Muhammad — życie, przesłanie i znaczenie w historii islamu

Dzieciństwo

Muhammad urodził się około 570 roku w Mekce. Jego ojciec, którego imię było Abdullah, zmarł sześć miesięcy przed narodzinami Muhammada. Jego matka, Amina, zmarł, gdy miał siedem lat. Tak, jego dziadek, Abdul-Muttalib, opiekował się nim po śmierci Amina, ale on też zmarł dwa lata później, kiedy Muhammad był dziewięć. Po śmierci dziadka, jego wujek Abu Talib zaopiekował się nim i był dla niego wsparciem przez wiele lat jego dorosłego życia.

Początek proroctwa

W 610 r. n.e., kiedy Mahomet miał czterdzieści lat, wybrał się na spacer na górę Hira w pobliżu Mekki. Według muzułmanów, anioł Jibrail (Gabriel) rozmawiał z nim w jaskini na górze. Historia mówi, że kiedy Muhammad po raz pierwszy zobaczył anioła Gabriela, zemdlał, ponieważ Gabriel był tak duży. Oto, co Jibrail powiedział do Mahometa:

"Czytajcie... w imię Boga, który stworzył człowieka z kropli krwi... Bóg jest najwdzięczniejszy... On, który nauczył człowieka pisać piórem... i nauczył człowieka tego, czego nie znał."

Muhammad wrócił do domu do swojej żony Khadijah, i powiedział jej, co się stało. Nowe objawienia przyszły do niego, nakazując mu głosić to, co zostało zesłane od Boga. Kiedy Muhammad po raz pierwszy zaczął nauczać, wielu mieszkańców Mekki, którzy czcili bożków, nie lubili rzeczy, które Muhammad mówił. Ale byli też ludzie, którzy słuchali jego kazań i byli posłuszni jego wiadomościom. Ci ludzie byli pierwszymi wyznawcami islamu. Przywódcy Mekki karane i torturowane wyznawców islamu. Niektórzy wyznawcy islamu zostały wykonane. Muhammad oparł się temu i nadal nauczał islamu.

Jak Muhammad pozostał w Mekce, jego wujek Abu Lahab wyszkolony siedmiu ludzi, aby zabić Muhammada we śnie. Zgodnie z historią, nie widzieli go opuścić Mekkę. Mężczyźni poszli do jego domu i znaleźli jego kuzyna, Alego. Abu Lahab i jego jeźdźcy udali się na pustynię, aby szukać go i jego przyjaciela, Abu Bakr.

Ludzie w silnym plemieniu żydowskim w Medynie nie zgadzali się z naukami i zasadami ustalonymi przez Mahometa. To plemię powiedział ich sojuszników w Mekce, aby sprzedać wszystkie rzeczy i domy, które muzułmanie z Mekki pozostawił. Muzułmanie i tych z Mekki zostały doradzono walczyć o ich własności. Muhammad powiedział im, aby tego nie robić.

Muzułmanie zostali wezwani w całej Medynie, aby zebrać się w meczecie, w którym modlił się Mahomet. Powiedziano im, aby walczyć przeciwko ludziom z Mekki, którzy spalili ich domy i ukradli ich własność.

Ale muzułmanie przegrali drugą bitwę pod Uhud. Rok po walce pod Badr, armia Mekki miała pomoc z zewnątrz. Muzułmańscy łucznicy nie słuchali instrukcji Mahometa, a Chalid ibn al-Walid sprytnie to wykorzystał. Hamza, ostatni wuj Mahometa, został zabity, gdy niewolnik z Mekki rzucił włócznią w jego klatkę piersiową. Sam Mahomet został ranny.

Następnie w 627 roku Abu Sufyan poprowadził Quraysh i jego sojuszników do ataku na samą Medynę. Nie udało im się jednak przejść rowu, który muzułmanie wykopali wokół Medyny. Po kilku tygodniach koalicja rozpadła się i rozeszła do domów. Medyńczycy zostali uznani za zwycięzców.

Rozejm ten nie trwał jednak długo. Po trzech latach jego obowiązywania mała grupa jeźdźców z Mekki zaatakowała obóz muzułmanów i zabiła kilku z nich. Muzułmanie w Medynie usłyszeli o tym, a rozejm został odwołany. Abu Sufyan, trzeci przywódca Mekki w życiu Mahometa, próbował wznowić rozejm, ale Mahomet grzecznie odmówił oferty. Muhammad powiedział swoim zwolennikom, aby być gotowym do zdobycia Mekki. Po Mekka została zdobyta, poszli do przechwytywania Torkan.

"Zaświadczam, że nie ma innego Boga, jak tylko Allah, i zaświadczam, że Muhammad jest Posłańcem Allaha".

