Lindisfarne (Święta Wyspa) — pływowa wyspa w Northumberland, miejsce pielgrzymek

Lindisfarne (Święta Wyspa) — malownicza wyspa pływowa w Northumberland, miejsce pielgrzymek, historycznych ruin i spektakularnych pływów. Odkryj ślad świętości.

Lindisfarne (często nazywana Świętą Wyspą), jest wyspą pływową u północno-wschodnich wybrzeży Anglii. Jest ona połączona z lądem Northumberland groblą i jest odcięta dwa razy dziennie przez pływy - co zostało dobrze opisane przez Sir Waltera Scotta:

Bo wraz z przepływem i odpływem, jego styl

Różni się w zależności od kontynentu i wyspy;

Suche buty na piaskach, dwa razy dziennie,

Pielgrzymi do sanktuarium znajdują drogę;

Dwa razy każdego dnia fale się rozmywają

Z klepka i sandalled stopa the ślad.

Tłumaczenie sensu: wraz z odpływem i przypływem droga na wyspę zmienia się — dwa razy dziennie pielgrzymi przechodzą po odsłoniętych piaskach, by dotrzeć do sanktuarium.

Krótka charakterystyka

Lindisfarne to niewielka wyspa pływowa o bogatej historii religijnej i kulturowej. Położona jest przy północno-wschodnim wybrzeżu Anglii i łączy się z lądem drogą groblową, która jest zalewana podczas przypływów — dlatego przed wjazdem lub wejściem należy zawsze sprawdzić czasy pływów.

Historia

Na wyspie w VI–VII wieku powstał ważny ośrodek chrześcijaństwa celtyckiego. W 635 roku św. Aidan założył tu klasztor, który stał się centrum misyjnym i duchowym północnej Anglii. W VII wieku związane z Lindisfarne było imię św. Cuthberta — jego relikwie przez pewien czas znajdowały się w opactwie. Najsłynniejszym dziełem powstałym na wyspie są Lindisfarne Gospels — imponująco zdobione manuskrypty z początku VIII wieku, dziś przechowywane w British Library.

W 793 roku rajd wikingów na Lindisfarne jest często uznawany za początek epoki wikingów w Europie. Klasztor był kilkakrotnie atakowany i ostatecznie społeczność została zmuszona do opuszczenia wyspy; część mnichów przeniosła relikwie św. Cuthberta w głąb kraju (między innymi do Chester-le-Street i ostatecznie do Durham).

Zabytki i atrakcje

• Ruiny priory (Lindisfarne Priory) — ślady klasztornych budynków z okresu wczesnośredniowiecznego; miejsce o dużym znaczeniu historycznym, obecnie opiekują się nim organizacje dziedzictwa kulturowego.
• Lindisfarne Castle — zamek wzniesiony w późniejszych wiekach i widoczny na wyspie; budowla przeszła adaptacje i renowacje, jest popularną atrakcją turystyczną.
• Lindisfarne Gospels — choć oryginały znajdują się w British Library, ich związek z wyspą jest jedną z najważniejszych kart w historii sztuki insularnej.
• Szlaki spacerowe i punkty widokowe oferują widoki na morze, klify, wydmy i bogatą linię brzegową.

Przyroda

Wyspa i jej otoczenie to ważne siedliska ptaków morskich, migrujących i wędrownych. Na okolicznych płyciznach i w lagunach obserwuje się liczne gatunki ptaków, a także foki i inne formy fauny nadmorskiej. Obszary bagienne i solniskowe są istotne dla ochrony przyrody i przyciągają obserwatorów przyrody oraz fotografów.

Turystyka i praktyczne informacje

• Dostęp: wyspa łączy się z lądem groblą (tzw. causeway), która jest przejezdna tylko przy niskim poziomie morza. Należy zawsze sprawdzić rozkład pływów przed planowaną wizytą — informacje są dostępne lokalnie i w internecie.
• Bezpieczeństwo: szybko zmieniające się warunki pływowe mogą być niebezpieczne; nie próbuj przechodzić na wyspę poza wyznaczonymi godzinami grobli. Lokalne służby i znaki informacyjne wskazują bezpieczne terminy przejazdów.
• Udogodnienia: we wsi znajdują się niewielkie sklepy, kawiarnie i punkty informacyjne dla turystów; jednak oferta jest ograniczona — szczególnie poza sezonem.
• Sezonowość: liczba odwiedzających rośnie w sezonie letnim; wiele osób przyjeżdża na jednodniowe wycieczki, pielgrzymki i obserwacje przyrody.

