Nadprzewodnik to substancja, która przewodzi prąd bez oporu, gdy jest zimniejsza niż "temperatura krytyczna". W tej temperaturze elektrony mogą swobodnie przemieszczać się przez materiał. Nadprzewodniki różnią się od zwykłych przewodników, nawet tych bardzo dobrych. Zwykłe przewodniki tracą swoją oporność powoli, w miarę jak stają się coraz zimniejsze. W przeciwieństwie do nich, nadprzewodniki tracą swoją rezystancję w jednym momencie. Jest to przykład przejścia fazowego. Wysokie pola magnetyczne niszczą nadprzewodnictwo i przywracają normalny stan przewodzenia.
W normalnych warunkach magnes poruszający się po przewodniku wytwarza w nim prąd na skutek indukcji elektromagnetycznej. Ale nadprzewodnik w rzeczywistości całkowicie wypiera pola magnetyczne poprzez indukowanie prądów powierzchniowych. Zamiast przepuszczać pole magnetyczne, nadprzewodnik zachowuje się jak magnes skierowany w przeciwną stronę, który odpycha prawdziwy magnes. Nazywa się to efektem Meissnera i można go zademonstrować poprzez lewitowanie nadprzewodnika nad magnesami lub odwrotnie.
