One Hot Minute (1995) — album Red Hot Chili Peppers: Navarro, narkotyki, depresja

Nagrywanie i produkcja

Praca nad One Hot Minute przebiegała w trudnym dla zespołu okresie — w trakcie sesji Anthony Kiedis zmagał się z nawracającym uzależnieniem. W nagraniach udział wzięli podstawowi członkowie: Anthony Kiedis (wokal), Flea (gitara basowa), Chad Smith (perkusja) oraz Dave Navarro (gitara). Wykorzystano cięższe, gitarowe aranżacje i eksperymenty brzmieniowe, które odbiegały od funkowo-rapowego charakteru, kojarzonego z wcześniejszymi wydawnictwami zespołu.

Tematyka i styl

Muzyka Red Hot Chili Peppers była wyraźnie zmieniona przez wkład Navarrosa. One Hot Minute jest mniej skupiony na seksie i miłości niż poprzednie prace zespołu; zamiast tego pojawiają się cięższe, mroczniejsze tematy — w tym wątki dotyczące narkotyków i depresji. W warstwie instrumentalnej słychać więcej gitarowych partii i riffów o zabarwieniu zbliżonym do heavy metalu, co wynikało z gitarowego stylu Navarrosa. Anthony Kiedis uzależnił się od kokainy i heroiny w 1994 roku, więc część napisanych przez niego tekstów dotyczyła skutków i konsekwencji życia z nałogiem oraz wewnętrznych konfliktów.

Single i utwory wyróżniające się

Album zawierał kilka singli, które otrzymały wsparcie radiowe i teledyskowe, m.in. "Warped", "My Friends" i "Aeroplane". "My Friends" wyróżnia się łagodniejszą, melancholijną aranżacją i stał się jednym z bardziej rozpoznawalnych utworów z tego okresu. Inne kompozycje, jak "Shallow Be Thy Game", pokazywały bardziej agresywną, krytyczną stronę zespołu. Na płycie pojawiają się także bardziej eksperymentalne fragmenty, łączące cięższe riffy z melodramatycznymi partiami wokalnymi.

Wydanie, sprzedaż i odbiór

One Hot Minute osiągnął w Stanach Zjednoczonych pozycję numer cztery na liście wykresie Billboardu200, jednak sprzedał się słabiej niż poprzedni album Blood Sugar Sex Magik, który osiągnął wyraźnie większy komercyjny sukces (według różnych źródeł sprzedał około dwukrotnie więcej kopii). Krytycy i fani przyjęli płytę mieszanymi opiniami — jedni chwalili muzyczną ambicję i odważniejsze brzmienie, inni krytykowali jej niejednorodność i mniejszą emocjonalną spójność wobec wcześniejszych dokonań zespołu.

W 1998 roku Navarro został poproszony o opuszczenie zespołu. Red Hot Chili Peppers powiedział mediom, że to dlatego, że oni i Navarro lubią tworzyć różne rodzaje muzyki, a także pojawiły się napięcia związane z kierunkiem artystycznym. Po odejściu Navarrosa do zespołu powrócił John Frusciante, co zapoczątkowało kolejny etap w karierze grupy i doprowadziło do powstania albumu Californication (1999).

Ocena krytyczna i dziedzictwo

Recenzje w momencie premiery były podzielone. Stephen Thomas Erlewine z AllMusic stwierdził, że "One Hot Minute jest tak samo ambitna muzycznie jak Blood Sugar Sex Magik, ale jest jeszcze bardziej nieostrożna, co oznacza, że dostarcza najmniej emocji spośród wszystkich albumów grupy". Z czasem album doczekał się częściowej rewizji — część słuchaczy i krytyków postrzega go jako ciekawy eksperyment w katalogu RHCP, wart ponownego odkrycia ze względu na oryginalne pomysły i odmienny klimat.

Trasa koncertowa i wpływ na zespół

Okres promocyjny płyty i trasa koncertowa były naznaczone problemami osobistymi i zmęczeniem, ale także przyniosły kilka znaczących występów na żywo, podczas których zespół prezentował nowy materiał w mocniejszym, gitarowo zorientowanym wydaniu. Doświadczenia z tamtego okresu wpłynęły na dalsze decyzje personalne i artystyczne grupy w końcu lat 90.

Podsumowanie: One Hot Minute to płyta wyjątkowa w dyskografii Red Hot Chili Peppers — symboliczny dokument okresu przejściowego, kiedy zespół eksperymentował z cięższymi brzmieniami i zmagał się z poważnymi problemami osobistymi. Choć nie osiągnęła komercyjnego sukcesu porównywalnego z Blood Sugar Sex Magik, pozostaje ważnym i ciekawym rozdziałem w historii grupy.