Freud opracował teorię ludzkiego umysłu (jego organizacji i działania). Miał również teorię, że ludzkie zachowanie zarówno warunkuje, jak i wynika z tego, jak umysł jest zorganizowany.
To doprowadziło go do faworyzowania pewnych technik klinicznych w celu pomocy w leczeniu chorób psychicznych. Teoretyzował, że osobowość jest rozwijana przez doświadczenia z dzieciństwa.
Wczesna praca
Freud rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Wiedeńskim w wieku 17 lat. W 1881 r., w wieku 25 lat, uzyskał tytuł magistra medycyny i z powodów finansowych rozpoczął prywatną praktykę neurologiczną.
Freud miał nadzieję, że jego badania dostarczą solidnych podstaw naukowych dla jego techniki terapeutycznej. Celem terapii freudowskiej, czyli psychoanalizy, było doprowadzenie do uświadomienia sobie wypartych myśli i uczuć, aby uwolnić pacjenta od cierpienia spowodowanego zniekształconymi emocjami.
Klasycznie, doprowadzenie nieświadomych myśli i uczuć do świadomości odbywa się poprzez zachęcanie pacjenta do mówienia w swobodnych skojarzeniach i do mówienia o snach. W listopadzie 1880 roku Breuer został wezwany do leczenia wysoce inteligentnej 21-letniej kobiety (Bertha Pappenheim) z powodu uporczywego kaszlu, który zdiagnozował jako histeryczny. Stwierdził, że podczas opieki nad umierającym ojcem wystąpiły u niej liczne przejściowe objawy, w tym zaburzenia widzenia oraz paraliż i przykurcze kończyn, które również zdiagnozował jako histeryczne.
Breuer zaczął widywać swoją pacjentkę prawie codziennie, ponieważ objawy nasilały się i stawały się coraz bardziej uporczywe. Stwierdził, że gdy pacjentka, zachęcona jego zachętą, opowiadała zmyślone historie, jej stan się poprawił, a do kwietnia 1881 roku większość objawów ustąpiła. Jednak po śmierci ojca w tym samym miesiącu jej stan ponownie się pogorszył. Breuer zanotował, że niektóre z objawów w końcu samoistnie ustąpiły, a pełne wyzdrowienie osiągnięto, nakłaniając ją do przypomnienia sobie wydarzeń, które poprzedziły wystąpienie konkretnego objawu. To wyzdrowienie jest kwestionowane.
Freud słynnie zaproponował, że nieświadome wspomnienia wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie były źródłem psychonerwic. Jednakże pacjenci nie byli na ogół przekonani, że procedura kliniczna Freuda wskazywała na rzeczywiste wykorzystanie seksualne. Relacjonował, że nawet po rzekomym "odtworzeniu" scen seksualnych pacjenci zapewniali go stanowczo o swojej niewiarygodności.
Kokaina
Jako badacz medyczny, Freud był wczesnym użytkownikiem i zwolennikiem kokainy jako środka stymulującego i przeciwbólowego. Napisał kilka artykułów na temat antydepresyjnych właściwości tego narkotyku, a wpływ na niego miał przyjaciel i powiernik Wilhelm Fliess, który zalecał kokainę w leczeniu "nerwicy odruchowej nosa".
Freud uważał, że kokaina może być lekarstwem na wiele dolegliwości i napisał dobrze przyjętą pracę "O kokainie", w której wyjaśniał jej zalety. Przepisał ją swojemu przyjacielowi Ernstowi von Fleischl-Marxow, aby pomóc mu przezwyciężyć uzależnienie od morfiny, nabyte podczas leczenia choroby układu nerwowego. Freud polecał kokainę także wielu członkom swojej bliskiej rodziny i przyjaciołom.
Z wielu części świata zaczęły napływać doniesienia o uzależnieniu i przedawkowaniu. Medyczna reputacja Freuda została nieco nadszarpnięta z powodu tej wczesnej ambicji. Co więcej, przyjaciel Freuda, Fleischl-Marxow, rozwinął ostry przypadek "psychozy kokainowej" w wyniku recept Freuda i zmarł kilka lat później. Freud odczuwał wielki żal z powodu tych wydarzeń.
