Frances Burney (Fanny Burney) — życiorys, twórczość i znaczenie

13 czerwca 1752 roku w King's Lynn urodziła się Frances Burney. Została ochrzczona 7 lipca. Jej starsi bracia i siostry to Ester (Hetty) (1749-1832) i Jakub (1750-1821). Jej młodszymi braćmi byli: Zuzanna Elżbieta (1755-1800), Karol (1757-1817) i Charlotte Ann (1761-1838). Zuzanna Elizabeth została bliską przyjaciółką Frances Burney. James Burney został admirałem. Podczas drugiej i trzeciej podróży pływał z kapitanem Jamesem Cookiem. Młodszy Charles Burney był naukowcem. Jej młodsza przyrodnia siostra, Sarah Burney (1772-1844), również została pisarką. Opublikowała pięć dzieł, które sama napisała. Esther Sleepe Burney miała również dwóch chłopców, którzy zmarli przy narodzinach.

Pierwsza matka

Esther Sleepe Burney była trzy lata starsza od Charlesa Burneya. Miała swoją najstarszą córkę, Esther, z Charlesem, zanim wyszli za mąż. Frances Burney trzymała to jako "rodzinny sekret". Nie powiedziała nawet nic o dacie ślubu ojca. Nie powiedziała też, kiedy jego dzieci urodziły się we Wspomnieniach. Niektórzy uważali, że ukrywała daty, żeby wszyscy uwierzyli, że opublikowała Evelinę, gdy miała 17 lat.

Jej matka nagle zachorowała. Pojechała na wycieczkę do Bath i Bristol Hot Wells. Tutaj główna bohaterka w Evelinie jedzie, by spróbować odzyskać zdrowie. Ale nie wyzdrowiała. Choroba była uważana za gruźlicę. Możliwe też, że to był rak. W 1760 roku zmarła jej matka, Esther Sleepe Burney. Została opisana przez historyków jako delikatna kobieta "ciepła i inteligencji". Możliwe, że narodziny Esther Burney we Francji wpłynęły na jej pisarstwo. Jednym z przykładów są konflikty między Madame Duval a kapitanem Mirvanem w Evelinie. Być może był to również jeden z powodów jej miłości i małżeństwa z Alexandrem D'Arblayem. Fanny była bardzo zszokowana i smutna, gdy usłyszała, że jej matka nie żyje. Jej sąsiadka, pani Pringle, skomentowała to. Później powiedziała, "...nigdy nie widziała takiego utrapienia" i że Fanny "nie wziął na siebie żadnych wygód - i prawie została zabita z [sic] płaczem". Jej ojciec, Charles Burney, też był bardzo nieszczęśliwy. Pocieszał się pisaniem smutnych wierszy o swojej żonie.

Ojciec

Jej ojciec był szanowany przez wielu ludzi jako muzyk. Był też dobrze wykształcony. Chciał pokazać, że muzyk może być dżentelmenem. Frances Burney często widywała wielu śpiewaków operowych, tancerzy, muzyków i aktorów (jak aktorzy Garrick czy Christopher Smart), którzy mówili w wielu językach. Wspomniała o nim w Evelinie: "Cóż, niech pan Garrick będzie tak sławny, tak powszechnie (wszędzie) podziwiać - nie miałam pojęcia o tak wspaniałym wykonawcy... każde spojrzenie mówi!... Obawiam się, że pomyśli pan, że jestem szalona (szalona), więc więcej nie powiem." Ona też widziała więcej świata niż większość "młodych dam" mogłaby. Zapisała wiele niegrzecznych rzeczy, które ludzie mówili w jej dziennikach. Podróżnik Richard Twiss raz zawstydził rodzinę, mówiąc o niestosownych rzeczach. Powiedział, że nieskromna książka, The Dictionary of Love, była bardzo dobra. Po odejściu Twiss, Burney napisał w swoim dzienniku: "Nawet mój łagodny i szczery (prawdomówny) ojciec mówi, że całkiem się pomylił i nigdy więcej nie zobaczy Obrusu stołowego w swoim domu".

