowana poprawka pozostaje symbolem dążenia ustawodawców do wyraźnego konstytucyjnego upoważnienia do ochrony młodzieży przed wyzyskiem pracy. Jej ewentualna ratyfikacja dziś miałaby głównie wartość konstytucyjną i polityczną, niż tworzyła nowy obszar regulacji, który już — w dużym stopniu — funkcjonuje w prawie federalnym.