Nieświadomość
Freud przedstawił argumenty na temat znaczenia nieświadomego umysłu w zrozumieniu świadomej myśli i zachowania.
Jednakże nieświadomość nie została odkryta przez Freuda. Historyk psychologii Mark Altschule stwierdził: "Trudno jest znaleźć dziewiętnastowiecznego psychologa lub psychiatrę, który nie uznawałby nieświadomych myśli za nie tylko rzeczywiste, ale i niezwykle ważne". Postęp Freuda nie polegał na odkryciu nieświadomości, ale na opracowaniu metody systematycznego jej badania.
Freud nazwał sny "królewską drogą do poznania nieświadomości w życiu psychicznym". Oznaczało to, że sny ilustrują "logikę" nieświadomego umysłu. Freud opracował swoją pierwszą topologię psychiki w Interpretacji snów (1899), w której zaproponował, że nieświadomość istnieje i opisał metodę uzyskiwania do niej dostępu. Przedświadomość została opisana jako warstwa pomiędzy świadomą i nieświadomą myślą; jej zawartość może być dostępna przy odrobinie wysiłku.
Jednym z kluczowych czynników w działaniu nieświadomości jest "represja". Freud uważał, że wielu ludzi tłumi bolesne wspomnienia głęboko w swojej nieświadomości.
Rozwój psychoseksualny
Freud miał nadzieję, że jego model jest powszechnie obowiązujący i dlatego zwrócił się do starożytnej mitologii i etnografii po materiał porównawczy. Freud nazwał swoją nową teorię kompleksem Edypa po słynnej greckiej tragedii Edyp Rex Sofoklesa. "Stwierdziłem u siebie ciągłą miłość do matki i zazdrość o ojca. Teraz uważam to za uniwersalne wydarzenie w dzieciństwie." powiedział Freud. Freud starał się zakotwiczyć ten wzorzec rozwoju w dynamice umysłu. Każdy etap jest progresją do dojrzałości seksualnej człowieka dorosłego, charakteryzującej się silnym ego i zdolnością do opóźniania gratyfikacji (por. Trzy eseje o teorii seksualności).
Użył on konfliktu Edypa, aby wskazać, jak bardzo wierzył, że ludzie pragną kazirodztwa i muszą tłumić to pragnienie. Konflikt Edypa został opisany jako stan rozwoju i świadomości psychoseksualnej.
Freud początkowo sądził, że wykorzystywanie seksualne dzieci jest ogólnym wyjaśnieniem pochodzenia nerwic, ale porzucił tę tak zwaną "teorię uwodzenia". Zauważył, że znalazł wiele przypadków, w których pozorne wspomnienia wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie były oparte bardziej na wyobraźni niż na prawdziwych wydarzeniach.
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XIX wieku Freud, który nigdy nie porzucił wiary w seksualną przyczynę nerwic, zaczął podkreślać fantazje zbudowane wokół kompleksu Edypa jako główną przyczynę histerii i innych objawów nerwicowych. Pomimo tej zmiany w jego modelu wyjaśniającym, Freud zawsze uznawał, że niektórzy neurotycy byli w rzeczywistości wykorzystywani seksualnie przez swoich ojców. Wyraźnie omówił kilku pacjentów, o których wiedział, że byli wykorzystywani.
Freud uważał również, że libido rozwija się u jednostek poprzez zmianę jego obiektu, proces zwany sublimacją. Twierdził on, że ludzie rodzą się "polimorficznie perwersyjni", co oznacza, że źródłem przyjemności może być dowolna liczba obiektów. Twierdził również, że w miarę rozwoju człowieka, poprzez kolejne fazy rozwoju, staje się on zafiksowany na różnych i specyficznych obiektach - najpierw w fazie oralnej (czego przykładem jest przyjemność niemowlęcia z karmienia piersią), następnie w fazie analnej (czego przykładem jest przyjemność malucha z wypróżniania się), a następnie w fazie fallicznej.
