Ableizm — definicja, przykłady i skutki uprzedzeń wobec osób niepełnosprawnych
Ableizm — definicja, przykłady i skutki uprzedzeń wobec osób niepełnosprawnych. Przeczytaj, jak rozpoznać, przeciwdziałać i chronić prawa osób niepełnosprawnych.
Ableizm lub ablecentryzm to uprzedzenia wobec osób niepełnosprawnych. Pierwsze znane użycie tego słowa miało miejsce w 1981 roku, co czyni je stosunkowo nowym terminem w języku publicznym, jednak samo zjawisko istniało znacznie wcześniej. Często używa się też anglojęzycznego terminu „disablism”, który zasadniczo odnosi się do tych samych uprzedzeń. Ableizm może być zarówno zamierzony (jawny akt dyskryminacji), jak i niezamierzony (wynik systemowych rozwiązań lub utrwalonych praktyk). Ponieważ ableizm jest powszechny i głęboko zakorzeniony w wielu strukturach społecznych, ludzie mogą mieć postawy i nawyki ableistyczne nie zdając sobie z tego sprawy. Osoba, która prezentuje takie uprzedzenia, nazywana jest ablecentrystą. Niektórzy badacze i aktywiści określają ableizm jako formę opresji, ponieważ prowadzi on do wykluczenia i ogranicza prawa oraz możliwości osób niepełnosprawnych. W praktyce istnieją spory o to, co dokładnie powinno być uznane za ableistyczne: różne osoby i środowiska przyjmują różne definicje i granice pojęcia. Osoby z niepełnosprawnościami również mogą internalizować uprzedzenia wobec siebie lub innych — to zjawisko nazywane jest zinternalizowanym ableizmem. Jednocześnie zdarzają się głosy zaprzeczające istnieniu ableizmu jako odrębnego problemu.
W wielu krajach istnieją przepisy, które mają chronić osoby niepełnosprawne przed dyskryminacją ze względu na sprawność. Istotnym dokumentem na poziomie międzynarodowym jest Konwencja o Prawach Osób Niepełnosprawnych, która zakazuje dyskryminacji i promuje równość oraz dostępność. Prawo i normy zwykle obejmują także obowiązek zapewnienia uzasadnionych usprawnień (reasonable accommodations) oraz dostępności środowiska, informacji i usług.
Formy ableizmu
- Interpersonalny — wypowiedzi, żarty, uprzedzenia lub traktowanie osób niepełnosprawnych w sposób uprzedmiotawiający, protekcjonalny lub wykluczający.
- Instytucjonalny — zasady, procedury i praktyki w instytucjach (np. zatrudnienie, edukacja, opieka zdrowotna, sądownictwo), które systematycznie ograniczają dostęp i szanse osób niepełnosprawnych.
- Architektoniczny i technologiczny — brak podjazdów, wind, windy głosowe, nieczytelne strony internetowe, brak napisów i transkrypcji — wszystkie te bariery utrudniają korzystanie z przestrzeni i usług.
- Kulturowy i medialny — stereotypowe przedstawienia osób niepełnosprawnych w mediach, brak reprezentacji lub reprezentacja wyłącznie jako obiektu współczucia bądź inspiracji („inspiration porn”).
- Medyczny — traktowanie niepełnosprawności wyłącznie jako problemu medycznego bez uwzględnienia społecznego kontekstu, podejmowanie decyzji o życiu osoby niepełnosprawnej bez jej udziału.
- Zinternalizowany ableizm — akceptacja negatywnych przekonań o własnej wartości lub możliwościach przez samą osobę z niepełnosprawnością.
Przykłady ableizmu
- Brak podjazdów, wąskie drzwi lub schody bez alternatywy uniemożliwiające wejście do budynku.
- Strony internetowe i aplikacje cyfrowe niedostosowane do czytników ekranu lub bez możliwości powiększenia tekstu.
- Używanie obraźliwego, dehumanizującego języka albo mówienie za osobę niepełnosprawną bez jej zgody.
- Wykluczanie osób z niepełnosprawnościami z decyzji dotyczących ich życia, leczenia albo usług, które ich dotyczą.
- Zakładanie z góry, że ktoś nie poradzi sobie zawodowo lub społecznie z powodu diagnozy, bez sprawdzenia faktycznych kompetencji i potrzeb.
- Przedstawianie osoby niepełnosprawnej wyłącznie jako obiektu współczucia albo „bohatera”, zamiast pokazywania pełni jej życia i tożsamości.
