Ziemia Van Diemena była nazwą używaną przez Europejczyków dla Tasmanii, zanim stało się wiadome, że jest to wyspa. Tasmania jest obecnie stanem w Australii. Holenderski odkrywca Abel Tasman był pierwszym Europejczykiem, który wytyczył niektóre wybrzeża Tasmanii. Nazwał ten ląd Anthoonij van Diemenslandt na cześć Anthony'ego van Diemena, generalnego gubernatora Holenderskich Indii Wschodnich. Van Diemen wysłał Tasmana, by zbadał zasięg domniemanego lądu południowego w 1642 roku.

Odkrycia i potwierdzenie wyspy

Chociaż Tasman narysował części wybrzeża, przez długi czas nie było jasne, czy ten teren jest wyspą czy częścią większego kontynentu. Dopiero badania późniejszych żeglarzy i kartografów potwierdziły układ zatok i cieśnin. W końcu, w latach 1798–1799, badania Georga Bassa i Matthew Flindersa wykazały istnienie cieśniny oddzielającej Tasmanię od kontynentalnej części Australii (dzisiaj znanej jako Cieśnina Bassa), co jednoznacznie potwierdziło, że Van Diemen's Land jest wyspą.

Kolonizacja brytyjska i status kolonii karnej

W 1803 r. wyspa została zasiedlona przez Brytyjczyków jako kolonia karna. Pierwsze osiedle założono w 1803 roku przy Risdon Cove; rok później, w 1804, administracja przeniosła się do dogodniejszego portu, z którego rozwinęło się miasto Hobart. Początkowo Van Diemen's Land była częścią brytyjskiej kolonii Nowa Południowa Walia. W 1824 r. Van Diemen's Land stała się niezależną kolonią, której pierwszym gubernatorem był George Arthur. Kolonia słynęła z surowych kar i obozów penitencjarnych—najbardziej znanym z nich było osiedle karne w Port Arthur (dzisiaj ważne miejsce pamięci i atrakcja turystyczna).

Konflikt z ludnością tubylczą

Przybycie Europejczyków miało katastrofalne skutki dla rdzennych mieszkańców Tasmanii — Aborygenów tasmańskich. Nasilające się konflikty o ziemię i zasoby, choroby przywleczone przez Europejczyków oraz polityka kolonialna doprowadziły do gwałtownego spadku liczebności ludności autochtonicznej. W latach 20. i 30. XIX wieku dochodziło do otwartych walk znanych jako „Black War”; administration George'a Arthura stosowała wtedy ostre metody, w tym próbę „Black Line” — zorganizowanej akcji odseparowania i ujęcia Aborygenów.

Zmiana nazwy, koniec transportów i samorząd

Nazwa „Van Diemen's Land” zyskała silne konotacje związane z kolonią karną. W połowie XIX wieku, w celu zmiany wizerunku i zachęcenia wolnych osadników, mieszkańcy zabiegali o oficjalną zmianę nazwy. W 1856 roku Wielka Brytania zmieniła nazwę na Tasmania — alternatywną nazwę, która widniała na niektórych mapach i była używana przez społeczność od dziesięcioleci. Została ona formalnie zmieniona na prośbę obywateli. Jeszcze w tym samym roku Wielka Brytania przyznała kolonii prawo do samodzielnego rządzenia; Tasmania otrzymała własny parlament i instytucje rządowe. Transport skazanych do Tasmanii trwał jednak jeszcze do połowy XIX wieku i ostatecznie zakończył się około 1853 roku.

XX wiek i dziedzictwo

W 1901 roku Tasmania stała się jednym z sześciu państw tworzących federację Australii. Dziedzictwo okresu karnego pozostaje widoczne w licznych zabytkach — m.in. w Port Arthur, który wchodzi w skład obiektów wpisanych na listę Australian Convict Sites (UNESCO). Równocześnie Tasmanię charakteryzuje bogate dziedzictwo przyrodnicze: duże obszary dzikiej natury są chronione jako Tasmanian Wilderness World Heritage Area.

Współczesna Tasmania

Dziś Tasmania to stan o rozwiniętej turystyce, rolnictwie, leśnictwie i rosnącym sektorze usług. Stolica Hobart jest ośrodkiem kulturalnym i portowym. Współczesne społeczeństwo Tasmanii podejmuje działania pamięci i pojednania wobec spuścizny kolonialnej — w tym uznania krzywd wyrządzonych Aborygenom. Historia „Ziemi Van Diemena” pozostaje ważnym elementem tożsamości i pamięci wyspy, przypominając zarówno o epoce odkryć i kolonizacji, jak i o skutkach tych procesów dla ludności tubylczej i rozwoju regionu.