Vertrag über die abschließende Regulung in bezug auf Deutschland Francuski (Traktat o ostatecznych ustaleniach z poszanowaniem Niemiec): Traité portant règlement définitif concernant l'Allemagne Russian: Догοвор об окончательном урегулировании в отношении Германии) jest czasami nazywana Traktatem 2 + 4.
Został on podpisany przez dwóch Niemców (Zachód i Wschód) i czterech sojuszników wojennych (Francja, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Związek Radziecki (ZSRR)) 12 września 1990 r. w Moskwie, ZSRR.
Traktat formalnie zakończył drugą wojnę światową. Alianci II wojny światowej zrzekli się władzy i obowiązków, które mieli w obu Niemczech i w Berlinie, ponieważ kapitulacja hitlerowska w 1945 r. zatrzymała walki w II wojnie światowej.
Sześć krajów podpisało traktat, ale tylko pięć go ratyfikowało (potwierdziło). Wynika to z faktu, że Niemcy połączyły się pod jednym rządem 3 października 1990 r., trzy tygodnie po podpisaniu traktatu.
Traktat pozwolił na zjednoczenie Niemiec Wschodnich i Zachodnich w jednym kraju. Powiedziano w nim, że Niemcy będą pokojowo nastawione, a nie będą wszczynać wojny. Niemcy obiecały ograniczyć wielkość swojej armii, marynarki wojennej i sił powietrznych, a nie produkować bomby atomowe.
W traktacie określono również wytyczne dotyczące przemieszczania obcych wojsk, które znajdowały się w Niemczech. Do 1994 roku ZSRR miał wyprowadzić wszystkie swoje wojska z Niemiec Wschodnich i Berlina Wschodniego. Trzech zachodnich sojuszników zostało poproszonych o przetrzymanie swoich wojsk w Berlinie do czasu odejścia Sowietów. Niemcy obiecały również, że nie zezwolą wojskom NATO na przemieszczanie się do Niemiec Wschodnich, a także nie zezwolą na pewne rodzaje broni na Wschodzie.
Traktat ten wyznaczył również granice Niemiec, a rząd niemiecki potwierdził, że traktat zawarty z Polską w 1970 roku o granicy między państwami ma pozostać w mocy.
W dniu 15 marca 1991 r. traktat ten wszedł w życie, a Niemcy stały się w pełni suwerenne (tzn. mogły kontrolować wszystko na swoim terytorium, w tym Berlin).
