Cukrzyca — definicja, rodzaje (mellitus i insipidus) oraz rola insuliny

Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 1 występuje wtedy, gdy część trzustki, która wytwarza insulinę, zostaje zniszczona przez własny system odpornościowy tej osoby. Kiedy trzustka nie produkuje insuliny, glukoza - cukier - we krwi nie może dostać się do tych części ciała, które potrzebują cukru do życia. Aby żyć, osoba z cukrzycą typu 1 musi przyjmować insulinę do końca życia. Musi ona regularnie, często, wiele razy dziennie, sprawdzać poziom cukru we krwi.

Cukrzyca typu 1 zdarza się najczęściej u osób młodszych, jednak może wystąpić u osób dorosłych, choć jest ona znacznie rzadziej spotykana. Około 1 na każde 10 osób z cukrzycą ma cukrzycę typu 1.

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 jest chorobą bardzo różną od cukrzycy typu 1. W cukrzycy typu 2 osoba wytwarza insulinę, ale albo nie pracuje ona w organizmie tak jak powinna, albo nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny do przetwarzania glukozy. Kiedy insulina nie działa tak jak powinna, glukoza (cukier) we krwi nie może dostać się do tych części ciała, które potrzebują cukru.

Cukrzyca typu 2 występuje najczęściej u osób starszych, które mają nadwagę.

Cukrzyca ciążowa

Cukrzyca ciążowa jest jak cukrzyca typu 2. Zdarza się to niektórym kobietom, gdy są w ciąży.

Inne rodzaje cukrzycy

Inne rodzaje cukrzycy obejmują, ale nie są do nich ograniczone:

• Utajona autoimmunologiczna cukrzyca dorosłych (LADA)

• Cukrzyca początkowa młodych (MODY)

Powikłania to problemy, które powstają z powodu choroby. W przypadku cukrzycy istnieją dwa rodzaje powikłań. Pierwszy rodzaj występuje szybko i można się z nim szybko uporać. Ten rodzaj jest nazywany ostrym powikłaniem. Drugi rodzaj jest spowodowany zbyt wysokim poziomem glukozy we krwi przez wiele lat i jest nazywany powikłaniem przewlekłym lub długotrwałym.

Nadmiar glukozy we krwi nazywany jest "hiperglikemią". Jeśli jest bardzo wysoka, może powodować ostre komplikacje. U chorych na cukrzycę typu 1 jednym z tych powikłań jest cukrzycowa kwasica ketonowa, która stanowi nagły przypadek medyczny i często może być wykryta przez owocowy zapach w oddechu. Innym ostrym powikłaniem, częściej występującym u chorych na cukrzycę typu 2, jest nie-ketotyczna śpiączka hiperosmolarna, która jest również bardzo niebezpieczna.

Zbyt niski poziom glukozy we krwi nazywany jest hipoglikemią. Może również powodować ostre komplikacje. Jeśli jest zbyt niska, cukrzycy mogą mieć wiele objawów, takich jak pocenie się, drżenie, złość (lub odczuwanie biernej postawy), a być może nawet zemdlenie. Cukrzycy z hipoglikemią mogą być zdezorientowani, a nawet nieprzytomni. Może się wydawać, że wypili zbyt dużo alkoholu. Ciężka hipoglikemia jest bardzo niebezpieczna i może spowodować śmierć. Najlepszym sposobem leczenia hipoglikemii jest jej unikanie. Jeśli do niej dojdzie, spożywanie pokarmów zawierających glukozę (np. cukru stołowego) zazwyczaj szybko poprawia stan zdrowia. Czasami leczy się ją poprzez wstrzyknięcie lekarstwa zwanego "glukagonem". Glukagon jest hormonem wytwarzanym przez trzustkę. Ma on odwrotne działanie od insuliny. Podanie glukagonu spowoduje wzrost poziomu glukozy we krwi poprzez wymuszenie wprowadzenia do krwi zmagazynowanej glukozy. Hipoglikemia jest zazwyczaj spowodowana zbyt dużą ilością leków przeciwcukrzycowych, niewystarczającą ilością jedzenia, zbyt dużą ilością ćwiczeń fizycznych lub ich kombinacją.

Przewlekłe powikłania są najczęściej spowodowane hiperglikemią (ale nie na tyle dużą, aby zawsze powodować ostre powikłania). Powoduje ona uszkodzenia naczyń krwionośnych i nerwów. Uszkodzenia naczyń krwionośnych mogą ostatecznie spowodować udar mózgu, zawał serca, niewydolność nerek, ślepotę, powolne gojenie się pęknięć skóry - z dodatkową możliwością infekcji - a nawet amputacje z powodu złego krążenia (zmniejszony przepływ krwi, zwykle do stóp i palców). Uszkodzenia nerwów mogą sprawić, że chorzy na cukrzycę nie będą odczuwać bólu (dzieje się to zazwyczaj w stopach). To powoduje, że mają więcej urazów i nie zdają sobie sprawy, że sami się zranili. Uszkodzenia nerwów mogą również powodować ból, nawet jeśli nie ma prawdziwego urazu. Jest to rodzaj bólu fantomowego lub bólu ducha. Ból może być tak intensywny, że mogą być wymagane silne leki przeciwbólowe.