Następnego dnia, armia muzułmańska szła w kierunku Mekki. Wszyscy pobiegli do swoich domów i zamknęli wszystkie drzwi i okna. Bali się, że muzułmanie zamierzają ich zabić, z powodu złych rzeczy, które zrobili muzułmanom wiele lat temu. Ale, muzułmanie poszedł w kierunku Ka'aba, uważa się, że został zbudowany przez Abrahama i jego starszego syna Izmaela. Bilal ibn Ribah, były etiopski niewolnik, krzyknął głośno do mieszkańców Mekki, że wszyscy są bezpieczni: "Wszyscy, którzy złożyli broń, są bezpieczni. Wszyscy, którzy są w domu Abu Sufyana są bezpieczni. Wszyscy ci, którzy są za zamkniętymi drzwiami, są bezpieczni".

Abu Sufyan usłyszał to w swoim domu. Z tego dowiaduje się, że Mahomet mu wybaczył. W tym czasie Muhammad i jego zwolennicy usunęli i złamali wszystkie bożki z Kaaby. Idole były posągi, które były czczone jako bogowie. Muhammad wybaczył wszystkich obywateli Mekki. Na koniec, Bilal wspiął się na szczyt Kaaby i wezwał do modlitwy. To było zwycięstwo Muhammada w rozprzestrzenianiu islamu w całej Arabii. Ale, ponieważ był stary, nie będzie żył długo.

"Jeśli ktoś z was czci Mahometa, niech wie, że Mahomet jest martwy. Ale ci z was, którzy czczą Allaha(swt) (Boga), niech wiedzą, że Allah(swt) (Bóg) jest żywy i nie może umrzeć."

Chociaż Mahomet zmarł, islam szybko rozprzestrzenił się na całym Bliskim Wschodzie. Następnie, wieki później, kontynuował, aż dotarł do Afryki, Azji i Europy. Islam stał się jedną z największych i najszybciej rozwijających się religii na świecie.

W 2005 r. jedna z duńskich gazet opublikowała polityczne karykatury Mahometa. W wyniku demonstracji zginęło ponad 100 osób. Johan Galtung, norweski matematyk i działacz pokojowy, próbował pomóc obu stronom w zbliżeniu się i rozmowach na ten temat. Według Galtunga, ataki na duńskie instytucje zakończyły się po tym, jak rząd zaprosił do rozmów. ^[]

7 stycznia 2015 roku bracia Kouachi, zakapturzeni i uzbrojeni w kałasznikowy, wtargnęli na zebranie redakcyjne magazynu "Charlie Hebdo", strzelając do zgromadzonych ludzi. Zabili rysowników Cabu, Charba, Honoré, Tignousa i Wolińskiego, psychoanalityczkę Elsę Cayat, ekonomistę Bernarda Marisa, korektora Mustafę Ourrada, policjanta Franka Brinsolaro, który ochraniał Charba, Michela Renauda, założyciela zaproszonego na spotkanie festiwalu Rendez-vous du Carnet de voyage, oraz dozorcę Frédérica Boisseau. Poważnie ranili także rysownika Rissa, dziennikarzy Philippe'a Lançona i Fabrice'a Nicolino oraz webmastera Simona Fieschiego.

Wychodząc z budynku, tuż przed zabiciem policjanta Ahmeda Merabeta, który leżał na chodniku ranny i błagał o litość, terroryści krzyknęli: "Pomściliśmy proroka Muhammada".

Ponadto następujące morderstwa zostały oficjalnie powiązane z masakrą w "Charlie Hebdo": Clarissa Jean-Philippe, 27, policjantka została zabita na przedmieściach Montrouge. Podobnie jak cztery osoby wzięte jako zakładnicy w supermarkecie we wschodniej części Paryża. Byli to Yohan Cohen, lat 20, pracujący w supermarkecie, Philippe Braham, lat 45, kierownik biznesowy w firmie informatycznej, Yoav Hattab, lat 21, student i najmłodsza ofiara supermarketu, Francois-Michel Saada, lat 64, były dyrektor funduszu emerytalnego.

Amedy Coulibaly, lat 32, porywacz zakładników w supermarkecie, został również powiązany przez paryskich prokuratorów z zastrzeleniem i zranieniem 32-letniego biegacza w parku w południowo-zachodnim Paryżu, w dniu ataku na Charlie Hebdo.

Lista imion jego żon w porządku chronologicznym

Khadijah bint Khuwaylid

Abdullah ibn Jafar doniósł, że słyszał, jak Sayyiduna Ali powiedział w Kufie, że Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) powiedział: "Najlepszą z kobiet jej czasów była Maryam, córka Imrana, a najlepszą z kobiet jej czasów była Khadijah, córka Khuwaylida." Miała 45 lat, kiedy wyszła za mąż.

