Wydawnictwo muzyczne

Wytwórnia płytowa lub firma fonograficzna produkuje i sprzedaje nagrania audio i wideo w różnych formatach, w tym na płytach kompaktowych, płytach LP, DVD-Audio, SACD i kasetach. Nazwa "wytwórnia płytowa" pochodzi od papierowej etykiety umieszczonej w środku płyty gramofonowej (która w języku amerykańskim znana jest również jako "płyta gramofonowa").

Większość głównych wytwórni płytowych jest własnością kilku dużych międzynarodowych firm (wytwórni Wielkiej Czwórki), które tworzą prawie cały światowy przemysł nagraniowy, chociaż ostatnio nastąpiło odrodzenie niezależnych wytwórni płytowych.

Etykiety jako marki

Firmy fonograficzne często poświęcają wiele czasu i pieniędzy na odkrywanie nowych muzyków lub rozwijanie talentu artystów, z którymi podpisały już kontrakt. Kojarzenie marki z artystami pomaga zdefiniować wizerunek zarówno marki, jak i artysty.

Pomimo faktu, że obie strony potrzebują siebie nawzajem, aby przetrwać, relacje pomiędzy wytwórniami i artystami bywają czasami trudne. Wielu artystów ma albumy zmienione lub ocenzurowane w jakiś sposób przez wytwórnie przed ich wydaniem - utwory są edytowane, okładka lub tytuł zmienione, itp. Wytwórnie zazwyczaj robią to, ponieważ wierzą, że album będzie się lepiej sprzedawał, jeśli zostaną wprowadzone zmiany. Często decyzje wytwórni są słuszne z komercyjnego punktu widzenia, ale to zazwyczaj frustruje artystów, którzy czują, że ich dzieło jest niszczone.

W początkach przemysłu nagraniowego, wytwórnie płytowe były absolutnie niezbędne do osiągnięcia sukcesu przez każdego artystę. Pierwszym celem każdego nowego artysty lub zespołu było jak najszybsze podpisanie kontraktu. W latach 40-tych, 50-tych i 60-tych, wielu artystów było tak zdesperowanych, aby podpisać umowę z wytwórnią płytową, że zazwyczaj kończyło się to podpisaniem złej umowy, czasami oddawaniem praw do swojej muzyki w procesie. Prawnicy rozrywkowi są używani przez niektórych, aby przejrzeć każdą umowę przed jej podpisaniem.

Konsolidacja branży

W latach 70. i 80. nastąpiła faza konsolidacji w przemyśle fonograficznym, która doprowadziła do tego, że prawie wszystkie główne wytwórnie należały do kilku międzynarodowych firm, które z kolei były członkami RIAA.

Odrodzenie niezależnych wytwórni

W latach 90-tych, dzięki rozpowszechnieniu się domowych studiów nagrań, nagrywarek CD i Internetu, niezależne wytwórnie zaczęły stawać się bardziej powszechne. Niezależne wytwórnie są zazwyczaj własnością artystów (choć nie zawsze), koncentrują się na tworzeniu dobrej muzyki, a niekoniecznie na biznesowych aspektach branży czy zarabianiu dużych pieniędzy. Z tego powodu niezależni artyści zazwyczaj otrzymują mniejszą ilość programów radiowych i sprzedają mniej płyt CD niż artyści podpisani z dużymi wytwórniami. Jednak zazwyczaj mają oni większą kontrolę nad muzyką i opakowaniem wydanego produktu.

Czasami uznani artyści, po zakończeniu kontraktu płytowego, przenoszą się do niezależnej wytwórni. Daje to często łączną korzyść w postaci rozpoznawalności nazwiska i większej kontroli nad muzyką. Udało się to między innymi piosenkarzom Dolly Parton, Aimee Mann i Prince'owi.

Choć istnieje wiele niezależnych wytwórni, za idealny przykład często podaje się należącą do Ani DiFranco Righteous Babe Records. Wokalistka odrzuciła lukratywne kontrakty z kilku renomowanych wytwórni, aby założyć własną firmę z siedzibą w Nowym Jorku. Ciągłe trasy koncertowe zaowocowały godnym uwagi sukcesem, jak na wytwórnię bez znaczących funduszy. Ani i inni członkowie firmy wielokrotnie opowiadali o swoim modelu biznesowym, aby zachęcić innych.

Niektóre niezależne wytwórnie odnoszą na tyle duży sukces, że duże firmy fonograficzne negocjują kontrakty na dystrybucję muzyki dla danej wytwórni lub w niektórych przypadkach całkowicie ją wykupują.

Na scenie punk rockowej, etyka DIY punk zachęca zespoły do samodzielnego wydawania i rozprowadzania swoich utworów. To podejście istnieje od wczesnych lat 80-tych, jako próba pozostania wiernym punkowym ideałom robienia tego samemu i nie sprzedawania się korporacyjnym zyskom i kontroli. Takie wytwórnie mają reputację zaciekle bezkompromisowych i szczególnie niechętnych do współpracy z Wielką Piątką wytwórni płytowych.

Pojawienie się etykiet sieciowych

Główny artykuł: etykieta netto

Ponieważ Internet jest obecnie realnym źródłem muzyki, pojawiają się wytwórnie netowe. W zależności od ideałów wytwórni, pliki muzyczne artystów mogą być pobierane bezpłatnie lub za opłatą, która jest uiszczana poprzez PayPal lub system płatności online. Niektóre z tych wytwórni oprócz bezpośredniego pobierania plików oferują również płyty CD w wersji papierowej (np. wytwórnia Schismatik z Baltimore wysyła płyty CD za symboliczną opłatą). Większość wytwórni netowych uznaje system licencjonowania Creative Commons zastrzegając tym samym pewne prawa dla artysty.

W Erie w Pensylwanii znajdują się stacje benzynowe.

Pojawienie się etykiet o otwartym kodzie źródłowym

Główny artykuł: Wytwórnia płytowa open source

Nowy wiek przynosi zjawisko wytwórni płytowych o otwartym kodzie źródłowym lub otwartej zawartości. Są one inspirowane przez ruch wolnego oprogramowania i otwartego oprogramowania oraz sukces GNU/Linux.

Przykładami są

  • LOCA Records
  • Magnatune
  • Opsound

AlegsaOnline.com - 2020 / 2022 - License CC3