Fonetyka (od greckiego słowa φωνή, telefon, które oznacza "dźwięk" lub "głos") jest nauką o dźwiękach ludzkiej mowy. Ktoś, kto jest ekspertem w dziedzinie fonetyki, nazywany jest fonetykiem.
Teoria fonetyczna dotyczy natury dźwięków w mowie (zwanych telefonami) oraz sposobu ich powstawania, słyszenia i myślenia. Fonologia, która z niej pochodzi, bada systemy dźwiękowe i jednostki dźwiękowe (takie jak fonemie i cechy charakterystyczne). Fonetyka jest jedną z dwóch części lingwistyki ortograficznej, druga część to ortografia, różniąca się od gramatyki i leksyki.
Fonetyka ma trzy główne gałęzie:
- fonetyka artykulacyjna, dotycząca miejsca artykulacji i ruchu warg, języka, układu wokalnego i fałdów głosowych,
- fonetyka akustyczna, zajmująca się cechami fal dźwiękowych i tym, jak słyszy je ucho wewnętrzne, oraz
- fonetyka słuchowa, dotycząca percepcji mowy (głównie tego, jak mózg myśli o tym, co słyszą uszy)
Istnieje ponad 100 różnych telefonów uznawanych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Fonetyczne (IPA) i pokazanych w ich systemie pisania zwanym Międzynarodowym Alfabetem Fonetycznym.
Po raz pierwszy fonetyka była badana 2500 lat temu w dzisiejszych Indiach, na stronie Pāṇini, kiedy to w swoim piątym wieku p.n.e. pisał o miejscu i sposobie artykulacji spółgłosek w sanskrycie w eseju na temat językoznawstwa sanskryckiego. Główne skrypty indykatywne dzisiaj porządkują swoje spółgłoski tak, jak robiła to Pāṇini.