Efekt Meissnera polega na tym, że pole magnetyczne jest wypychane z nadprzewodnika, gdy ten staje się nadprzewodnikiem. Jeśli umieścilibyśmy nadprzewodnik w polu dużego magnesu i zajrzelibyśmy do środka nadprzewodnika, zobaczylibyśmy, że pole magnetyczne jest znacznie mniejsze niż na zewnątrz. Im głębiej patrzyłeś, tym bardziej zbliżało się ono do zera. Jest to jeden ze sposobów, w jaki nadprzewodniki różnią się od idealnych przewodników, które przepuszczają pola magnetyczne.
Efekt ten został odkryty przez Waltera Meissnera i Roberta Ochsenfelda w 1933 roku. Zauważyli oni, że ponieważ pole magnetyczne nie może przejść przez nadprzewodnik, pole bezpośrednio na zewnątrz nadprzewodnika staje się silniejsze.
Jednym z przykładów efektu Meissnera jest magnes lewitujący nad płytą nadprzewodnikową chłodzoną ciekłym azotem. Aby powstrzymać pole magnetyczne przed wniknięciem do nadprzewodnika, nadprzewodnik zachowuje się jak magnes skierowany w przeciwną stronę. Odpycha to prawdziwy magnes i nie pozwala mu się zbliżyć.
