John Keats (31 października 1795 - 23 lutego 1821) był angielskim poetą. Często zaliczany jest do grona pięciu najważniejszych poetów ruchu romantycznego w literaturze angielskiej; pozostałe cztery to William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, Lord Byron i Percy Bysshe Shelley. Choć Keats był najmłodszym z tych poetów, zmarł również przed innymi: cierpiał na gruźlicę i zmarł w Rzymie w wieku 25 lat.
Keats był synem karczmarza Thomasa Keatsa, który zmarł, gdy Keats miał dziewięć lat i Frances Keats, a jego matka zmarła na gruźlicę w 1810 roku. Młody Keats zaczął uczyć się zawodu chirurga, choć jego zainteresowanie literaturą było silniejsze od zainteresowania medycyną. Został przyjacielem i zwolennikiem poety i redaktora Jamesa Henry'ego Leigh Hunta i podjął pierwsze próby napisania własnej poezji. Aktywne życie pisarskie Keatsa trwało tylko około sześciu lat, od wiosny 1814 do 1819 roku.
Jego krótkie życie oznaczało, że pisał mniej niż wielu innych poetów. Jego najdłuższe wiersze, Endymion i Hyperion, opowiadają historie z mitologii starożytnej Grecji. Wiele z jego krótszych wierszy należy do najbardziej znanych w literaturze angielskiej, w tym ballada "La Belle Dame sans Merci" oraz jego sonety i odesy.
Keats był aktywnym pisarzem listów przez całe życie, jak wiele osób w jego czasach. Zachowały się setki jego listów do przyjaciół i krewnych, a Keats jest często nazywany jednym z wielkich pisarzy listów w języku angielskim.
