Karabin pensylwański (karabin Kentucky) — historia, budowa i znaczenie

Karabin Pennsylvania rozwinął się z wcześniejszych i znacznie cięższych karabinów Jaeger, które zostały przywiezione do amerykańskich kolonii przez niemieckich rusznikarzy. Karabin Jager był krótkim, ciężkim karabinem, który strzelał pociskiem dużego kalibru. Został zaprojektowany do polowań w Europie przez ludzi dobrze sytuowanych. Podobnie jak dłuższe i cięższe muszkiety gładkolufowe tamtych czasów, nie nadawały się do polowań w Ameryce.

Ci rusznikarze skupili swoją działalność wokół Lancaster County, Pennsylvania z wielu powodów. Było to ważne skrzyżowanie dla ówczesnego handlu. Leżało pomiędzy Filadelfią w Pensylwanii a dzikimi terenami na zachodzie. Obszar ten posiadał również duże złoża rudy żelaza do produkcji luf i lasy liściaste do produkcji rusznic. Produkt, który wyewoluował z wcześniejszych projektów broni, mógł strzelać nawet pięć razy dalej. Karabin pensylwański mógł celnie trafiać w cele z odległości 300 jardów (270 m). Od około 1730 roku, aż do wojny 1812 roku, karabin Pensylwania był preferowanym karabinem dalekiego zasięgu w Ameryce.

Podczas amerykańskiej wojny rewolucyjnej kompanie strzelców z Pensylwanii powodowały zakłócenia na tyłach brytyjskich linii. Znajdując się poza zasięgiem brytyjskiego gładkolufowego muszkietu Brown Bess, milicjanci i snajperzy mogli celować do pojedynczych żołnierzy i oficerów z dużej odległości. Jerzy Waszyngton był zachwycony, że ci ludzie są wyposażeni w karabiny Pensylwanii. Większość żołnierzy używała muszkietu, ponieważ był on znacznie łatwiejszy i szybszy do załadowania w czasie bitwy. Ale amerykański strzelec wyborowy ze swoim długim karabinem mógł załatwić brytyjskiego generała, który myślał, że jest wystarczająco daleko od bitwy, by być bezpiecznym. To mogło i zmieniło wynik kilku bitew. Ashley Halsey Jr. napisał:

Brytyjski generał był oburzony, że pewni nieokrzesani amerykańscy pogranicznicy, którzy nosili koszule zwisające aż do kolan, strzelali do jego wartowników i oficerów z niewiarygodnie dalekich odległości. W związku z tym generał rozkazał schwytać jednego osobnika, każdego z tych strzelców i jego broń. Grupa zwiadowcza wyciągnęła z powrotem kpr. Waltera Crouse'a z York County w Pensylwanii z jego długim karabinem. W tym momencie Brytyjczycy... popełnili psychologiczny błąd. Wysłali swojego wzorcowego strzelca do Londynu. ... Crouse, któremu rozkazano zademonstrować publicznie swoją niezwykłą broń, codziennie trafiał w cele na 200 jardów - cztery razy więcej niż praktyczny zasięg ówczesnego gładkolufowego wojskowego karabinu skałkowego. Jak głosi historia, zaciąg do wojska zamarł, a król Jerzy III pośpiesznie wynajął heskie kompanie strzeleckie, by walczyć z celnością za pomocą celności.

Strzelcy wyborowi, którzy nosili tę broń, są częścią amerykańskiej historii i mitu. Ale z pewnością istnieli i odegrali ważną rolę w bitwach takich jak bitwa pod Saratogą w 1777 roku i bitwa pod Nowym Orleanem w 1815 roku.

Było wiele nazw stosowanych do tego karabinu, a nazwa zależała od miejsca, w którym był używany. Niezależnie od tego, czy konstrukcja była nazywana karabinem Kentucky, Schimmel, południowych biednych chłopców czy karabinem Tennessee, wiele z nich było konsekwentnie produkowanych w Lancaster w Pensylwanii. Typowy karabin tej konstrukcji miał lufę o długości od 42 cali (1.100 mm) do 46 cali (1.200 mm). Był to kaliber .50 (13 mm) i miał obsadę wykonaną z klonu kędzierzawego. Obsada w pełni podtrzymywała lufę. Miała półksiężycowatą płytę przypodłogową, często spotykane były również łata i policzek. Wczesne modele używały zamka krzesiwowego, późniejsze - kapiszonowego. Lufy były gwintowane.

Karabin Daniela Boone'a jest typowym przykładem karabinu pensylwańskiego. Miała 160 cm długości. Był kalibru .44 i strzelał kulą ważącą około 130 ziaren (8,4 g). Broń ważyła 11 funtów (5,0 kg). Używając formy do kul, Boone mógł uzyskać około 55 ołowianych kulek z jednego funta (0,45 kg) ołowiu. Do wystrzelenia kuli tej wielkości potrzeba było tylko około naparstka czarnego prochu.

W sytuacji, gdy mogłoby dojść do walki wręcz, karabin pensylwański był zbyt delikatny, by używać go jako pałki. Uderzenie nim o cokolwiek mogło spowodować złamanie obsady. Długa, cienka lufa z kutego żelaza była stosunkowo miękka i można ją było łatwo wygiąć. Mieszkańcy pogranicza wiedzieli o tym i byli ostrożni, aby nie uszkodzić swojej głównej broni myśliwskiej. W walce przeładowanie karabinu Pensylwanii zajmowało dwa razy więcej czasu niż przeładowanie muszkietu Brown Bess. Co gorsza, ze względu na długość lufy, strzelec musiał niemalże stać, aby starannie odmierzyć proch, załadować kulę i łaty, a następnie podbić je ramrodą. Nic dziwnego, że strzelcy pensylwańscy chowali się za drzewami, by nie wystawiać się na ogień wroga. Główną bronią podczas wojny rewolucyjnej po obu stronach był muszkiet. Mniej niż 10% amerykańskich żołnierzy nosiło długi karabin.