Niektórzy mówią, że Burney mógł być nieśmiały z powodu jej ojca. Ludzie mówili, że jedyną winą pana Burney'a była "posłuszność" (zbyt duża służba dla mężczyzn). Frances nigdy otwarcie nie krytykowała swojego ojca. Nawet ostrożnie niszczyła wszystko, co w nim złe. W swoich wspomnieniach pisała, że jej ojciec nie miał żadnych wad. Pisała jednak wyjaśnienia i usprawiedliwienia dla rzeczy, które jej ojciec uważał za słuszne.

Druga matka

W październiku 1767 roku jej ojciec poślubił bogatą wdowę. Nazywała się Elizabeth Allen. Miała już trzech synów. Dzieci Burneyów nie lubiły swojej macochy. Hester, starsza siostra Frances, wyszła za mąż za jej kuzyna. Nazywał się Charles Rosseau Burney. Był muzykiem. Ożeniła się z nim we wrześniu 1770 roku. Pewnie zrobiła to, by opuścić swój dom. Z tego powodu Frances straciła siostrę, która była jak inna matka. Dzieci Burney'ów prowadziły "tajną wojnę" z panią Allen. Nazywali ją "Panią Precious", "Panią", i "Panią". List od Frances Burney do jej siostry Hester mówił: "Wymówka, by być sfałszowanym (wymyślonym, skłamanym) w tym celu, pozostawiam twojej własnej pomysłowości." Chociaż w tym czasie Frances miała 25 lat, musiała znaleźć wymówkę, by odwiedzić swoją zamężną siostrę. Nawet ich stary przyjaciel, Samuel "Daddy" Crisp, dołączył do kpiącej pani Elizabeth Allen.

Edukacja

Jej ojciec kształcił jej siostry Esther i Susannę znacznie bardziej niż Frances Burney. Kiedy miała osiem lat, nadal nie nauczyła się alfabetu. Była też tak nieśmiała, że goście w domu jej ojca nazywali ją "staruszką". Niektórzy uczeni uważają, że mogła mieć pewien rodzaj dysleksji. Jej brat płatał jej figle, udając, że uczy ją czytać i dając jej książkę do góry nogami. Nie dowiedziała się, że jest do góry nogami i próbowała ją przeczytać. Ludzie mówili, że "mały gnojek" powinien być biczowany. Jednak Esther Sleepe Burney zawsze odpowiadała, że "nie boi się o Fanny". Jej siostra Susanna powiedziała, że Fanny ma "zmysł, wrażliwość i nieśmiałość (nieśmiałość)". Dodała również, że "obawiam się... że moja siostra Fanny jest zbyt powściągliwa".

W 1763 lub 1764 roku Samuel "Daddy" Crisp stał się bliski rodzinie Burneyów. Pomagał Frances pisać, prosząc ją o wiele listów do czasopism o jej rodzinie i życiu. Miał on duży wpływ na jej pisanie.

Frances Burney d'Arblay stworzył nowy rodzaj angielskiej powieści, nagrywając rzeczy, które wydarzyły się od szaleństwa George'a III do tego, co wydarzyło się po bitwie pod Waterloo. Pisała również komedie, które miały wielki wpływ na wielu przyszłych pisarzy. Na przykład, Jane Austen znalazł zarówno temat i tytuł Duma i uprzedzenia w ostatnim rozdziale powieści Frances Burney Cecilia. William Makepeace Thackeray, pisarz Vanity Fair, również był pod wpływem Burneya. Jej pierwsza powieść, Evelina, była nowym rodzajem fikcji w języku angielskim. Była to fikcja, w której kobiety w społeczeństwie zostały ukazane w realistyczny, nowoczesny sposób - powieść o manierach. "Pokazała maniery i moralność grzecznego społeczeństwa z rozkoszą (sympatią) dla śmieszności (zabawności) i szacunkiem dla konwencjonalności (tradycji)" (Norton Anthology of Literature by Women, s. 242) Burney była pierwszą kobietą, która sprawiła, że pisanie powieści było "godne szacunku". Jej druga powieść, Cecilia, opublikowana w 1782 roku, odniosła jeszcze większy sukces krytyczny. Jej trzecia powieść, Camilla, była bardzo popularna; sprzedaż była "4 razy większa od Eveliny i prawie dwukrotnie większa od Cecilii".