Ze względu na uszkodzenia spowodowane wysokim poziomem glukozy we krwi, ważne jest leczenie cukrzycy. Celem jest utrzymanie normalnego poziomu glukozy we krwi. Normalny poziom glukozy we krwi wynosi 80-120 mg/dl (miligramów glukozy na decylitr krwi) lub 3,5-7 mmol/l (miligramów na litr krwi). Są to różne sposoby mówienia tego samego, podobnie jak jardy i mierniki są różnymi jednostkami pomiaru odległości.

Diabetycy powinni często sprawdzać poziom glukozy we krwi. Ma to na celu upewnienie się, że nie dostają hipoglikemii lub hiperglikemii. Glukometr to zasilane bateryjnie urządzenie pomiarowe, które sprawdza poziom glukozy we krwi. Cukrzycy często mają przy sobie glukometr i sprawdzają poziom cukru we krwi kilka razy w ciągu dnia. Mogą oni również cierpieć na poważne zaparcia i częste oddawanie moczu.

Lekarze mogą również stosować badanie krwi zwane hemoglobiną A1C. Czasami jest to napisane Hgb-A1C lub w inny sposób; nie ma standardowej nazwy. Pokazuje ona lekarzowi, jaka była średnia wartość stężenia glukozy we krwi w ciągu ostatnich 90 dni. Jeśli poziom był zbyt wysoki, może to wskazywać na nowe leki, inne dawkowanie leków lub lepszą dietę.

Cukrzycy muszą być monitorowani pod kątem objawów powikłań związanych z cukrzycą. Powinni oni regularnie widywać się z okulistą w celu sprawdzenia, czy nie ma uszkodzeń naczyń krwionośnych w oczach. Jeśli nie zostanie ono wcześnie wykryte i leczone, może spowodować ślepotę. Należy regularnie sprawdzać ich mocz lub krew pod kątem oznak uszkodzenia nerek. Przynajmniej codziennie muszą oni sprawdzać swoje stopy pod kątem skaleczeń, siniaków, pęcherzyków itd. I powinni regularnie sprawdzać swoje stopy pod kątem uszkodzeń nerwów, problemów z krążeniem i infekcji.

Najważniejszym celem w cukrzycy jest utrzymanie poziomu glukozy we krwi na poziomie jak najbardziej zbliżonym do normalnego. Ponieważ zazwyczaj wzrasta po jedzeniu, a spada po ćwiczeniach, radzenie sobie z nim w sposób rozsądny jest często skomplikowane i zazwyczaj wymaga troski i refleksji. Leczenie różni się w przypadku cukrzycy typu 1 i typu 2. Osoby chore na cukrzycę typu 1 są leczone insuliną. Osoby z cukrzycą typu 2 zazwyczaj rozpoczynają od diety, ćwiczeń fizycznych i utraty wagi, być może przechodząc na leki (i, choć nie tak powszechne, insulinę).

Edukacja jest ważna dla obu rodzajów cukrzycy. Cukrzycy muszą uczyć się o diecie. Uczą się szacować i śledzić, ile węglowodanów, białka i tłuszczu znajduje się w różnych produktach spożywczych. Planują oni swoje posiłki, aby mieć odpowiednią ilość węglowodanów, białka i tłuszczów. Pacjenci z typem 1 mogą zdecydować, ile insuliny przyjmować przed posiłkiem na podstawie tego, ile będą jeść.

Diabetycy muszą też uważać na ćwiczenia. Ćwiczenia fizyczne są ważne dla zachowania zdrowia, ale intensywne lub przedłużone okresy ćwiczeń mogą powodować hipoglikemię. W związku z tym chorzy na cukrzycę muszą uważnie planować ćwiczenia fizyczne.

Oprócz kontroli poziomu glukozy we krwi mogą być potrzebne inne zabiegi. Diabetycy często chorują na choroby naczyń krwionośnych, dlatego ważne jest, aby zwrócić uwagę na inne choroby, które mogą wpływać na naczynia krwionośne. U osób chorych na cukrzycę leczenie wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia) i wysokiego cholesterolu jest ważniejsze niż zwykle. Obie te choroby uszkadzają naczynia krwionośne. W przypadku cukrzycy cele leczenia mogą ulec zmianie. Na przykład u osób bez cukrzycy ciśnienie krwi powinno wynosić 140/90 lub mniej. U chorych na cukrzycę powinno ono wynosić 130/80 lub mniej.