Dickinsonia to wczesny typ życia prekambryjskiego. Były to organizmy bardzo różne od większości współczesnych organizmów. Uważa się je za jedne z wczesnych form organizmów wielokomórkowych, należących do bioty ediakarańskiej. Ich ciała miały kształt spłaszczonych dysków o bardzo płaskiej grubości — od kilku milimetrów do około 1,4 metra średnicy, przy grubości rzędu kilku milimetrów. Na podstawie skamielin można stwierdzić także dużą zmienność rozmiarów i kształtów poszczególnych okazów.

Morfologia

Ciało Dickinsonia było podzielone na powtarzające się elementy przypominające żebra (tzw. isomery), z wyraźną, centralnie położoną bruzdą lub osią. Układ tych elementów wykazuje tzw. glide reflection symmetry — czyli przesunięcie symetrycznych „żeberek” względem linii środkowej, co odróżnia je od typowej symetrii dwubocznej znanej u wielu współczesnych zwierząt. Powierzchnia była miękka i elastyczna; brak w niej struktur mineralizowanych lub szkieletu.

Siedlisko i sposób życia

Większość skamieniałości Dickinsonia zachowała się jako odciski na powierzchni osadów morskich i mat bakteryjnych. Organizmy te najprawdopodobniej żyły przy dnie oceanicznym, często na pokrytych biofilmem płaskich piaszczystych lub mułowatych powierzchniach. Niektóre hipotezy sugerują, że osobniki mogły być częściowo unoszone przez prądy, jednak dominują dowody wskazujące na życie na dnie i przemieszczanie się po powierzchni osadu.

Odżywianie i ruch

Uważa się, że Dickinsonia odżywiały się, rozkładając i wchłaniając materię organiczną z powierzchni mat bakteryjnych. Proponowane mechanizmy obejmują zewnętrzne trawienie przez wydzielanie enzymów oraz wchłanianie rozpuszczonych produktów — co porównuje się do strategii odżywiania u niektórych prostych zwierząt, np. placozoa, lub do osmotrofii. Wiele skamieniałości ukazuje ślady sugerujące powolne przemieszczanie się i „żerowanie” wzdłuż maty bakteryjnej.

Ruch i zachowanie

Choć pierwotny artykuł mówił, że Gatunki z rodzaju Dickinsonia prawdopodobnie nie poruszały się samodzielnie po oceanie, współczesne badania wskazują, że niektóre okazy mogły wykonywać powolne przesunięcia po dnie, pozostawiając charakterystyczne ślady i zmiany w strukturze maty. Możliwe były dodatkowo mechanizmy przyczepiania się do podłoża lub epizodycznego unoszenia przez prądy w zależności od warunków środowiska.

Skamieniałości i zasięg

Skamieniałości Dickinsonia znane są z wielu stanowisk ediakarańskich na świecie, m.in. z Ediacara Hills (Australia), rejonu Białego Morza (Rosja), południowej Afryki i innych lokalizacji. Zachowały się najczęściej jako płaskie odciski lub kompresje w osadach, zachowujące detal anatomiczny ich „żeńców” w postaci cienkiej warstwy węgla (organicznej) lub odcisków w piaskowcu — typowa tzw. zachowalność ediakarańska.

Taksonomia i kontrowersje

Klasyfikacja Dickinsonia była i pozostaje przedmiotem debaty. Propozycje obejmowały umieszczenie ich wśród wczesnych zwierząt (Metazoa), w odrębnej, wymarłej grupie (czasem określanej jako vendobionty lub inne taksony prekambryjskie), a nawet powiązania z protistami czy grzybami. W 2018 r. analizy biomarkerów sterolowych z niektórych okazów sugerowały pokrewieństwo ze zwierzętami, co wzmocniło hipotezę metazoicznego pochodzenia, ale wyniki te są nadal dyskutowane i kwestionowane ze względu na możliwe zanieczyszczenia i interpretacje taphonomiczne.

Wzrost i rozmnażanie

Analizy wzrostu skamieniałości wskazują na dodawanie kolejnych jednostek morfologicznych w miarę wzrostu organizmu oraz możliwość rozmnażania przez fragmentację (podział aneksów ciała) lub inne proste mechanizmy bezpłciowe. Brakuje jednak bezpośrednich dowodów na formy rozmnażania płciowego.

Podsumowanie

Dickinsonia stanowi jedno z najbardziej charakterystycznych i jednocześnie zagadkowych ogniw bioty ediakarańskiej. Dzięki dobrze zachowanym skamieniałościom poznaliśmy ich morfologię i tryb życia, ale ich dokładne pokrewieństwo oraz szczegóły biologii wciąż pozostają w centrum naukowej dyskusji.