Poprawka XXI do Konstytucji USA: zniesienie prohibicji (1933)

Sekcja 1. Niniejszym uchyla się artykuł osiemnasty poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Niniejszym zakazuje się przewozu lub przywozu do jakiegokolwiek Stanu, Terytorium lub Posiadłości Stanów Zjednoczonych w celu dostarczenia lub użycia w nim napojów odurzających, z naruszeniem tamtejszego prawa.

Artykuł ten nie będzie działał, jeżeli w ciągu siedmiu lat od daty przedłożenia
go Stanom przez Kongres nie zostanie ratyfikowany jako poprawka do Konstytucji przez konwencje w poszczególnych Stanach, zgodnie z postanowieniami Konstytucji.

Osiemnasta poprawka do Konstytucji zapoczątkowała w USA okres znany jako prohibicja. W tym czasie produkcja, dystrybucja i sprzedaż napojów alkoholowych była nielegalna. Uchwalenie Osiemnastej Poprawki w 1919 roku było głównym celem ruchu umiarkowania, ale szybko okazało się, że jest ona bardzo niepopularna. W czasach prohibicji przestępczość gwałtownie wzrosła, ponieważ gangsterzy, tacy jak Al Capone z Chicago, wzbogacili się na bardzo dochodowym czarnym rynku alkoholu. Rząd federalny nie był w stanie egzekwować ustawy Volsteada. W 1932 roku bogaty przemysłowiec John D. Rockefeller, Jr. stwierdził w liście:

Kiedy wprowadzano prohibicję, miałem nadzieję, że spotka się ona z szerokim poparciem opinii publicznej i wkrótce nadejdzie dzień, w którym złe skutki spożywania alkoholu zostaną uznane. Powoli i niechętnie doszedłem do przekonania, że tak się nie stało. Zamiast tego, picie alkoholu ogólnie wzrosło; speakeasy zastąpiło saloon; pojawiła się ogromna armia łamiących prawo; wielu z naszych najlepszych obywateli otwarcie ignorowało prohibicję; szacunek dla prawa został znacznie zmniejszony; a przestępczość wzrosła do poziomu, jakiego nigdy wcześniej nie widziano.

W miarę jak coraz więcej Amerykanów sprzeciwiało się Osiemnastej Poprawce, narastał ruch polityczny na rzecz jej uchylenia. Uchylenie poprawki było jednak skomplikowane z powodu polityki oddolnej. Chociaż Konstytucja USA przewiduje dwie metody ratyfikacji poprawek do konstytucji, do tej pory stosowano tylko jedną. Była to ratyfikacja przez legislatury stanowe trzech czwartych stanów. Jednakże ówczesna mądrość głosiła, że ustawodawcy wielu stanów byli albo zobowiązani, albo po prostu bali się lobby umiarkowania. Z tego powodu, gdy 20 lutego 1933 roku Kongres formalnie zaproponował zniesienie prohibicji, wybrał inną metodę ratyfikacji ustanowioną przez Artykuł V. A mianowicie przez konwencje stanowe.

Kontrola państwowa i lokalna

Druga sekcja zakazuje importu alkoholu z naruszeniem prawa stanowego lub terytorialnego. Interpretowano to jako dające stanom zasadniczo absolutną kontrolę nad napojami alkoholowymi. Wiele stanów USA pozostało "suchymi" (z stanową prohibicją alkoholową) jeszcze długo po ratyfikacji. Mississippi było ostatnim, który pozostał suchy aż do 1966 roku. Kansas nadal zakazywało publicznych barów aż do 1987 roku. Wiele stanów przekazało władzę nad alkoholem przyznaną im przez tę poprawkę swoim gminom lub hrabstwom (lub obu), co doprowadziło do wielu procesów sądowych o prawa wynikające z Pierwszej Poprawki, gdy władze lokalne próbowały odebrać licencje na alkohol.

Orzeczenia sądowe

Sekcja 2 była źródłem każdego orzeczenia Sądu Najwyższego bezpośrednio odnoszącego się do kwestii związanych z Dwudziestą Pierwszą Poprawką. Pierwsze orzeczenia sugerowały, że Sekcja 2 umożliwiła stanom stanowienie wyjątkowo szerokich uprawnień konstytucyjnych.

W sprawie State Board of Equalization v. Young's Market Co. (1936) Sąd Najwyższy orzekł, że stan może wymagać opłaty licencyjnej za import piwa z innych stanów, a także za produkcję piwa na terenie stanu. Sąd uznał, że "przed Dwudziestą Pierwszą Poprawką byłoby oczywiście niezgodne z konstytucją", gdyby państwo wymagało opłaty za taki przywilej.

W sprawie Craig v. Boren (1976 r.) Sąd Najwyższy zajął się kwestią proponowanego ustawodawstwa przewidującego różny wiek dla mężczyzn i kobiet w odniesieniu do spożywania alkoholu w Oklahomie (wiek 18 lat dla kobiet, wiek 21 lat dla mężczyzn). Sąd obalił wniosek z powodu domniemanego naruszenia Klauzuli Równej Ochrony w Czternastej Poprawce.

W sprawie South Dakota v. Dole (1987) Sąd Najwyższy podtrzymał, że wstrzymanie niektórych federalnych funduszy na budowę autostrad dla stanów, w których legalny wiek picia alkoholu jest niższy niż dwadzieścia jeden lat, jest zgodne z prawem. Sąd uznał, że ograniczenia władzy wydatkowania zawarte w Dwudziestej Pierwszej Poprawce nie zabraniają Kongresowi pośredniego osiągania celów federalnych.

W sprawie 44 Liquormart, Inc. przeciwko Rhode Island (1996), Rhode Island przyjęło ustawę, która zakazywała reklamowania napojów alkoholowych w miejscach, które ich nie sprzedawały. Składający petycję oparli swój pozew na przysługującym im prawie do wolności słowa wynikającym z Pierwszej Poprawki. W jednogłośnej decyzji Sąd orzekł, że państwa nie mogą wykorzystywać Dwudziestej Pierwszej Poprawki do ograniczania ochrony wolności słowa na mocy Pierwszej Poprawki. Trybunał przyznał jednak, że stan był uprawniony do regulowania sprzedaży alkoholu na mocy Dwudziestej Pierwszej Poprawki.