Plan Marshalla

Plan Morgenthaua

Sekretarz Skarbu USA Henry Morgenthau, Jr. powiedział, że jeśli Europa potrzebuje pieniędzy na odbudowę tego, co zostało zniszczone przez wojnę, powinna wziąć je od Niemiec. Pieniądze te nazywano reparacjami wojennymi. Morgenthau powiedział, że powstrzyma to Niemcy przed odbudową i groźbą wybuchu kolejnej wojny. Odebranie pieniędzy Niemcom miało miejsce po I wojnie światowej, ale nie zadziałało. Zamiast pomagać innym krajom, szkodziło im. To dlatego, że firmy nie mogły sprzedawać węgla i stali, które produkowały, ponieważ przychodziły one za darmo z Niemiec.

Plan Monneta

Jean Monnet z Francji powiedział, że Francja powinna kontrolować niemieckie obszary węglowe Zagłębia Ruhry i Saary i wykorzystać je do odbudowy francuskiego przemysłu. W 1946 r. mocarstwa okupacyjne zgodziły się na wprowadzenie ścisłych ograniczeń co do tempa reindustrializacji Niemiec. Ograniczenia dotyczyły ilości produkowanego węgla i stali.

Poziom porozumienia branżowego

Był to pierwszy niemiecki plan przemysłowy. Został on podpisany na początku 1946 roku i przewidywał, że niemiecki przemysł ciężki ma zostać zredukowany do połowy poziomu z 1938 roku poprzez zniszczenie 1500 zakładów produkcyjnych.

Pod koniec 1946 roku rządy dostrzegły problemy związane z tym planem i porozumienie było kilkakrotnie zmieniane, po raz ostatni w 1949 roku. Ale demontaż fabryk trwał do 1950 roku. Niemcy przez długi czas były bardzo ważne dla gospodarki europejskiej. Oznaczało to, że biedne Niemcy hamowały odbudowę Europy, ponieważ inne kraje nie mogły sprzedawać Niemcom tak wielu rzeczy. Biedne Niemcy były również kosztowne dla okupantów. Musiały one dostarczać Niemcom żywność i inne rzeczy, których potrzebowały, a których nie mogły same wyhodować lub wyprodukować.

Z tego powodu plany Morgenthau i Monnet zostały odrzucone.

Plan Marshalla zakończył się w 1952 roku. Pomysły jego przedłużenia zostały wstrzymane z powodu kosztów wojny koreańskiej i zbrojenia. Republikanie amerykańscy wrogo nastawieni do planu zdobyli również mandaty w wyborach do Kongresu w 1950 roku.

Plan Marshalla został opisany jako "najbardziej bezinteresowny akt w historii". Jednakże, może to nie być prawdą. Stany Zjednoczone skorzystały na tym planie, ponieważ częścią umowy dotyczącej udzielenia pomocy było to, że kraje będą musiały otworzyć swoje gospodarki dla amerykańskich firm.

"Historyczni rewizjoniści" historycy, tacy jak Walter LaFeber, w latach 60. i 70. mówili, że plan ten był amerykańskim imperializmem gospodarczym. Oznacza to, że była to próba zdobycia kontroli nad Europą Zachodnią, tak jak Sowieci kontrolowali Europę Wschodnią.

Tyler Cowen, ekonomista, powiedział, że narody otrzymujące największą pomoc z planu Marshalla (Wielka Brytania, Szwecja, Grecja) odnotowały najmniejsze zyski i najmniejszy wzrost w latach 1947-1955. Te narody, które otrzymały niewiele (np. Austria) wzrosły najbardziej.

Analizując gospodarkę Niemiec Zachodnich w latach 1945-1951, niemiecki analityk Werner Abelshauser uznał, że pomoc zagraniczna nie była potrzebna do rozpoczęcia odbudowy ani do jej kontynuacji. Cowen odkrył, że ożywienie gospodarcze Francji, Włoch i Belgii rozpoczęło się przed planem Marshalla. Belgia, która po wyzwoleniu w 1944 r. w dużej mierze opierała się na wolnorynkowej polityce gospodarczej, odnotowała najszybsze ożywienie. Nie doświadczyła również poważnych niedoborów mieszkaniowych i żywnościowych, które były widoczne w reszcie Europy kontynentalnej. [1]

• Sojusz dla Postępu nie powiódł się Plan Marshalla dla Ameryki Środkowej i Południowej.
• GARIOA (Government and Relief in Occupied Areas) Prekursor pomocy w ramach planu Marshalla.
• Plan Morgenthaua Plan po kapitulacji Niemiec
• Plany przemysłowe dla Niemiec