Pierwsza odnotowana epidemia miała miejsce we Wschodnim Cesarstwie Rzymskim (Cesarstwo Bizantyjskie). Nazwano ją Dżumą Justyniana na cześć cesarza Justyniana I, który został zarażony, ale przeżył dzięki intensywnemu leczeniu. Pandemia spowodowała śmierć od 25 milionów (wybuch epidemii w VI wieku) do 50 milionów ludzi (dwa wieki nawrotów).
W latach 1300 epidemia ta nawiedziła część Azji, Afryki Północnej i Europy. Zmarła na nią prawie jedna trzecia mieszkańców Europy. W przeciwieństwie do katastrof, które jednoczą społeczności, ta epidemia była tak przerażająca, że złamała zaufanie ludzi do siebie nawzajem. Giovanni Boccaccio, włoski pisarz tamtych czasów, tak to opisał: "Ta plaga zaszczepiła w sercach mężczyzn i kobiet tak wielkie przerażenie, że bracia porzucili braci, wujowie bratanków, siostry braci, a w wielu przypadkach żony opuściły swoich mężów. Ale co gorsza, (...) ojcowie i matki odmawiali opieki i pomocy swoim własnym dzieciom".
Lokalne epidemie dżumy pogrupowano w trzy pandemie dżumy, przy czym daty rozpoczęcia i zakończenia oraz przyporządkowanie niektórych epidemii do jednej z pandemii są nadal przedmiotem dyskusji. Pandemiami tymi były:
- pierwsza pandemia dżumy od 541 do ~750 roku, rozprzestrzeniająca się z Egiptu do basenu Morza Śródziemnego (począwszy od dżumy Justyniana) i północno-zachodniej Europy
- druga pandemia dżumy od ~1331 do ~1855, rozprzestrzeniająca się z Azji Środkowej do basenu Morza Śródziemnego i Europy (począwszy od Czarnej Śmierci), a prawdopodobnie także do Chin
- trzecia pandemia dżumy w latach 1855-1960, rozprzestrzeniająca się z Chin do różnych miejsc na świecie, zwłaszcza do Indii i na zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych.
Na całym świecie odnotowuje się około 600 przypadków dżumy rocznie. W 2017 roku kraje z największą liczbą przypadków to Demokratyczna Republika Konga, Madagaskar i Peru.
