Londyńska Orkiestra Symfoniczna (LSO) — definicja, historia i najważniejsze fakty

Poznaj historię i najważniejsze fakty o Londyńskiej Orkiestrze Symfonicznej (LSO): jej powstanie, legendarni dyrygenci, słynne nagrania i światowe tournée.

Londyńska Orkiestra Symfoniczna (LSO) jest jedną z najbardziej znanych orkiestr na świecie. Siedzą w londyńskim Barbican Centre, ale często koncertują w wielu różnych krajach.

LSO rozpoczęło się w 1904 roku. Większość graczy była członkami orkiestry Henry Wood's Queen's Hall. Opuścili oni tę orkiestrę, kiedy Henry Wood wprowadził zasadę, że nie wolno im wysyłać zastępców na próby czy koncerty. LSO została utworzona jako organizacja samorządząca. Oznacza to, że gracze sami organizują wszystko: decydują o tym, ile im się płaci, kto może być w orkiestrze itd.

Pierwszy koncert LSO odbył się 9 czerwca 1904 roku pod dyrekcją Hansa Richtera. Był głównym (głównym) dyrygentem do 1911 roku, kiedy to Edward Elgar przejął władzę na rok. Orkiestrą dyrygowali jedni z najsłynniejszych dyrygentów świata. Od stycznia 2007 roku Valery Gergiev jest głównym dyrygentem LSO. André Previn jest laureatem nagrody dla dyrygenta (dyrygent honorowy). W 2006 roku współdyrygentem gościnnym orkiestry został Daniel Harding wraz z Michaelem Tilsonem Thomasem. Richard Hickox jest współprowadzącym gościnnym dyrygentem LSO. Liderem orkiestry jest Gordan Nikolitch.

LSO była pierwszą brytyjską orkiestrą, która grała za granicą, gdy w 1906 roku wyjechała do Paryża. Wszyscy gracze LSO byli bliscy śmierci w 1912 roku, ponieważ mieli zamiar popłynąć na RMSTitanicu na koncert w Nowym Jorku. Na szczęście musieli zmienić rezerwację w ostatniej chwili. W tym samym roku odbyli trasę koncertową po USA i Kanadzie i byli pierwszą brytyjską orkiestrą, która to zrobiła.

W 1966 roku powstał Londyński Chór Symfoniczny (LSC), który dołączył do LSO w zakresie utworów z chórami.

Przez wiele lat LSO nie pozwalała kobietom na członkostwo, ponieważ uważała, że dźwięk nie będzie tak dobry.

LSO dokonało pierwszego nagrania gramofonowego w 1920 roku. Od tego czasu dokonali wielu nagrań.

Krótki przegląd historyczny

LSO powstała jako orkiestra zarządzana przez samych muzyków, co w początkach XX wieku było rozwiązaniem dość nietypowym. Dzięki temu członkowie mieli wpływ na repertuar, wybór dyrygentów i warunki pracy. W ciągu kolejnych dekad LSO zdobyła międzynarodową renomę dzięki współpracy z wybitnymi dyrygentami i solistami oraz dzięki regularnym trasom koncertowym.

Repertuar i działalność artystyczna

Orkiestra wykonuje szerokie spektrum repertuaru — od klasyków epoki klasycyzmu i romantyzmu, przez muzykę XX wieku, po dzieła współczesne. LSO znana jest z wykonywania zarówno utworów symfonicznych, jak i dzieł z chórem; współpracuje też często z solistami światowej sławy. Orkiestra bierze udział w premierach i zleceniach nowych kompozycji, co przyczynia się do rozwoju współczesnej muzyki symfonicznej.

Nagrania, transmisje i współpraca medialna

Po dokonanym w 1920 roku pierwszym nagraniu gramofonowym LSO stała się jedną z najbardziej płodnych orkiestr nagraniowych. Ma na koncie liczne płyty z repertuarem symfonicznym i operowym oraz udział w ścieżkach dźwiękowych do filmów i projektach multimedialnych. Nagrania orkiestry były wydawane przez różne wytwórnie i często emitowane w radiu i telewizji, co przyczyniło się do popularyzacji jej brzmienia na świecie.

Trasy koncertowe i festiwale

LSO regularnie występuje poza Wielką Brytanią — koncertuje w salach prestiżowych miast europejskich, Ameryki Północnej, Azji i innych regionów. Już w 1906 roku orkiestra jako jedna z pierwszych brytyjskich instytucji muzycznych zaprezentowała się na scenie zagranicznej. Dzięki trasom i zaproszeniom na festiwale zdobyła trwałe miejsce na mapie międzynarodowej sceny muzycznej.

Organizacja, edukacja i działalność społeczna

Jako organizacja o korzeniach samorządowych LSO zawsze przywiązywała wagę do wewnętrznej struktury i wysokich standardów wykonawczych. Orkiestra prowadzi także szeroką działalność edukacyjną i społeczną — organizuje programy dla młodzieży, warsztaty, koncerty edukacyjne i projekty angażujące lokalne społeczności. Współpraca z chórem (LSC) oraz z instytucjami kulturalnymi wzmacnia jej rolę w życiu muzycznym Londynu i kraju.

Równość i zmiany społeczne

Historia LSO obejmuje też etapy zmiany społecznych norm — początkowo orkiestra nie przyjmowała kobiet do składu, jednak z upływem lat polityka ta uległa zmianie i dziś w składach LSO grają muzyczki i muzycy. To odzwierciedlenie szerzej rozumianej modernizacji instytucji kulturalnych w XX i XXI wieku.

Najważniejsze fakty — podsumowanie

• Rok założenia: 1904.
• Siedziba: londyński Barbican Centre (główna sala koncertowa-oraz rezydencja orkiestry).
• Pierwszy koncert: 9 czerwca 1904 pod dyrekcją Hansa Richtera.
• Wczesne trasy: pierwsze występy zagraniczne już w 1906 (Paryż); tournée po USA i Kanadzie w 1912.
• Nagrania: pierwsze nagranie w 1920 roku; od tamtej pory bogata dyskografia.
• Współpraca chóralna: powstanie Londyńskiego Chóru Symfonicznego (LSC) w 1966 roku.

Powyższy tekst rozszerza i porządkuje podane informacje, zachowując oryginalne odnośniki i przybliżając czytelnikowi kontekst działalności LSO oraz jej znaczenie dla muzyki symfonicznej.

Pytania i odpowiedzi

P: Czym jest Londyńska Orkiestra Symfoniczna?

P: Kiedy powstało LSO?

P: Kto był pierwszym dyrygentem LSO?

P: Kim są niektórzy ważni dyrygenci, którzy pracowali z LSO?

P: W jaki sposób prawie wszyscy członkowie orkiestry uniknęli śmierci na Titanicu?

P: Kiedy kobiety mogły dołączyć do orkiestry?

P: Jakie było jedno z wczesnych osiągnięć LSO?

Szukaj według litery