Tristan i Izolda (dramat muzyczny)

Tristan i Izolda (Tristan i Izolda) to opera w trzech aktach Ryszarda Wagnera. Jak zawsze, Wagner sam napisał słowa do tej opery. Wziął do ręki słynną, starą legendę, którą opowiedział niemiecki poeta Gottfried von Strassburg

Wagner skomponował operę w latach 1857-1859. Po raz pierwszy wykonano ją pod dyrekcją Hansa von Bülowa 10 czerwca 1865 roku w Monachium. Wielu muzyków uważa ją za największą operę XIX wieku. Dramatyczne potraktowanie tej historii przez Wagnera miało ogromny wpływ na wielu ówczesnych kompozytorów. Jego harmonie były również niezwykle ważnym rozwinięciem języka muzyki romantycznej. Nie wszystkim się to podobało. Szczególnie krytyk muzyczny Eduard Hanslick powiedział, że nie potrafił tego zrozumieć.

Historia Tristana i Izoldy była jednym z wielkich romansów średniowiecza i renesansu. Opowiedziało ją kilku poetów, a każdy z nich opowiedział ją nieco inaczej. Tematy rycerstwa i dworskiej miłości są tu zawsze.

Historia opery

Akt I

Izolda, irlandzka księżniczka, i jej służąca, Brangaene, są na statku Tristana, zabierani na ziemie króla Marka w Kornwalii, gdzie Izolda ma zostać poślubiona przez króla. Opera rozpoczyna się od śpiewu młodego marynarza o "dzikiej irlandzkiej pokojówce". Izolda myśli, że śpiewa o niej. Jest wściekła i pragnie, aby morze podniosło się i zatopiło statek, zabijając wszystkich na pokładzie. Jest szczególnie wściekła na Tristana, rycerza, który zabiera ją do króla. Prosi swoją służącą, by zabrała Tristana, ale on nie przyjdzie, bo on steruje statkiem. Jego poplecznik, Kurwenal, rozmawia krzyżowo z Brangaene, przypominając jej, że poprzedni narzeczony Izoldy, Morold, został zabity przez Tristana, a jego głowa odesłana z powrotem do Irlandii.

Brangaene wraca do Izoldy, by powiedzieć jej o tym, co zostało powiedziane. Izolda opowiada jej ze smutkiem, że po śmierci Maroka przyprowadzono do niej człowieka zwanego Tantrysem, ponieważ był ciężko ranny, a ona sprawiła, że lepiej wykorzystała swoje siły uzdrawiania. Wtedy jednak dowiedziała się, że jego prawdziwe imię to Tristan. Był on najgorszym wrogiem Irlandii i to on zabił Morolda. Izolda próbowała go zabić mieczem, ale kiedy Tristan spojrzał jej w oczy, jej serce stało się pełne miłości, a ona upuściła miecz. Tristanowi pozwolono wrócić do Kornwalii. Wyglądało jednak na to, że teraz powiedział swojemu wujowi, królowi Markowi, wszystko o pięknej Izoldzie i przyszedł po nią, aby jego wujek mógł ją poślubić. Brangaene próbuje przekonać Izoldę, że Tristan robi coś zaszczytnego, by uczynić ją królową Irlandii, ale Izolda nie będzie słuchać. Ona jest wściekła i chce, aby wypił eliksir, który jej matka przeznaczyła dla króla Marka i Izoldy jako eliksir miłosny, ale dla Tristana byłaby to śmierć.

Kurwenal pojawia się teraz i mówi, że Tristan zgodził się przecież zobaczyć Izoldę. Kiedy przybywa, Izolda mówi mu, że teraz wie, że był Tantrysem, i że zawdzięcza jej swoje życie. Tristan zgadza się wypić eliksir, teraz przygotowany przez Brangaene, nawet jeśli wie, że może go zabić. Kiedy pije, Izolda odbiera mu resztę eliksiru i wypija go sama. Oboje wierzą, że wkrótce umrą, i deklarują swoją miłość do siebie nawzajem. Kurwenal przychodzi i mówi, że przybywa król Marke. Izolda pyta Brangaene, który eliksir przygotowała i mówi, że to nie była trucizna śmierci, ale miłosne poruszenie. Na zewnątrz żeglarze witają przybycie króla Marka.

