Sullivan Bay — pierwsza oficjalna osada brytyjska w Wiktorii (Australia)

Gubernator porucznik David Collins był odpowiedzialny za założenie nowej osady. Zabrał on ze sobą 307 skazańców, niektórych z żonami i dziećmi, 51 żołnierzy, 17 wolnych osadników, niektórych z żonami i dziećmi, 12-osobowy personel rządowy oraz duchownego, wielebnego Knopwooda. Grupa ponad 400 osób opuściła Anglię w kwietniu 1803 r. na statku "Ocean" i statku skazańców "Calcutta".

Dwa statki popłynęły na Teneryfę na Wyspach Kanaryjskich, do Rio de Janeiro w Brazylii, do Capetown w RPA i dotarły do Port Phillip Bay 6 października i 8 października 1803 roku. W podróży zginęło tylko 14 osób. Collins nie był w stanie znaleźć dobrego miejsca na lądowanie, które miałoby wodę pitną i dobrą glebę. 13 października 1803 roku wylądował w zatoce Sullivan's Bay, którą nazwał na cześć podsekretarza Departamentu Wojny Kolonialnej.

Nowi osadnicy byli w stanie uzyskać wodę, wkładając drewniane beczki do piasku i pozwalając wodzie z ziemi wsiąknąć w nie. Była ona słona i nie nadawała się do picia. Gleba była bardzo piaszczysta i nie nadawała się do uprawy. Było bardzo mało drzew nadających się do pocięcia na drewno budowlane. Piaszczyste podłoże powodowało, że ciężkich rzeczy nie można było przewozić wozem, który grzęznąłby w piasku, lecz trzeba było go ciągnąć. Małe wejście do zatoki utrudniało żaglowcom bezpieczne wpłynięcie i wypłynięcie. Narzędzia przywiezione z Anglii, takie jak szpadle, motyki i siekiery, były bardzo źle wykonane i łatwo się łamały. Coscape. Miał nadzieję, że dzięki świeżym rybom i kangurom uda mu się zwiększyć zapasy żywności, ale nie udało im się ich złapać.

W październiku 1803 r. skazańcy otrzymali zestaw ubrań, w skład którego wchodziły:

• 1 Kurtka
• 1 para spodni
• 2 koszule
• 1 płaszcz do pasa
• 12 bryczesy (skarpety)
• 1 para butów
• 1 kapelusz

Racje żywnościowe na każdy tydzień wynosiły:

• 7 funtów wołowiny lub 4 funty wieprzowiny (solone)
• 7 funtów herbatników
• 1 funt mąki
• 6 uncji cukru

Kobiety miały dostawać 2/3 tej ilości, dzieci połowę, a małe dzieci do 5 lat ¼ racji.

Skazany drukarz, Robert Walsh, wydrukował na małej prasie drukarskiej zarządzenia i instrukcje dla osady. W czasie istnienia osady wydrukowano 43 takie zarządzenia.

Collins powiedział skazańcom, aby nie wchodzili do wody, aby się umyć z powodu zagrożenia ze strony głodnych rekinów i płaszczek. Niektórzy próbowali uciec, idąc lądem do Sydney. Wkrótce jednak zrezygnowali i wrócili do osady. Osadnik, John Skilton, zmarł 17 października 1803 roku. 25 listopada 1803 r. żołnierzowi, sierżantowi Thorne'owi i jego żonie urodziło się pierwsze dziecko, William James Hobart Thorne. Jednym z dzieci rodziców skazańców był John Pascoe Fawkner, który powrócił, by założyć osadę Melbourne w 1835 roku.

W listopadzie Collins wysłał "Ocean" do Sydney z listem, w którym prosił króla o pozwolenie na opuszczenie osady i przeniesienie jej albo do Port Dalrymple, albo nad rzekę Derwent w Ziemi van Diemena. Ocean" powrócił w grudniu, a Collins nie tracił czasu na spakowanie większości skazańców i osadników. Wydał rozkaz, że skazańcy muszą pracować w niedziele, aby grupa była gotowa do opuszczenia statku tak szybko, jak to możliwe. 30 stycznia 1804 roku "Ocean" wypłynął w kierunku rzeki Derwent. Porucznik William Sladden został pozostawiony na miejscu, kierując małą grupą. Ocean" powrócił i 20 maja 1804 roku osada została opuszczona.

Po opuszczeniu osady pozostały w niej trzy osoby, dwie z nich to zbiegli skazańcy, a jedną był zbiegły żołnierz William Buckley. Kiedy John Batman przybył, by osiedlić się w Victorii 30 lat później, znalazł Buckleya żyjącego z aborygeńskim plemieniem. Jedynym śladem po osadzie są cztery groby w Sullivan Bay i szczątki beczki na wodę w zbiorach Biblioteki Latrobe.