John Graves Simcoe (1752–1806) był brytyjskim generałem i politykiem, znanym przede wszystkim jako pierwszy porucznik‑gubernator Górnej Kanady (1791–1796) oraz jako zwolennik stopniowego zniesienia niewolnictwa w tej kolonii. Urodził się w Anglii, a jego ojciec, John Simcoe, zmarł na zapalenie płuc krótko po bitwie pod Quebeciem podczas wojny siedmioletniej, pełniąc służbę w Królewskiej Marynarce Wojennej. Aby uczcić pamięć ojca, młody Simcoe zaciągnął się do brytyjskiej armii jako chorąży.

Wczesna kariera wojskowa i wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

W latach 1770. Simcoe został wysłany do Bostonu w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, w przededniu rewolucji amerykańskiej. Walczył po stronie Imperium Brytyjskiego przeciwko rebeliantom podczas oblężenia Bostonu i został awansowany na kapitana. Jako kapitan brał udział m.in. w bitwie o Brandywine w stanie Pensylwania. W czasie służby otrzymał dowództwo nad pułkiem Queen's Rangers, który wsławił się działaniami w różnych operacjach wojennych. W trakcie wojny Simcoe był kilkakrotnie ranny i kilkukrotnie miał krótki kontakt z jeńcami; później wrócił do Anglii, gdzie opisał kampanie wojenne z perspektywy brytyjskiej.

Działalność polityczna w Wielkiej Brytanii

Po powrocie do Anglii Simcoe ożenił się z Elizabeth Posthuma Gwillim i został wybrany do Izby Gmin, gdzie był zwolennikiem premiera Williama Pitta Młodszego. W parlamencie opowiadał się między innymi za zakazem handlu niewolnikami oraz za usunięciem Warrena Hastingsa ze stanowiska gubernatora Indii. Poparł również przyjęcie ustawy konstytucyjnej z 1791 r., która podzieliła Quebec na dwie prowincje — Górną Kanadę i Dolną Kanadę — oraz ustanowiła administrację kolonialną, w której Simcoe został mianowany na porucznika‑gubernatora Górnej Kanady.

Gubernator Górnej Kanady — reforma i sprzeciw wobec niewolnictwa

Jako porucznik‑gubernator Simcoe prowadził aktywną politykę rozwojową i administracyjną: organizował osadnictwo, planował układ dróg (m.in. słynna Yonge Street) oraz założył miasto York, późniejsze Toronto. Jednocześnie był zdecydowanym przeciwnikiem niewolnictwa. Choć część kolonistów popierała utrzymanie tej praktyki, Simcoe uznawał ją za sprzeczną z zasadami brytyjskiej konstytucji i chrześcijańską moralnością.

Bezpośrednim impulsem do działania stał się wstrząsający incydent z udziałem Chloe Cooley — niewolnicy, którą w 1793 roku siłą wywieziono przez rzekę Niagara i sprzedano po drugiej stronie granicy do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Ten akt przemocy wobec kobiety skłonił Simcoe’a do wniesienia projektu ustawy ograniczającej niewolnictwo. Mimo oporu niektórych członków zgromadzenia ustawodawczego, w 1793 roku uchwalono tzw. ustawę o zapobieganiu dalszemu wprowadzaniu niewolników (ang. Act to prevent the further introduction of Slaves and to limit the Term of Contracts for Servitude).

Główne postanowienia tej ustawy obejmowały zakaz importowania nowych niewolników do Górnej Kanady oraz stopniowe ograniczanie instytucji niewoli: dzieci urodzone na terytorium Górnej Kanady z niewolnic rodzić się miały w przyszłości wolnymi (z zastrzeżeniami dotyczącymi okresu służby), a handel niewolnikami stał się utrudniony. Ustawa nie uwolniła automatycznie wszystkich obecnych wówczas niewolników, lecz zapoczątkowała proces stopniowego wygaszania tej praktyki na terenie kolonii.

Działania Simcoe’a miały długofalowe skutki: ograniczenie możliwości przywozu nowych niewolników oraz rosnąca atmosfera prawna i moralna sprawiły, że z czasem instytucja niewolnictwa w Górnej Kanadzie malała. W kolejnych dekadach coraz więcej osób pochodzenia afrykańskiego przybywało tu z południa, szukając wolności — ruch ten stał się częścią historii znanej później jako Underground Railroad.

Dziedzictwo

Simcoe pozostał w pamięci jako administrator, reformator i orędownik ograniczania niewolnictwa, a także jako organizator życia publicznego i infrastruktury w młodej kolonii. Po zakończeniu kadencji wrócił do Wielkiej Brytanii; zmarł w 1806 roku. Jego polityka i ustawy z okresu rządów w Górnej Kanadzie miały istotny wpływ na dalszy rozwój regionu oraz na stopniowe znoszenie niewolnictwa na tych terenach.