Hiszpańska wojna domowa (18 lipca 1936 r. - 1 kwietnia 1939 r.) była wojną, w której hiszpański generał Francisco Franco i jego wojska z powodzeniem przejęły kontrolę nad Hiszpanią. Wiele różnych grup współpracowało z Republiką Hiszpanii (ówczesny rząd), aby go powstrzymać, w tym socjaliści, komuniści, anarchiści i inne grupy lewicowe. Faszystowskie rządy Niemiec i Włoch zapewniły Franco wojska i zaopatrzenie, podczas gdy komunistyczny Związek Radziecki sprzedawał broń siłom republikańskim. Wiele osób z innych krajów zgłosiło się do walki z Franco (czasem wbrew rozkazom własnych krajów), w tym ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Niemiec, Włoch i wielu innych krajów. Grupy te były znane jako Międzynarodowe Brygady. Wojna zakończyła się 1 kwietnia 1939 r., kiedy ostatni z oddziałów republikańskich poddał się. Franco został władcą Hiszpanii, aż do śmierci w 1975 roku.
Pół miliona ludzi zginęło na wojnie, a wiele okrucieństw popełniły obie strony. Najsłynniejszym z nich było zbombardowanie Guernicy. W dniu 26 kwietnia 1937 roku Guernica została zbombardowana przez Legionowy Kondor, wspierany przez nazistowski reżim Hitlera. Po raz pierwszy doszło do dużych strat wśród ludności cywilnej. Zniszczenia te zostały szeroko nagłośnione w mediach i wywołały trwający do dziś społeczny odbiór niemieckiego zaangażowania.
