African Sanctus to oryginalna kompozycja Davida Fanshawe'a (1942–2010) napisana na chór, solistów, orkiestrę oraz taśmę z nagraniami terenowymi. Dzieło powstało w 1972 roku i łączy zachodnią tradycję chóralną z autentycznymi, wcześniej nagranymi pieśniami i dźwiękami afrykańskimi.
Opis dzieła
African Sanctus zestawia fragmenty chrześcijańskiej mszy łacińskiej (m.in. teksty takie jak Sanctus) śpiewane przez żywy chór z nagraniami ludowych pieśni, rytmów i odgłosów z Afryki odtwarzanymi z taśmy. Wykorzystanie taśmy umożliwia bezpośrednie dialogowanie chóru i orkiestry z zarejestrowanymi wykonaniami społeczności, które Fanshawe spotkał podczas swoich podróży.
Pochodzenie nagrań i trasa podróży
Kompozycja powstała w wyniku podróży Fanshawe'a w górę Nilu w latach 1969–1973. Trasa jego wyprawy miała dla autora wymiar symboliczny — jej kształt tworzył formę krzyża, co nadało przedsięwzięciu również kontekst religijny i duchowy. Nagrania terenowe zostały zarejestrowane w Egipcie, Sudanie, Ugandy i Kenii i obejmują repertuar, który w dużej mierze nigdy wcześniej nie był dokumentowany.
Wykonania, nagrania i upowszechnienie
Początkowo dzieło nosiło tytuł afrykańskie Objawienia, jednak ostatecznie przyjęto nazwę African Sanctus. Po raz pierwszy zostało wykonane w Londynie przez Chór Saltarello w lipcu 1972 r., a następnie zaprezentowane w radiu BBC z okazji Dnia Narodów Zjednoczonych. W kolejnych latach African Sanctus zdobył popularność w Wielkiej Brytanii i za granicą; powstały liczne wykonania koncertowe, nagrania studyjne i rejestracje radiowe oraz telewizyjne. Trzy lata po premierze powstał również film dokumentalny ukazujący sposób, w jaki dzieło zostało skomponowane i zrealizowane z wykorzystaniem nagrań terenowych.
Znaczenie i wpływ
African Sanctus bywa uznawane za jedno z ważniejszych dzieł łączących muzykę chóralną z materiałem etnograficznym; przyczyniło się do popularyzacji muzyki świata (world music) w kręgach klasycznych i chórów amatorskich. Dzięki połączeniu tradycyjnego tekstu łacińskiej mszy z autentycznymi pieśniami afrykańskimi utwór zyskał atrakcyjność dla szerokiej publiczności i stał się często wykonywanym repertuarem edukacyjnym w szkołach muzycznych i zespołach wokalnych.
Kontrowersje i kwestie etyczne
Wraz z uznaniem artystycznym pojawiły się również głosy krytyczne dotyczące etyki nagrywania i wykorzystania muzyki tradycyjnej. Dyskusje dotyczyły m.in. udzielania zgody, sposobu wynagrodzenia i uznania autorstwa ze strony nagranych społeczności oraz problematyki cultural appropriation — czyli przejmowania i przetwarzania elementów kultury bez pełnego kontekstu i udziału jej twórców.
Materiały dodatkowe i wykonania współczesne
Do dziś African Sanctus bywa prezentowane w różnych aranżacjach i formatach — od występów kameralnych po pełne, symfoniczne obsady z taśmą. Powstały też rejestracje koncertowe i studyjne, które dokumentują różne interpretacje dzieła. Wykonania często towarzyszą wystawom, projekcjom filmowym lub programom edukacyjnym dotyczącym muzyki i kultury Afryki.
Utwór pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Davida Fanshawe'a i przykładem eksperymentalnego łączenia tradycji muzyki zachodniej z materiałem terenowym.