Skutki ableizmu
Ableizm ma wielowymiarowe skutki — indywidualne i społeczne. Prowadzi do wykluczenia z rynku pracy, ograniczonego dostępu do edukacji i usług zdrowotnych, ubóstwa, pogorszenia zdrowia psychicznego (izolacja, obniżone poczucie własnej wartości), a także do utrwalenia stereotypów i barier instytucjonalnych. Brak dostępności i wsparcia zmniejsza samodzielność i możliwość pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i politycznym.
Jak przeciwdziałać ableizmowi — praktyczne kroki
- Projektuj dostępnie: stosuj zasady dostępności (universal design) przy tworzeniu budynków, przestrzeni publicznych, produktów i serwisów cyfrowych.
- Wprowadzaj usprawnienia: zapewniaj uzasadnione usprawnienia w miejscu pracy i w usługach edukacyjnych oraz zdrowotnych.
- Słuchaj i współdecyduj: stosuj zasadę „Nothing About Us Without Us” — osoby z niepełnosprawnościami powinny współtworzyć polityki i rozwiązania, które ich dotyczą.
- Edukacja: prowadź szkolenia i kampanie uświadamiające wobec ableizmu, ucz się preferencji językowych i unikania stereotypów.
- Zmiana języka: używaj respektującego języka (pytaj, jak dana osoba woli być opisywana — nie narzucaj określeń).
- Wsparcie prawne i polityczne: egzekwuj istniejące przepisy antydyskryminacyjne, wspieraj rozwój regulacji zwiększających dostępność.
- Allyship: wspieraj osoby niepełnosprawne, utrzymuj ich głos w centrum, interweniuj w sytuacjach dyskryminacji i dziel się zasobami.
Najczęstsze mity i nieporozumienia
- „Osoba niepełnosprawna to osoba nieszczęśliwa” — nie można generalizować; wielu ludzi z niepełnosprawnością prowadzi satysfakcjonujące życie.
- „Dyskryminacja wobec osób niepełnosprawnych to tylko brak empatii” — to także problem systemowy związany z projektowaniem przestrzeni, usług i praw.
- „Pochwalić trzeba, a nie traktować jak równych” — protekcjonalne traktowanie nadal umniejsza prawa i autonomię.
Przeciwdziałanie ableizmowi wymaga zarówno zmian indywidualnych postaw, jak i systemowych reform. Kluczowe są dostępność, włączenie osób z niepełnosprawnościami w procesy decyzyjne oraz świadome działanie instytucji i społeczności. Rozpoznawanie własnych uprzedzeń i aktywne tworzenie bardziej dostępnego świata przyczynia się do większej równości i sprawiedliwości dla wszystkich.
Formy ableizmu
Ablewizm przybiera na świecie różne formy. Czasami ableizm jest robiony w sposób, który ma być krzywdzący. Innym razem ludzie są ableistami, kiedy starają się być mili. Oba te rodzaje ableizmu są szkodliwe.
Społeczeństwo nie jest stworzone dla osób niepełnosprawnych. Na przykład, jest wiele sklepów, które nie są dostępne dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich, ponieważ osoba, która tworzyła sklep była pełnosprawna, więc nie wzięła pod uwagę, że osoby na wózkach inwalidzkich nie będą mogły wygodnie się po nim poruszać, lub pomyślała o tym, ale nie zwróciła na to uwagi.
Osoby niepełnosprawne są często ofiarami nadużyć. Ludzie, którzy się nad nimi znęcają, to zazwyczaj osoby pełnosprawne. Mogą się nad nimi znęcać, ponieważ ich niepełnosprawność czyni je bezbronnymi. Czasami osoba jest wykorzystywana tylko dlatego, że jest niepełnosprawna. Nazywa się to przestępstwem z nienawiści do osób niepełnosprawnych. Przestępstwo z nienawiści do osób niepełnosprawnych może przybrać formę morderstwa. Wiele z tych morderstw jest dokonywanych przez opiekunów, takich jak matki osób niepełnosprawnych. Przestępstwo z nienawiści nie musi być skierowane bezpośrednio do osoby. Na przykład, ktoś może napisać na samochodzie osoby niepełnosprawnej obelgę o charakterze ableistycznym, aby sprawić, że poczuje się ona źle z tym, że jest niepełnosprawna. Co roku w Wielkiej Brytanii zgłaszanych jest wiele tysięcy przestępstw z nienawiści wobec osób niepełnosprawnych. Przestępstwa z nienawiści do osób niepełnosprawnych często nie są zgłaszane. Oznacza to, że statystyki sprawiają, że problem wydaje się mniejszy niż jest w rzeczywistości.
