London Philharmonic Orchestra (LPO) jest jedną z najważniejszych orkiestr w Wielkiej Brytanii. Jej siedzibą koncertową od lat jest Royal Festival Hall w Londynie, gdzie orkiestra występuje regularnie, prowadząc też działalność edukacyjną i udział w festiwalach.

Historia

Orkiestra została założona w 1932 roku przez Sir Thomasa Beechama. Swój pierwszy koncert zagrała 7 października 1932 roku w Queen's Hall w Londynie; ówczesnym dyrygentem towarzyszącym był Malcolm Sargent. Już na jednym z pierwszych sezonów, w listopadzie 1932 roku, wystąpił szesnastoletni Yehudi Menuhin, wykonując m.in. koncert skrzypcowy Elgara, który sam kompozytor poprowadził (Elgar).

W latach 30. Beecham, będąc równocześnie związanym z Royal Opera House, wykorzystywał LPO także do pracy operowej. Pod jego kierunkiem orkiestra dokonała wielu nagrań studyjnych i koncertowych, które przyczyniły się do międzynarodowej renomy zespołu.

W 1939 roku sponsorzy orkiestry wycofali się finansowo, co doprowadziło do przekształcenia LPO w organizację samorządową prowadzoną przez muzyków. Model ten — podobny do działania Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej — oznaczał, że sami gracze decydowali o wynagrodzeniach, składzie zespołu, repertuarze i organizacji działalności.

W czasie II wojny światowej jeździli po kraju, dając koncerty w miejscach, gdzie dostęp do muzyki klasycznej był ograniczony, co miało duże znaczenie dla morale cywilów i żołnierzy. Podczas bombardowań w maju 1941 roku została zniszczona Queen's Hall, wiele instrumentów uległo zniszczeniu, lecz dzięki datkom i zbiórkom udało się pozyskać nowe wyposażenie dla muzyków.

Po wojnie Beecham powrócił do LPO na osiemnaście miesięcy, po czym odszedł, by stworzyć nowy zespół — Królewską Filharmonię. W kolejnych latach orkiestra pracowała z wieloma dyrygentami gościnnymi, aż do powołania stałego kierownictwa. Gdy zaproponowany dyrygent Eduard van Beinum zachorował, rolę tę przejął Sir Adrian Boult, który prowadził orkiestrę do 1956 roku, a w 1965 roku objął funkcję jej prezesa.

Pod koniec lat 50. LPO przeżywała trudności finansowe; przez pewien czas muzycy nie otrzymywali stałych pensji, wypłacano tylko wynagrodzenia za konkretne występy. W 1958 roku głównym dyrygentem został William Steinberg, który pomógł podnieść artystyczny poziom orkiestry i ustabilizować jej brzmienie.

W 1964 roku LPO została orkiestrą rezydencką letniego Glyndebourne Festival Opera, współpracę tę kontynuuje do dziś, występując w repertuarze operowym podczas sezonu festiwalowego.

Dyrygenci i działalność w drugiej połowie XX wieku oraz współcześnie

W 1967 roku LPO mianowało Bernarda Haitinka głównym dyrygentem; pozostał on z orkiestrą przez dwanaście lat, systematycznie rozwijając jej repertuar symfoniczny. Po nim funkcję tę objął Sir Georg Solti, który także wniósł znaczący wkład w rozwój zespołu.

Orkiestra wielokrotnie nagrywała płyty, występowała na tournée międzynarodowych i współpracowała z czołowymi solistami i dyrygentami. LPO angażuje się również w działalność edukacyjną, koncerty dla młodzieży oraz projekty popularyzujące muzykę klasyczną.

Vladimir Jurowski jest obecnie jednym z najważniejszych dyrygentów związanych z orkiestrą; pod jego kierunkiem LPO kontynuuje tradycję wysokiego poziomu wykonawczego i aktywności koncertowej w kraju i za granicą.

Znaczenie i dziedzictwo

  • Tradycja wykonawcza: LPO od lat 30. buduje reputację jednego z wiodących zespołów symfonicznych Wielkiej Brytanii.
  • Działalność operowa: dzięki współpracy z instytucjami jak Royal Opera House i Glyndebourne orkiestra ma bogate doświadczenie w repertuarze operowym.
  • Rolę społeczną: podczas II wojny światowej i w okresach trudności finansowych orkiestra pełniła istotną funkcję kulturalną, utrzymując dostęp do muzyki klasycznej.
  • Rejestracje i tournée: liczne nagrania i koncerty zagraniczne utrwaliły międzynarodowy wizerunek LPO.

LPO pozostaje jednym z filarów brytyjskiej sceny muzycznej — łącząc tradycję z nowymi inicjatywami repertuarowymi, edukacyjnymi i nagraniowymi.