Przejdź do treści

Efekt Meissnera — wypychanie pola magnetycznego przez nadprzewodnik

Efekt Meissnera to zjawisko wypierania pola magnetycznego z wnętrza nadprzewodnika po przejściu do stanu nadprzewodzącego. Opisuje różnice między nadprzewodnikami a zwykłymi przewodnikami i zastosowania.

Przegląd zjawiska

Efekt Meissnera to podstawowa cecha nadprzewodników polegająca na tym, że po przejściu materiału w stan nadprzewodzący z jego wnętrza zostaje wypchnięte pole magnetyczne. W praktyce oznacza to, że wewnętrzne natężenie pola magnetycznego w grubym, idealnym nadprzewodniku jest praktycznie zerowe — zamiast przepuszczać zewnętrzne pole, nadprzewodnik wytwarza prądy powierzchniowe, które przeciwdziałają temu polu.

Galeria obrazów

4 Obrazy

Charakterystyka i mechanizm

Zjawisko nie polega jedynie na idealnej przewodności (braku oporu), lecz jest konsekwencją sekundarnego efektu kwantowego związanym z kondensatem par Coopera i opisem mezofazowym nadprzewodnictwa. Na granicy między obszarem zewnętrznym a wnętrzem nadprzewodnika pojawiają się prądy powierzchniowe, które generują pole przeciwnie zwrócone do pola zewnętrznego. W rezultacie pole wewnątrz maleje wykładniczo w skali długości zasięgu pola, zwanej długością Londona.

Historia odkrycia

Efekt został eksperymentalnie wykazany w 1933 roku przez Waltera Meissnera i Roberta Ochsenfelda. Ich obserwacja, że pole magnetyczne znika z wnętrza próbki po jej schłodzeniu do stanu nadprzewodzącego, była przełomowa: pokazała, iż nadprzewodnictwo to nie tylko doskonała przewodność elektryczna, ale też odrębna faza elektromagnetyczna z własnymi regułami.

Praktyczne przykłady i zastosowania

Najbardziej znane demonstracje efektu Meissnera to lewitacja magnetyczna i stabilizacja położenia magnesów nad chłodzonym nadprzewodnikiem. W laboratoriach umieszcza się płytę nadprzewodnikową w polu stałego magnesu i po ochłodzeniu obserwuje się uniesienie magnesu. Zjawisko to wykorzystuje się w prototypach łożysk bezstykowych, eksperymentalnych systemach transportu magnetycznego oraz w urządzeniach, gdzie pożądana jest beztarciowa stabilizacja pola.

Ważne rozróżnienia i uwagi

  • Nie wszystkie nadprzewodniki wypychają pole całkowicie — nadprzewodniki typu II dopuszczają przenikanie pola w postaci wirujących linii strumienia (wirostruktury) powyżej określonej wartości pola krytycznego.
  • Efekt Meissnera odróżnia nadprzewodnik od idealnego przewodnika: ten ostatni w teorii może zatrzymać zmiany pola, ale nie pokazuje aktywnego wypychania pola przy schładzaniu.
  • Efekt zależy od geometrii próbki, temperatury i natężenia pola zewnętrznego — w zbyt silnym polu nadprzewodnictwo ulega zniszczeniu.
  • Długość, na jaką pole zanika wewnątrz nadprzewodnika, jest opisywana długością Londona i może być mierzona eksperymentalnie.

Jeśli chcesz przeczytać więcej o naturze pola magnetycznego, zobacz więcej o polu magnetycznym. Dla uzupełnienia wiedzy o nadprzewodnikach i ich typach przydatne może być więcej materiałów technicznych.

Pytania i odpowiedzi

P: Czym jest efekt Meissnera?

O: Jest to zjawisko, w którym pole magnetyczne jest wypychane z nadprzewodnika, gdy staje się on nadprzewodzący.

P: Co dzieje się z polem magnetycznym, gdy nadprzewodnik jest umieszczony wewnątrz dużego magnesu?

O: Pole magnetyczne jest znacznie mniejsze niż na zewnątrz, a im głębiej pan patrzy, tym bardziej zbliża się ono do zera.

P: Czym nadprzewodniki różnią się od doskonałych przewodników, jeśli chodzi o pole magnetyczne?

O: Nadprzewodniki nie przepuszczają pola magnetycznego, w przeciwieństwie do przewodników doskonałych.

P: Kto odkrył efekt Meissnera?

O: Walter Meissner i Robert Ochsenfeld odkryli ten efekt w 1933 roku.

P: W jaki sposób efekt Meissnera powoduje lewitację magnesu nad płytką nadprzewodzącą chłodzoną ciekłym azotem?

O: Nadprzewodnik działa jak magnes skierowany w przeciwnym kierunku, aby powstrzymać pole magnetyczne przed wejściem do nadprzewodnika. Odpycha to prawdziwy magnes i nie pozwala mu się zbliżyć.

P: Dlaczego pole magnetyczne na zewnątrz nadprzewodnika staje się silniejsze?

O: Pole magnetyczne nie może przejść przez nadprzewodnik, więc staje się silniejsze na zewnątrz nadprzewodnika.

P: Jaki jest przykład efektu Meissnera?

O: Jednym z przykładów efektu Meissnera jest magnes lewitujący nad płytką nadprzewodzącą chłodzoną ciekłym azotem.

Powiązane artykuły

Autor

AlegsaOnline.com Efekt Meissnera — wypychanie pola magnetycznego przez nadprzewodnik

URL: https://pl.alegsaonline.com/art/63592

Udostępnij

Źródła