Ceramika niekrystaliczna: Ceramika niekrystaliczna, będąca okularami, zazwyczaj powstaje z roztopów. Szkło jest kształtowane, gdy jest całkowicie stopione, przez odlewanie, lub gdy jest w stanie lepkości toffi, metodami takimi jak dmuchanie do formy. Jeśli później obróbka cieplna spowoduje, że klasa ta stanie się częściowo krystaliczna, otrzymany materiał jest znany jako szkło-ceramiczne.
Ceramika krystaliczna: Materiały ceramiki krystalicznej nie nadają się do szerokiej gamy zastosowań. Metody postępowania z nimi mają tendencję do zaliczenia się do jednej z dwóch kategorii - albo sprawiają, że ceramika w pożądanym kształcie, przez reakcję in situ, lub przez "formowanie" proszków do pożądanego kształtu, a następnie spiekania, aby utworzyć ciało stałe. Techniki formowania ceramicznego obejmują formowanie ręczne (czasami w tym proces rotacji zwany "rzucaniem"), odlewanie wślizgowe, odlewanie taśm (używane do produkcji bardzo cienkich kondensatorów ceramicznych, itp.), formowanie wtryskowe, prasowanie na sucho i inne odmiany. (Patrz także: techniki formowania ceramicznego. Szczegóły dotyczące tych procesów opisane są w dwóch książkach wymienionych poniżej). Kilka metod wykorzystuje hybrydę pomiędzy tymi dwoma podejściami.
Produkcja na miejscu
Najczęstszym zastosowaniem tej metody jest produkcja cementu i betonu. Tutaj odwodnione proszki mieszane są z wodą. W ten sposób rozpoczynają się reakcje uwodnienia, w wyniku których wokół kruszyw tworzą się długie, zazębiające się kryształki. Z czasem powstają one w postaci stałej ceramiki.
Największy problem z tą metodą polega na tym, że większość reakcji jest tak szybka, że dobre mieszanie nie jest możliwe, co ma tendencję do uniemożliwiania budowy na dużą skalę. Jednakże, małe systemy mogą być wykonane za pomocą technik osadzania, gdzie różne materiały są wprowadzane nad podłożem, a następnie reagują i tworzą na nim ceramikę. Pociąga to za sobą zapożyczenie technik z przemysłu półprzewodnikowego, takich jak chemiczne osadzanie par, i jest bardzo przydatne w przypadku powłok.
Mają one tendencję do wytwarzania bardzo gęstej ceramiki, ale robią to powoli.
Metody oparte na spiekaniach
Zasady metod spiekania są proste. Po zrobieniu z grubsza trzymanego razem przedmiotu (zwanego "zielonym ciałem"), jest on pieczony w piecu, gdzie procesy dyfuzji powodują kurczenie się zielonego ciała. Pory w obiekcie zamykają się, tworząc gęstszy, mocniejszy produkt. Wypalanie odbywa się w temperaturze poniżej temperatury topnienia ceramiki. Praktycznie zawsze pozostaje trochę porowatości, ale prawdziwą zaletą tej metody jest to, że zielone ciało może być wyprodukowane w dowolny sposób, który można sobie wyobrazić, a mimo to być spiekane. To sprawia, że jest to bardzo wszechstronna metoda.
Istnieją tysiące możliwych udoskonaleń tego procesu. Niektóre z nich polegają na naciśnięciu zielonego korpusu w celu nadania zagęszczeniu główki i skrócenia czasu potrzebnego na spiekanie. Czasami dodaje się spoiwa organiczne, takie jak polialkohol winylowy, aby utrzymać zielone ciało razem; wypalają się one podczas wypalania (w temperaturze 200-350 °C). Czasami dodaje się smary organiczne podczas prasowania, aby zwiększyć zagęszczenie. Nierzadko zdarza się łączyć je i dodawać spoiwa i smary do proszku, a następnie prasować. (Sformułowanie tych organicznych dodatków chemicznych jest sztuką samą w sobie. Jest to szczególnie ważne w produkcji wysokowydajnej ceramiki, jak te używane przez miliardy w elektronice, w kondensatorach, induktorach, czujnikach, itp. Specjalistyczne formuły najczęściej używane w elektronice są wyszczególnione w książce "Tape Casting", R.E. Mistler, et al., Amer. Ceramic Soc. [Westerville, Ohio], 2000.). Kompleksowa książka na ten temat, zarówno dla zastosowań mechanicznych jak i elektronicznych, to "Organic Additives and Ceramic Processing", D. J. Shanefield, Kluwer Publishers [Boston], 1996.
W miejsce proszku można użyć gnojowicy, a następnie odlać ją na żądany kształt, wysuszyć, a następnie spiekać. Rzeczywiście, tradycyjne garncarstwo wykonuje się tą metodą, przy użyciu plastikowej mieszaniny obrabianej ręcznie.
Jeżeli mieszanina różnych materiałów jest używana razem w ceramice, temperatura spiekania jest czasami wyższa od temperatury topnienia jednego mniejszego składnika - spiekania w fazie ciekłej. Powoduje to skrócenie czasu synteryzacji w porównaniu ze spiekaniem w stanie stałym.
