Cordillera Septentrional — pasmo górskie w Dominikanie (Sierra de Montecristi)
Cordillera Septentrional (Sierra de Montecristi) — pasmo górskie w północnej Dominikanie: ~200 km, malownicze wybrzeże Atlantyku, szlaki i unikatowa przyroda.
Cordillera Septentrional to pasmo górskie wzdłuż północnej części Republiki Dominikańskiej; w języku angielskim, jego nazwa oznacza po prostu "Northern mountain range". Czasami nazywane jest Sierra de Montecristi, głównie w starych książkach.
Jej całkowita długość wynosi około 200 km, od wybrzeża prowincji Monte Cristi do zatoki Samaná, kilka kilometrów na wschód od San Francisco de Macorís. Jej maksymalna szerokość wynosi około 40 km.
Biegnie wzdłuż północnego wybrzeża wyspy Hispaniola, z północnego zachodu na południowy wschód. Między wybrzeżem Atlantyku a pasmem górskim znajdują się tylko niewielkie doliny. Jego wysokość wynosi średnio 600 metrów.
Geografia i ukształtowanie
Cordillera Septentrional tworzy równoległy do wybrzeża grzbiet, który jest stosunkowo wąski i ciągnie się niemal równolegle do linii brzegowej Atlantyku. Od strony północnej pasmo opada stromymi stokami ku wąskim nadbrzeżnym równinom i plażom, natomiast od strony południowej oddzielone jest od wnętrza wyspy szeregiem dolin i kotlin.
W wyniku takiego ułożenia pasma wiele rzek ma stosunkowo krótkie dorzecza i szybko spływa w kierunku północnym. Na terenie Cordillera Septentrional znajdują się także enklawy mniejszych kotlin, pól uprawnych i osiedli ludzkich, gdzie doliny między masywem a wybrzeżem bywają intensywnie zagospodarowane.
Geologia
Pasmo w przeważającej części zbudowane jest ze skał osadowych, w tym warstw węglanowych i piaszczystych, które poddane zostały długotrwałym procesom fałdowania i erozji. Na niektórych odcinkach występują formy krasowe i jaskinie, a skały w pobliżu brzegu morza często wykazują wpływ dawnych poziomów morza i procesów abrazji.
Przyroda i klimat
Klimat Cordillera Septentrional jest typowo tropikalny, z większą wilgotnością od strony północnej i nieco suchszymi warunkami po stronie południowej. Roślinność zmienia się wraz z wysokością: w niższych partiach dominują lasy suchsze i zarośla krzewiaste, natomiast w wyższych partiach występują fragmenty lasów półwiecznozielonych i roślinność górska. Na wybrzeżu występują także siedliska namorzynowe i plaże o dużym znaczeniu przyrodniczym.
Pasmo jest ważnym siedliskiem dla wielu gatunków ptaków i bezkręgowców, w tym dla gatunków endemicznych i migrujących. Lokalna flora i fauna są narażone na presję ze strony działalności rolniczej i osadnictwa, dlatego pewne fragmenty pasma objęte są formami ochrony.
Ludność, użytkowanie ziemi i gospodarka
W dolinach i u stóp pasma rozwija się rolnictwo — uprawy warzyw, owoców i innych roślin tropikalnych, a także hodowla. Mniejsze miejscowości i drogi łączące regiony przybrzeżne z wnętrzem wyspy biegną wzdłuż przełęczy i dolin. Większe miasta i ośrodki w pobliżu pasma, takie jak miejscowości w rejonie Monte Cristi czy nad zatoką Samaná, korzystają z położenia Cordillera Septentrional jako bariery klimatycznej i krajobrazowej.
Ochrona przyrody i turystyka
W rejonie pasma znajdują się obszary chronione i parki narodowe obejmujące fragmenty wybrzeża, lasów i unikalnych formacji skalnych. Turystyka przyrodnicza i rekreacyjna rozwija się stopniowo — popularne są krótkie wędrówki, punkty widokowe nad Atlantykiem oraz wycieczki do nadmorskich plaż. W okolicach Puerto Plata jednym z rozpoznawalnych punktów jest Loma Isabel de Torres z łatwą dostępnością dla turystów (m.in. kolejka linowa), która stanowi przykład wykorzystania atrakcji przyrodniczej i widokowej pasma.
Nazewnictwo i znaczenie historyczne
Określenie Cordillera Septentrional jest używane współcześnie w literaturze geograficznej i mapach; nazwa Sierra de Montecristi pojawia się częściej w źródłach historycznych i starszych opracowaniach. Pasmo miało znaczenie strategiczne i gospodarcze w historii osadnictwa wyspy, będąc jednocześnie naturalną barierą i wyznacznikiem lokalnych stref klimatycznych.
