'''Prawa państw''''

Prawa stanów, oznaczające suwerenność i niezależność poszczególnych stanów USA, zostały zagwarantowane w Artykułach Konfederacji, prekursorze Konstytucji USA. Stanowiły one, że poszczególne stany "niniejszym zawierają ze sobą mocną ligę przyjaźni dla wspólnej obrony, bezpieczeństwa swoich swobód oraz wzajemnego i ogólnego dobrobytu". Artykuły te tworzyły słaby rząd centralny, w którym większość władzy należała do poszczególnych stanów. W krótkim czasie zdano sobie sprawę, że potrzebny jest silniejszy rząd centralny i konstytucja.

Kwestia praw stanów była dyskutowana na Konwencji Konstytucyjnej w Filadelfii w 1787 roku. Były one przedmiotem debat między federalistami i antyfederalistami podczas ratyfikacji konstytucji.

Podsycane głównie przez kwestię niewolnictwa, pytanie o to, jakie prawa należą do państwa, a jakie do rządu federalnego, pojawiło się w latach 20. i 30. W tym czasie Stany Zjednoczone rozszerzały się na zachód. Stany południowe chciały, aby nowe terytoria zezwalały na niewolnictwo. Stany północne chciały, aby terytoria te były wolne od niewolnictwa. Ponieważ gospodarka Północy rosła, a gospodarka Południa stała w miejscu, obie strony zaczęły się od siebie oddalać w tej kwestii. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XIX wieku, każdy z nich przyjął skrajne stanowiska, oparte na moralności niewolnictwa i własnych interesach ekonomicznych. Tak długo, jak Północ i Południe miały równą reprezentację w Senacie Stanów Zjednoczonych, żadna ze stron nie mogła dyktować drugiej. Ale z każdym nowym stanem ubiegającym się o status państwa równowaga sił była zagrożona. W latach pięćdziesiątych XIX wieku kwestia secesji została ponownie podniesiona. Argumentem Południa było to, że kiedy zgodziło się na przyłączenie do Stanów Zjednoczonych pod koniec lat osiemdziesiątych XVIII wieku, zachowało prawo do anulowania umowy. Karolina Południowa zagroziła secesją, jeśli Senat nie uchwali poprawki do konstytucji, która dawałaby Południu "prawo, które posiadało, by chronić się przed zniszczeniem równowagi dwóch sekcji".

Podjęto kilka pokojowych prób znalezienia kompromisu. Kompromis z 1850 roku, Ustawa o zbiegłych niewolnikach z 1850 roku i Ustawa Kansas-Nebraska z 1854 roku miały na celu osiągnięcie kompromisu. Jednak tylko ustawa o zbiegłych niewolnikach przyniosła wyraźne korzyści Południu. Mieszkańcy Północy byli rozgoryczeni tą ustawą. Nakładała ona na wszystkich obywateli obowiązek złapania zbiegłych niewolników i zwrócenia ich panom.

Choć wiele osób uważa, że wojna secesyjna toczyła się o prawa stanów, a nie o niewolnictwo, stany południowe popierały prawa stanów dla siebie, ale nie dla wszystkich stanów. Nie popierały praw stanów dla nowych stanów dołączających do Unii w kwestii niewolnictwa. Chciały, aby rząd federalny zadecydował, że wszystkie one będą musiały zaakceptować niewolnictwo w swoich granicach. Widać to w Ustawie o zbiegłych niewolnikach z 1793 roku, Kompromisie Missouri z 1820 roku i Kompromisie z 1850 roku. Wszystkie one miały na celu zmuszenie stanów północnych do zaakceptowania niewolnictwa.

W grudniu 1835 roku, reprezentant James Hammond z Południowej Karoliny zaproponował Izbie Reprezentantów wprowadzenie zakazu wnoszenia petycji antyniewolniczych. Sprawa została skierowana do komisji, która zdecydowała, że zakaz ten powinien obowiązywać w odniesieniu do wszystkiego, co dotyczy niewolnictwa. Marszałek Izby James Polk z Tennessee skierował sprawę do specjalnego komitetu. Przewodniczącym komisji został Henry L. Pinckney z Karoliny Południowej, który zdecydował, że wszelkie kwestie dotyczące niewolnictwa powinny zostać na stałe odłożone bez dyskusji. John Quincy Adams z Massachusetts sprzeciwił się temu, ale został przegłosowany. Walczył z zasadą knebla przez następne cztery Kongresy. Na każdej sesji poruszał tę kwestię, aż w końcu 3 grudnia 1844 roku została ona obalona.