Dane demograficzne

Według spisu powszechnego z 2001 roku wyspa liczyła 162 mieszkańców. Ze względu na turystykę i charakter osady liczba osób obecnych na wyspie znacznie wzrasta w sezonie letnim.

Współczesne znaczenie

Dziś Lindisfarne jest zarówno miejscem pielgrzymek z historycznymi i religijnymi konotacjami, jak i popularną atrakcją turystyczną oraz obszarem chronionej przyrody. Jego dziedzictwo — od wczesnośredniowiecznych manuskryptów, przez dramatyczne wydarzenia z epoki wikingów, po dzisiejsze walory krajobrazowe — czyni wyspę jedną z ważniejszych ikon kultury i historii północno-wschodniej Anglii.

Rezerwat przyrody

Duża część wyspy i cały przyległy obszar międzypływowy są chronione jako Lindisfarne National Nature Reserve, aby pomóc zabezpieczyć ważne na skalę międzynarodową populacje ptaków zimujących. Foki szare są częstymi gośćmi w skalistych zatokach w czasie przypływu.

Opactwo Lindisfarne

Klasztor w Lindisfarne został założony przez pochodzącego z Irlandii świętego Aidana. Został on sprowadzony z Iony u zachodnich wybrzeży Szkocji do Northumbrii około roku 635 n.e. przez króla Oswalda z Northumbrii. Stał się on bazą dla chrześcijańskiej ewangelizacji w północnej Anglii, a także wysłał udaną misję do Mercji. Mnisi ze wspólnoty Iona osiedlili się na wyspie.

Święty Cuthbert, patron Northumberland, był mnichem, a później opatem tego klasztoru, a jego cuda i życie zostały zapisane przez czcigodnego Bedę. Cuthbert został później biskupem Lindisfarne.

Na początku lat 700-tych powstał, prawdopodobnie w Lindisfarne, słynny iluminowany manuskrypt znany jako Ewangelie z Lindisfarne (ilustrowana łacińska kopia Ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza i Jana).

Później mnich o imieniu Aldred dodał do łacińskiego tekstu anglosaskie tłumaczenie. W ten sposób powstały (pod koniec X wieku) najwcześniejsze zachowane staroangielskie kopie Ewangelii.

Aidan z Lindisfarne

Historia

W 793 r. najazd wikingów na Lindisfarne przeraził wielu ludzi na całym chrześcijańskim Zachodzie. Rok 793 jest często nazywany początkiem ery najazdów wikingów. W bardzo znanym fragmencie anglosaskiej kroniki czytamy:

"W tym roku nad krainą Northumbrii zawisły groźne, złowieszcze omeny. Pojawiły się nadmierne wichury, burze z piorunami, a na niebie widziano latające ogniste smoki. Po tych znakach nastąpił wielki głód, a 8 stycznia tego samego roku spustoszenie pogan zniszczyło kościół Boży w Lindesfarne."

Ostatecznie mnisi uciekli z wyspy. Zabrali ze sobą ciało św. Cuthberta, które jest obecnie pochowane w katedrze w Durham. Przeorat został ponownie założony w czasach normańskich jako dom benedyktyński i działał aż do jego rozwiązania w 1536 roku za czasów Henryka VIII. Obecnie jest to ruina pod opieką English Heritage, które prowadzi również muzeum/centrum dla zwiedzających w pobliżu. Sąsiadujący z nim kościół parafialny (patrz poniżej) jest nadal w użyciu.

Lindisfarne posiada również mały zamek, oparty na forcie Tudorów i otwarty dla zwiedzających.

J.M.W. Turner, Thomas Girtin i Charles Rennie Mackintosh wszyscy malowali na Świętej Wyspie.

Lindisfarne widziane z lądu

Szukaj według litery