Podsumowanie: Cordillera Septentrional to ważne, choć stosunkowo niskie i wąskie pasmo górskie Republiki Dominikańskiej, które odgrywa istotną rolę przyrodniczą, krajobrazową i gospodarczą w północnej części wyspy Hispaniola.
Góry
Na zachodzie pasmo kończy się małą górą na cyplu; ta góra to "El Morro" i znajduje się w pobliżu miasta Monte Cristi. Krzysztof Kolumb zobaczył tę górę 4 stycznia 1493 roku i nadał jej nazwę Monte Cristo lub Monte Christi (w języku angielskim, Góra Chrystusa).
Najwyższe góry w tym paśmie znajdują się na północ od prowincji Valverde i Santiago, w środkowej części pasma. Góry te to:
- Pico Diego de Ocoa (1,249 m), na północny zachód od Santiago de los Caballeros i na północ od Villa González
- El Peñón (1.100 m), na północ od Tamboril
- Jicomé lub Murazo (1.083 m), na północ od Esperanzy
Inne ważne góry to El Mogote (970 m), na północ od Moca, i Quita Espuela (985 m), na północny wschód od San Francisco de Macorís. Quita Espuela jest najwyższym szczytem we wschodniej części, gdzie pasmo nosiło nazwę Sierra de Macorís.
Góra Isabel de Torres (799 m n.p.m.) jest częścią Kordyliery Centralnej, nawet jeśli nie znajduje się w całości w tym paśmie; znajduje się 5 km na południowy wschód od miasta Puerto Plata.
Rzeki
Te rzeki, które mają swoje źródła w Cordillera Septentrional są krótkie. Po południowej stronie pasma najdłuższą rzeką jest Licey, dopływ rzeki Camú.Po stronie północnej rzeki są dłuższe niż te na południu i wpadają do Oceanu Atlantyckiego. Niektóre z nich to Bajabonico, Camú del Norte, Yásica, Boba.
Roślinność
W zachodniej części Cordillera Septentrional znajdują się tylko niewielkie wzgórza, a region jest bardzo suchy, dlatego rosną tu tylko rośliny z suchych regionów, takie jak kaktusy.W środkowej i wschodniej części pasma pada więcej deszczu, a w niektórych miejscach, głównie we wschodniej części, występują lasy deszczowe.
W naturalnej roślinności Cordillera Septentrional, sosny nie rosną, nawet jeśli rosną w innych głównych pasmach górskich wyspy.
Ludność i działalność gospodarcza
W Cordillera Septentrional znajduje się tylko kilka małych miasteczek, trzy z nich to Altamira, Imbert i Jamao al Norte.Zachodnia część pasma jest zbyt sucha, aby umożliwić jakąkolwiek działalność gospodarczą, ale w części środkowej i wschodniej rolnictwo jest ważne. Głównymi uprawami są kawa i kakao. Hodowla bydła jest również bardzo ważna tam, gdzie góry nie są zbyt wysokie.
Bursztyn występuje w Kordylierze Centralnej, w górach na północ od Tamboril. Bursztyn ten jest używany do wyrobu biżuterii.
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest Cordillera Septentrional?
O: Cordillera Septentrional to pasmo górskie położone w północnej części Republiki Dominikańskiej.
P: Jakie jest znaczenie słowa Cordillera Septentrional w języku angielskim?
A: W języku angielskim Cordillera Septentrional oznacza po prostu "północne pasmo górskie".
P: Jaka jest inna nazwa Cordillera Septentrional?
A: Sierra de Montecristi to inna nazwa Cordillera Septentrional, spotykana głównie w starych książkach.
P: Jak długa jest Cordillera Septentrional?
A: Cordillera Septentrional ma całkowitą długość około 200 km, od wybrzeża prowincji Monte Cristi do okolic zatoki Samana.
P: Jaka jest maksymalna szerokość Cordillera Septentrional?
O: Maksymalna szerokość Cordillera Septentrional wynosi około 40 km.
P: Gdzie Kordyliera Septentrional przebiega wzdłuż wyspy Hispaniola?
A: Cordillera Septentrional ciągnie się wzdłuż północnego wybrzeża wyspy Hispaniola, z północnego zachodu na południowy wschód.
P: Jaka jest średnia wysokość Cordillera Septentrional?
O: Cordillera Septentrional ma średnią wysokość 600 metrów.
Przeszukaj encyklopedię