Krwawiący Kansas był kolejnym przypadkiem walki południowców z prawami stanów. Większość osadników przybyła do Kansas z północnych stanów. Nie interesował ich konflikt o niewolnictwo, chcieli tylko tworzyć farmy i żyć w spokoju. Kansas leżało na granicy z Missouri, stanem niewolniczym. Wielu mieszkańców Missouri było przekonanych, że wszyscy osadnicy w Kansas są "murzyńskimi złodziejami" i abolicjonistami. Mieszkańcy Missouri wierzyli, że muszą bronić niewolnictwa i atakowali społeczności Kansas po drugiej stronie granicy, próbując zabić lub wypędzić tych, którzy głosowaliby przeciwko niewolnictwu. Abolicjoniści również przybyli do Kansas, aby upewnić się, że zagłosuje ono za staniem się wolnym stanem. To zmieniło Kansas w pole bitwy.

Podczas gdy wielu mieszkańców Północy popierało to, by stany same decydowały o swoim losie, w kwestii niewolnictwa na Północy działała znacząca polityczna frakcja antyniewolnicza. Chociaż wielu mieszkańców Nowej Anglii wzbogaciło się na handlu niewolnikami, zanim został on zakazany, ta część Północy stała się centrum ruchów abolicjonistycznych. Począwszy od lat trzydziestych XIX wieku północne kościoły i politycy zaczęli odgrywać znaczącą rolę w tym ruchu. Przyczyniło się to do niechęci, jaką odczuwali południowcy. Abolicjoniści zajęli twarde stanowisko przeciwko niewolnictwu i domagali się uwolnienia wszystkich niewolników oraz natychmiastowego zakończenia segregacji rasowej w całym kraju. Inne grupy na Północy, zwłaszcza wolnomularze, chciały położyć kres niewolnictwu na nowych terytoriach zachodnich, ale z innych powodów. Choć sami nie mieli niewolników, większość z nich była uprzedzona do czarnych ludzi. Wierzyli w popularną wówczas ideę, że czarni są gorsi. Chcieli, by nowe ziemie były przeznaczone tylko dla białych. Południowi posiadacze niewolników nie widzieli różnicy między tymi dwiema grupami i dostrzegali jedynie, że obie były przeciwne niewolnictwu.

Podczas wojny secesyjnej walka o prawa stanów toczyła się między poszczególnymi stanami południowymi a rządem federalnym o to, kto ostatecznie miał władzę polityczną. Podczas gdy niektórzy historycy twierdzą, że niewolnictwo było główną przyczyną wojny, a inni, że przyczyną były prawa stanów, te dwie kwestie były ze sobą bardzo ściśle powiązane. Kwestią sporną było to, czy rząd federalny może regulować lub nawet zakończyć niewolnictwo w granicach danego stanu. Istniały też inne czynniki, które podzieliły kraj na południowe stany posiadające niewolników i północne stany przemysłowe. Południe postrzegało instytucję niewolnictwa jako niezbędną dla swojej gospodarki i stylu życia. Nawet południowe kościoły popierały niewolnictwo, podczas gdy kościoły północne uważały posiadanie innej osoby za obrzydliwość.

Ci, którzy bronili praw stanów południowych, wskazywali na Dziesiątą Poprawkę. Stanowi ona:

"Uprawnienia, które nie zostały przekazane Stanom Zjednoczonym przez Konstytucję, ani nie zostały przez nią zabronione stanom, są zastrzeżone odpowiednio dla stanów lub dla narodu".

W Konstytucji nie ma nawet wzmianki o słowie "niewolnik". Twórcy Konstytucji (wielu z nich było właścicielami niewolników) chcieli uniknąć problemu na poziomie federalnym. Jedyne odniesienie dotyczyło zasady trzech piątych, która liczyła trzy piąte populacji niewolników w danym stanie, co dawało temu stanowi dodatkową reprezentację i dodatkowe głosy w Kolegium Elektorskim. Tam jednak autorzy nie mówili o niewolnikach, ale raczej o "wszystkich innych osobach", czyli o niewolnikach.

