Wielbłądy są ssakami z rodziny wielbłądowatych. Wielbłądy tworzą rodzaj Camelus. Istnieją trzy żyjące gatunki wielbłądów. Najbardziej znane są wielbłądy dromader (jeden garb) i baktrian (dwa garby).

Wielbłądowate, jako rodzina, obejmują wielbłądowate "Nowego Świata": lamy, alpaki, guanako i wikunie.

Najwcześniejszy znany wielbłąd, zwany Protylopus, żył w Ameryce Północnej 40 do 50 milionów lat temu, w eocenie. Był wielkości królika i żył na otwartych terenach leśnych dzisiejszej Południowej Dakoty.

Cechy morfologiczne i przystosowania

Wielbłądy mają szereg przystosowań do życia w suchych i ekstremalnych warunkach:

  • Garb(y) — zbudowane z tkanki tłuszczowej, służą jako magazyn energii; nie magazynują bezpośrednio wody.
  • Skóra i sierść — gruba i izolująca; futro chroni przed silnym nasłonecznieniem i nocnym chłodem.
  • Kończyny i stopy — długie nogi ułatwiają chłodzenie i chodzenie po miękkim podłożu; szerokie, podwójne palce z elastycznymi opuszkami zapobiegają zapadaniu się w piasku.
  • Nosa i oczy — nozdrza mogą się zamykać, a rzęsy i powieki chronią przed piaskiem; oczy mają powłoki zapobiegające utracie wilgoci.
  • Fizjologia — zdolność do znacznych wahań temperatury ciała, bardzo skoncentrowany mocz i suche, twarde odchody zmniejszają utratę wody; krwinki czerwone o wydłużonym kształcie ułatwiają przepływ krwi przy częstych wahaniach objętości płynów.

Rozmiary, dieta i rozmnażanie

W zależności od gatunku wielbłądy osiągają wysokość w kłębie od ok. 1,8 do ponad 2 m. Dromadery i baktriany są roślinożerne — żywią się trawami, krzewami, liśćmi, a także zasadowymi i kolczastymi roślinami, które inne zwierzęta omijają. Potrafią spożywać duże ilości wody naraz (nawet kilkadziesiąt litrów) po długim okresie pragnienia.

Okres ciąży trwa około 12–14 miesięcy; najczęściej rodzi się jedno młode, które po urodzeniu szybko staje i zaczyna ssanie. Wielbłądy osiągają dojrzałość płciową po kilku latach i mogą żyć w niewoli kilkadziesiąt lat (zwykle 30–50 lat).

Gatunki i rozmieszczenie

W rodzaj Camelus wlicza się współcześnie trzy żyjące taksony: dromadera (Camelus dromedarius), wielbłąda baktriańskiego udomowionego (Camelus bactrianus) oraz dzikiego baktriana (Camelus ferus), który przetrwał w ograniczonych populacjach w Azji Środkowej. Dromadery są powszechne w Północnej Afryce, na Półwyspie Arabskim i w niektórych częściach Azji, a także liczne populacje feralne występują w Australii. Baktriany występują głównie w Azji Środkowej; dziki baktrian występuje m.in. na obszarach pustynnych Mongolii i Chin.

Ewolucja i historia udomowienia

Rodzina wielbłądowatych wywodzi się z Ameryki Północnej, skąd przedstawiciele migrowali na obie półkule przez mosty lądowe (m.in. przez Beringię). Jak wspomniano, najwcześniejszy znany wielbłąd, Protylopus, żył w eocenie w Ameryce Północnej.

Z Ameryki wyewoluowały różne linie — część przemieściła się do Azji i Afryki, dając początek wielbłądom Starego Świata, a część w Ameryce rozwinęła się w wielbłądowate Nowego Świata (lamy, alpaki, guanako i wikunie). Proces udomowienia miał miejsce niezależnie dla dromadera i baktriana; dromadera udomowiono prawdopodobnie na Półwyspie Arabskim, baktriana w Azji Środkowej.

Znaczenie dla człowieka i ochrona

Wielbłądy odgrywały i nadal odgrywają kluczową rolę jako zwierzęta transportowe (szczególnie na obszarach pustynnych), a także jako źródło mleka, mięsa, wełny i skór. W kulturach pustynnych są symbolem przystosowania i wytrzymałości; organizuje się także wyścigi wielbłądów i hodowlę ras pracujących.

Dziki baktrian jest zagrożony — utrata siedlisk, polowania i presja człowieka doprowadziły do silnego spadku populacji. Feralne populacje dromaderów w Australii stanowią natomiast problem ekologiczny, ponieważ wpływają na rodzime ekosystemy.

Podsumowanie

Wielbłądy to wysoce wyspecjalizowane ssaki, doskonale przystosowane do życia w surowych warunkach. Mają długą historię ewolucyjną sięgającą eocenu i bogatą relację z ludźmi, od udomowienia po współczesne wykorzystanie i wyzwania ochronne.