Freud twierdził, że dzieci następnie przeszły przez etap, w którym zafiksowały się na matce jako obiekcie seksualnym (znany jako kompleks Edypa), ale w końcu przezwyciężyły i stłumiły to pragnienie z powodu jego tabuizacji. Represyjne lub uśpione stadium latencji w rozwoju psychoseksualnym poprzedza dojrzałe seksualnie genitalne stadium rozwoju psychoseksualnego.
Id, ego, i super-ego
W swoich późniejszych pracach Freud zaproponował, że ludzka psychika może być podzielona na trzy części: Id, ego i super-ego. Freud omówił ten model w eseju Beyond the Pleasure Principle z 1920 roku, a następnie rozwinął go w The Ego and the Id (1923). Id jest impulsywną, dziecięcą częścią psychiki, która działa na zasadzie "zasady przyjemności" i bierze pod uwagę tylko to, czego chce, lekceważąc wszelkie konsekwencje.
Termin Ego wszedł do języka angielskiego pod koniec XVIII wieku. Ego oznacza po łacinie "ja". Próbuje ono zrównoważyć pragnienia Id z rzeczywistością. Próbuje działać w sposób, który w dłuższej perspektywie przyniesie korzyści, a nie przyniesie smutku.
Termin Id ("to" lub "rzecz") reprezentuje prymitywne popędy do posiadania, zdobywania, dominacji i osiągania przyjemności. Widać to bardzo wyraźnie u małych dzieci, które nie nauczyły się jeszcze maskować swoich uczuć.
Super-ego jest moralnym komponentem psychiki, który dokonuje wyraźnego rozróżnienia między dobrem a złem i nie bierze pod uwagę szczególnych okoliczności.
Racjonalne Ego stara się uzyskać równowagę pomiędzy niepraktycznym hedonizmem Id i równie niepraktycznym moralizmem Super-ego; jest to ta część psychiki, która zwykle znajduje najbardziej bezpośrednie odzwierciedlenie w działaniach człowieka.
Gdy Ego jest przeciążone lub zagrożone swoimi zadaniami, może stosować mechanizmy obronne, takie jak zaprzeczenie, represja i wyparcie. Teoria mechanizmów obronnych ego została potwierdzona empirycznie, a natura represji, w szczególności, stała się jednym z bardziej zażarcie dyskutowanych obszarów psychologii w latach 90.
Napędy życia i śmierci
Freud wierzył, że ludzie są napędzane przez dwa sprzeczne centralne pragnienia: popęd życia, który jest nazywany "Eros" (przetrwanie, rozmnażanie, głód, pragnienie i seks) i popęd śmierci (Thanatos).
Freud rozpoznał popęd śmierci dopiero w późniejszych latach i rozwinął swoją teorię na jego temat w książce Beyond the Pleasure Principle.
Freud uznał tendencję nieświadomości do powtarzania nieprzyjemnych doświadczeń w celu odczulenia lub uśmiercenia ciała. Ten przymus powtarzania nieprzyjemnych doświadczeń wyjaśnia, dlaczego traumatyczne koszmary pojawiają się w snach, jako że koszmary wydają się przeczyć wcześniejszej koncepcji Freuda, który uważał sny wyłącznie za miejsce przyjemności, fantazji i pragnień.
Z jednej strony, popędy życiowe promują przetrwanie poprzez unikanie skrajnych nieprzyjemności i wszelkich zagrożeń dla życia. Z drugiej strony, popęd śmierci funkcjonuje jednocześnie w kierunku ekstremalnej przyjemności, która prowadzi do śmierci. Freud zajął się dualizmami pojęciowymi przyjemności i nieprzyjemności, jak również seksu/życia i śmierci, w swoich dyskusjach na temat masochizmu i sadomasochizmu. Napięcie między popędem życia a popędem śmierci stanowiło rewolucję w jego sposobie myślenia.