Akt II

Grupa poluje w nocy. Zamek króla Marka jest pusty, za wyjątkiem Izoldy i Brangaeny, które stoją przy zapalonej pochodni. Izolda wciąż myśli, że polujące rogi są wystarczająco daleko, by ugasić płomienie, dając znak Tristanowi, by do niej dołączył. Brangaene ostrzega Izoldę, że jeden z rycerzy króla Marka, Melot, widział Tristana i Izoldę patrzących na siebie z miłością. Izolda uważa jednak, że Melot jest najlepszą przyjaciółką Tristana, a zdesperowana, by zobaczyć Tristana, gasi płomienie. Brangaene podchodzi do murów zamku, by pilnować, gdy Tristan przybędzie.

Tristan i Izolda mogą teraz powiedzieć sobie nawzajem, że są szaleńczo zakochani. Nie zauważają, że noc się kończy, a Melot prowadzi Marke'a, by znaleźć dwoje kochanków w swoich ramionach. Marke jest rozpaczliwie smutny, ponieważ Tristan został zdradzony, a także dlatego, że on sam przyszedł pokochać Izoldę.

Tristan pyta teraz Izoldę, czy pójdzie za nim ponownie w nocy, a ona się na to zgadza. Melot i Tristan walczą, ale wtedy Tristan rzuca swój miecz na bok i jest poważnie ranny przez Melota.

Akt III

Kurwenal sprowadził Tristana do swojego zamku w Kareol w Bretanii. Pasterz gra na jego piszczałkach smutną melodię i pyta, czy Tristanowi się obudził. Kurwenal mówi, że tylko przybycie Izoldy może uratować Tristana. Pasterz mówi, że będzie pilnował i piszczał radosną melodię z okazji przybycia każdego statku. Tristan budzi się teraz i jest smutny, że jest dzień. Jego smutek zamienia się w radość, gdy Kurwenal mówi mu, że nadchodzi Izolda. Pyta, czy jej statek jest w zasięgu wzroku, ale słychać tylko smutną melodię pasterza.

Tristan znowu tonie. Pamięta, że melodia pasterza to ta, którą usłyszał, gdy zmarł jego ojciec, a potem matka. On się załamuje. Pasterz rusza teraz w kierunku przybycia statku Izoldy, a gdy Kurwenal spieszy się na jej spotkanie, Tristan w swoim podnieceniu zrywa bandaże z jego ran. Gdy Izolda przybywa u jego boku, Tristan umiera, mówiąc jej imię.

Izolda zapada się obok niego, gdy ogłasza się pojawienie się innego statku. Kurwenal widzi, jak Melot, Marke i Brangaene przybywają i wściekle atakują Melota, bo zabił Tristana. W walce zabijają zarówno Melota, jak i Kurwenala. Marke i Brangaene w końcu docierają do Tristana i Izoldy. Marke jest strasznie smutny. Tłumaczy, że słyszał o miłości Brangaene i przyszedł, ponieważ zdecydował, że Tristan i Izolda powinni być zjednoczeni. Izolda zdaje się budzić, ale w ostatniej arii opisującej jej wizję Tristana zmartwychwstałego ("Liebestod") umiera z żalu.

Tristan i Izolda Ferdynanda Leeke'aZoom
Tristan i Izolda Ferdynanda Leeke'a

Akord Tristan

Pierwszy akord w tym utworze jest bardzo sławny. Stał się znany jako akord Tristan. Chociaż był on używany wcześniej, sposób, w jaki Wagner go tu używał, był całkiem nowy. Sprawia on, że harmonia jest bardzo zamglona, a słuchacz nie wie przez wiele taktów, w jakiej tonacji jest muzyka. Tworzy to spore napięcie. Jest jeszcze wiele innych takich momentów w operze. Napięcie przechodzi bezpośrednio przez operę. Opowieść opowiada o napięciu, które może ustąpić jedynie poprzez śmierć.

Preludium i Liebestod

Preludium i Liebestod to koncertowa wersja uwertury i arii 3 aktu Izoldy w opracowaniu Wagnera, która została wykonana po raz pierwszy w 1862 roku, przed pierwszym wykonaniem samej opery w 1865 roku. Liebestod może być wykonany albo w wersji czysto orkiestrowej, albo z przywróconą do życia wizją Tristana śpiewającego Isoldę.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2022 - License CC3