Sawda bint Zamʿa

Sawda bint Zam'a była pierwszą kobietą, która wyemigrowała do Abisynii na drodze Allaha.

Aisha

Aisha była młodą dziewczyną. Opisywana jest jako bardzo inteligentna i posiadająca bardzo dobrą pamięć. Aisza spędziła następne dziewięć lat swojego życia z Mahometem, zapamiętała wszystko, co widziała i słyszała z wielką wyrazistością i zrelacjonowała wiele z narracji Mahometa. Wyszła za mąż za Mahometa, gdy miała sześć lat.

Hafsa bint Umar

Przez poślubienie Hafsa, Muhammad wzmocnił więzi między dwoma jego najbliższych Towarzyszy, dwa, którzy staną się dwa pierwsze słusznie prowadzony khalifs po jego śmierci. Był teraz żonaty z córką Abu Bakr, A'isha i córką Umara, Hafsa.

Zaynab bint Khuzayma

Zaoferowała się ona jako małżonka Muhammadowi, który przyjął jej propozycję i poślubił ją. Zaynab bint Khuzayma była postrzegana przez społeczność jako bardzo hojna dla sierot i ubogich, później stała się znana jako "Matka Ubogich". Zmarła zaledwie osiem miesięcy po ślubie.

Umm Salama

Ona nie była jedyną żoną, która owdowiała w wyniku bitwy pod Uhud, i z powodu tego małżeństwa, wielu Towarzyszy poszło za przykładem Mahometa, poślubiając wdowy i przynosząc je i ich dzieci do kręgu ich rodzin, zamiast zostawić je do walki na własną rękę.

Zaynab bint Jahsh

Podobnie jak w przypadku wszystkich małżeństw Mahometa, było wiele dla wszystkich muzułmanów, aby dowiedzieć się z niego. Ten miał pokazać, że Zayed ibn Haretha nie był synem Mahometa i pokazać, że poziom społeczny ma znaczenie, jeśli chodzi o małżeństwo. Przechwalała się, że jej małżeństwo zostało zaaranżowane przez Allaha. To właśnie w tym momencie Mahomet zmienił jej imię z Barra na Zaynab.

Juwayriyya bint al-Harith

Muhammad myślał o tym, jak uratować ją i całe jej plemię przed niebezpieczeństwem. Poprzez małżeństwo z Juwayriyą, Banu Mustaliq będą mogli wejść w Islam z honorem i z upokorzeniem po niedawnej klęsce, tak że nie będą już czuli się potrzebni do rozpoczęcia wojny o zemstę, która trwałaby aż do unicestwienia jednej z dwóch stron. 

Ramla bint Abi Sufyan

Powiedziała, że kiedyś Mahomet powiedział do niej: "Dom będzie zbudowany w niebie dla każdego, kto w ciągu jednego dnia i jednej nocy odmówi dwanaście dobrowolnych modlitw" i dodała: "Od tamtej pory nigdy nie przestałam tego robić".

Safiyya bint Huyayy

Jedyną osobą, która mogła uchronić ją przed staniem się niewolnicą po tym, jak cieszyła się tak wysoką pozycją, był Mahomet. Chociaż jej ojciec planował zamordować Mahometa po bitwie pod Uhud, a także spiskował z Banu Qurayza, aby wytępić wszystkich muzułmanów podczas bitwy pod Al-Khandaq. Muzułmanie wierzą, że było to charakterystyczne dla Mahometa, ponieważ uważa się, że nie ma on żadnych pretensji.

Maymunah bint al-Harith

Mahomet nadał jej imię Majmuna, co oznacza "błogosławiona". Majmuna żyła z Mahometem przez nieco ponad trzy lata, aż do jego śmierci. Mówiło się, że była bardzo uprzejma i podobno dobrze dogadywała się z każdym, a żadna kłótnia czy niezgoda z którąkolwiek z pozostałych żon Mahometa nie była z nią związana. Aisza powiedziała: "Wśród nas, miała największy strach przed Allahem i zrobiła najwięcej, aby utrzymać więzi pokrewieństwa."

Maria al-Qibtiyya

Mówi się, że Maria była honorowana i szanowana przez Muhammada, jego rodzinę i towarzyszy. Spędziła trzy lata swojego życia z Muhammadem, aż do jego śmierci, a zmarła pięć lat później. Przez ostatnie pięć lat życia pozostała pustelniczką i prawie nigdy nie wychodziła z domu, z wyjątkiem odwiedzania grobu Muhammada lub grobu jej syna. Po jej śmierci Umar ibn al Khattab poprowadził nad nią modlitwę, a ona sama została pochowana w al Baqi.