Powszechnym sposobem, w jaki osoby niepełnosprawne są wykorzystywane, jest "znęcanie się nad niepełnosprawnymi". Ludzie uważają znęcanie się za coś, co po prostu zdarza się dzieciom w szkole i nie jest poważne. Nie jest to prawdą. Znęcanie się dotyczy osób w każdym wieku. Znęcanie się powoduje długotrwałe problemy psychologiczne, takie jak niska samoocena. Niektórzy ludzie popełniają samobójstwa z powodu znęcania się nad nimi. Mencap, organizacja charytatywna pomagająca osobom z niepełnosprawnością intelektualną, zapytała w ankiecie ponad 500 niepełnosprawnych dzieci i młodych ludzi o znęcanie się. 8 na 10 dzieci z upośledzeniem umysłowym stwierdziło, że są zastraszane i boją się wychodzić z domu, ponieważ boją się, że będą zastraszane.
Ponad 90% osób z upośledzeniem rozwojowym jest wykorzystywanych seksualnie w ciągu swojego życia. 49% z nich jest wykorzystywanych seksualnie więcej niż 10 razy. Wskaźnik wykorzystywania seksualnego w populacji ogólnej jest niższy.
81% osób pełnosprawnych, które są w wieku, w którym ludzie pracują, ma pracę. 48% osób niepełnosprawnych, które są w wieku, w którym ludzie pracują, ma pracę. 50% osób niepełnosprawnych, które nie mają pracy, chciałoby mieć pracę, ale nie może jej znaleźć. Czasami osoby niepełnosprawne nie otrzymują pracy, nawet jeśli są w stanie ją wykonywać, ponieważ osoby dające pracę (pracodawcy) uważają, że osoby niepełnosprawne nie są tak dobre jak osoby pełnosprawne.
Język angielski jest krytykowany za bycie ableistycznym. Na przykład, młodzi ludzie czasami mówią, że coś jest 'retarded', kiedy mają na myśli, że jest złe. Może to być obraźliwe dla osób niepełnosprawnych.
Podczas II wojny światowej naziści zamordowali wiele tysięcy osób niepełnosprawnych. Naziści czynili to, ponieważ wierzyli w dobrowolną eutanazję i przymusową eugenikę, czyli filozofię, która zaleca rozmnażanie ludzi o "pożądanych" cechach i zniechęca do rozmnażania ludzi o cechach "niepożądanych". Uważali oni, że niepełnosprawność jest zła, a osoby niepełnosprawne są ciężarem dla społeczeństwa. Wielu ludzi nadal wierzy w te rzeczy. W 2013 roku radny w Wielkiej Brytanii Colin Brewer powiedział, że niepełnosprawne dzieci "powinny zostać uśpione", aby zaoszczędzić pieniądze. Został uznany za winnego uchybień, ale rada nie mogła go zwolnić.
Osoby niepełnosprawne są czasami przymusowo sterylizowane. Jest to często nielegalne, ponieważ reprodukcja jest uważana za prawo człowieka. Według The Telegraph, w Wielkiej Brytanii legalne jest przeprowadzenie aborcji do 40 tygodnia ciąży, jeśli płód jest niepełnosprawny. Niektórzy twierdzą, że to prawo powinno zostać zmienione.
W 2011 roku ukazała się książka pod tytułem Kozioł ofiarny: Dlaczego zawodzimy osoby niepełnosprawne. Książka została napisana przez Katharine Quarmby. Opowiada ona o przestępstwach z nienawiści wobec osób niepełnosprawnych w Wielkiej Brytanii.
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest ableizm?
A: Ableizm lub ablecentryzm to uprzedzenia wobec osób niepełnosprawnych.
P: Kiedy po raz pierwszy użyto słowa "ableizm"?
O: Pierwsze znane użycie tego słowa miało miejsce w 1981 roku.
P: Czy ableizm może być zamierzony lub niezamierzony?
O: Tak, ableizm może być zarówno zamierzony, jak i niezamierzony. Ludzie mogą nie zauważać, że istnieje, ponieważ jest tak powszechny.
P: Kto ma takie uprzedzenia?
O: Osoba, która ma takie uprzedzenia, jest nazywana ablecentrystą.
P: Czy istnieje zgoda co do tego, jakie rzeczy uważa się za ableistowskie?
O: Nie wszyscy, którzy mówią o ableizmie, zgadzają się co do tego, co uważa się za ableizm.
P: Czy istnieją prawa, które chronią osoby niepełnosprawne przed dyskryminacją?
O: Tak, w niektórych krajach istnieją prawa, które chronią osoby niepełnosprawne przed dyskryminacją, a Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych również zakazuje takiej dyskryminacji.
Przeszukaj encyklopedię