Ruch zwrotny, zwany też szerokim okrążeniem, to manewr mający na celu obejście frontu przeciwnika, aby uderzyć w istotną część jego tyłów. Jest to taktyka wojskowa, w której dowództwo jest podzielone na dwie części. Pierwsza część osłania przeciwnika od frontu, podczas gdy druga porusza się wokół niego, aby zaatakować jego tyły lub flanki. W przeciwieństwie do manewru osaczającego lub oskrzydlającego, obie siły działają poza dystansem, na którym zazwyczaj mogłyby się wspierać. Często łatwiej jest wrogim siłom uniknąć okrążenia niż manewru odwrotu. Aby przeciwdziałać ruchowi zwrotnemu, przeciwnik musi albo opuścić swoją pozycję, albo obrócić się, by stawić czoła nowemu zagrożeniu. Ruch zwrotny jest odmianą taktyki okrążania. Kolejna różnica polega na tym, że ruchy zwrotne często starają się unikać kontaktu z przeciwnikiem, dopóki nie znajdą się głęboko na jego tyłach. W obliczu nowego zagrożenia na tyłach przeciwnika, jest on "odwracany" ze swojej pozycji obronnej i zmuszany do działania.
Obejście (wojsko)
Przykłady
Wczesnym przykładem ruchu zwrotnego był Juliusz Cezar w 48 r. p.n.e. Jedną z ulubionych taktyk Napoleona I była "Strategia Pośredniego Podejścia" lub ruch zwrotny. Jeden z korpusów jego armii utrzymywał uwagę przeciwnika, podczas gdy główne siły poruszały się za nim szerokim łukiem. Najlepiej byłoby, gdyby wykorzystał ukształtowanie terenu do ukrycia ruchu zwrotnego. Wykorzystał to z wielkim skutkiem podczas kampanii pod Ulm w 1805 roku. Powtórzył swój sukces w bitwie pod Jeną-Auerstedt w 1806 roku i pod Friedlandem w 1807 roku.
Słynny manewr "lewy sierpowy" wojsk amerykańskich i francuskich podczas operacji "Pustynna Burza" był kolejnym przykładem ruchu zwrotnego. Spadochroniarze z amerykańskiej 82 Dywizji Powietrznodesantowej w pojazdach wraz z francuską 6 Lekką Brygadą Pancerną ruszyli na flanki. W tym samym czasie 101 Dywizja Powietrznodesantowa przeprowadziła największy w historii atak helikopterowy na tyły Gwardii Republikańskiej Saddama Husajna, aby odciąć im drogę odwrotu.
Powiązane strony
- Envelopment
- Pincer movement (zwany również podwójnym rozwinięciem)
- Manewr oskrzydlający
- Straż tylna
- Wojna na wyniszczenie
- Udawany odwrót
- Wojna prewencyjna
- Kolejność skośna
- Taktyka szoku
Pytania i odpowiedzi
P: Czym jest ruch zwrotny?
O: Ruch odwracający to taktyka wojskowa, w której jedna część dowództwa atakuje wroga od frontu, podczas gdy druga część przemieszcza się, by zaatakować jego tyły lub flankę.
P: Czym różni się ruch odwracający od okrążenia lub manewru oskrzydlającego?
O: W przeciwieństwie do manewru okrążającego lub oskrzydlającego, manewr odwracający działa poza odległością, w której dwie siły mogłyby się wzajemnie wspierać.
P: Jaki jest cel ruchu zwrotnego?
O: Celem ruchu odwracającego jest uderzenie w istotną część tyłów wroga.
P: Dlaczego wrogim siłom często łatwiej jest uniknąć okrążenia niż ruchu zwrotnego?
O: Siłom wroga często łatwiej jest uniknąć okrążenia niż ruchu zwrotnego, ponieważ te drugie często starają się unikać kontaktu z wrogiem, dopóki nie znajdą się głęboko na jego tyłach.
P: Co musi zrobić wróg, aby przeciwdziałać ruchowi odwracającemu?
O: Aby przeciwdziałać ruchowi odwracającemu, wróg musi albo opuścić swoją pozycję, albo obrócić się, by stawić czoła nowemu zagrożeniu.
P: Czy ruch zwrotny jest odmianą taktyki okrążania?
O: Tak, ruch zwrotny jest odmianą taktyki okrążania.
P: Co dzieje się z wrogiem podczas ruchu zwrotnego?
O: W obliczu nowego zagrożenia na swoich tyłach, wróg jest "odwracany" ze swojej pozycji obronnej i zmuszany do działania.