4 marca 1861 r. Lincoln wygłosił swoje pierwsze przemówienie inauguracyjne w ramach zaprzysiężenia na 16. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Mowa była skierowana przede wszystkim do mieszkańców Południa. Miało ono na celu przedstawienie zamierzonej polityki i pragnień Lincolna w stosunku do Południa, gdzie siedem stanów utworzyło Konfederackie Stany Ameryki. Jego przemówienie było napisane w duchu przyjaźni wobec zjednoczonych stanów. Poruszył w niej kilka kwestii. Lincoln obiecał, że nie będzie ingerował w niewolnictwo w stanach, w których ono już istniało. Powiedział, że na razie nie będzie żadnej federalnej wrogości wobec stanów, które się odłączyły. Rząd federalny będzie "trzymał, zajmował i posiadał" swoją własność. Będzie też pobierał podatki. Swoje przemówienie zakończył ostrzeżeniem:

W 1863 roku, dwa lata po rozpoczęciu wojny, Lincoln zmienił punkt ciężkości wojny na niewolnictwo i wydał Proklamację Emancypacji. Proklamacja uczyniła uwolnienie niewolników celem wojny secesyjnej. Osłabiła ona również wysiłki Anglii i Francji, by oficjalnie uznać Konfederację. W miarę jak wojska Unii wkraczały na terytorium Konfederacji, uwalniały tysiące niewolników dziennie. Wielu z nich nie czekało, lecz uciekło od swoich właścicieli, by odzyskać wolność. Pięć stanów niewolniczych (Stany Graniczne) pozostało lojalnych wobec Unii i nie było w stanie wojny z rządem federalnym. Dlatego Lincoln nie miał prawa uwolnić niewolników w tych stanach, więc Proklamacja nie została zastosowana do tych stanów. Proklamacja nie dotyczyła również Tennessee, ani obszarów w Wirginii i Luizjanie, które były już kontrolowane przez siły Unii.

Uchwalona 6 grudnia 1865 roku Trzynasta Poprawka doKonstytucjiStanów Zjednoczonych znosiła niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych. Dała również Kongresowi prawo do egzekwowania jej postanowień.

Następujące decyzje Sądu Najwyższego dotyczyły praw stanów. Niektóre z nich zostały później obalone.

• McCulloch v. Maryland (1819) Sąd zdecydował, że rząd federalny ma prawo do założenia banku federalnego. Również, że stan nie ma prawa do opodatkowania rządu federalnego.
• Gibbons v. Ogden (1824) Sąd orzekł, że nowojorski wymóg licencyjny dla operatorów łodzi spoza stanu był niezgodny z prawem federalnym regulującym handel przybrzeżny.
• Dred Scott v. Sandford (1857) Sąd orzekł, że Afroamerykanie, wolni lub niewolnicy, nie byli obywatelami Stanów Zjednoczonych. Ponieważ nie byli obywatelami, nie mogli pozywać do sądu federalnego. Ponadto, aby zostać obywatelem jakiegokolwiek stanu, osoba musiała najpierw być obywatelem Stanów Zjednoczonych. Decyzja ta stwierdzała również, że Kompromis Missouri był niekonstytucyjny.
• Hammer v. Dagenhart (1918) Była to kwestia ustawy federalnej zakazującej przewożenia przez granice stanów towarów wyprodukowanych w fabrykach zatrudniających nieletnich pracowników. Sąd orzekł, że Kongres nie może regulować produkcji towarów.
• Wickard v. Filburn (1942) Rolnik z Ohio (Filburn) uprawiał na własnej farmie pszenicę na paszę dla zwierząt. Rząd Stanów Zjednoczonych ustanowił limity na produkcję pszenicy, aby ustabilizować jej ceny i dostawy. Sąd orzekł na korzyść rządu federalnego. Orzeczenie to znacznie rozszerzyło uprawnienia regulacyjne rządu federalnego.
• Brown v. Board of Education of Topeka (1954) Trybunał uznał prawa stanowe ustanawiające oddzielne szkoły publiczne dla czarnych i białych uczniów za niezgodne z konstytucją i naruszające Czternastą Poprawkę.