Definicja i systematyka

Karnozaury (często używane zamiennie określenie Allosauroidea) to klad teropodów obejmujący duże, drapieżne dinozaury jurajskie i kredowe. W przeszłości termin "karnozaury" był stosowany bardzo szeroko, jako ogólne określenie dużych mięsożernych teropodów, jednak współczesna systematyka kladystyczna zawęziła jego znaczenie. Obecnie Allosauroidea zwykle definiuje się jako te teropody, które są bliżej spokrewnione z Allozaurem niż z współczesnymi ptakami, czyli jako monofiletyczny klad w obrębie teropodów.

Cechy morfologiczne

Karnozaury wyróżniają się kilkoma cechami szkieletowymi, które często łączą je w jednorodną grupę:

  • czaszka długa i względnie wąska, wyposażona w liczne otwory pneumatyczne oraz cienkie przegrody kostne (tzw. kratownicowata budowa), co zmniejsza masę przy zachowaniu wytrzymałości;
  • duże oczodoły i często dobrze rozwinięty narząd wzroku, co sugeruje znaczącą rolę wzroku w polowaniu;
  • zęby zwykle spłaszczone bocznie i piłkowane (serrated), przystosowane do cięcia mięsa;
  • kończyny miedniczne o proporcjach sugerujących umiarkowaną szybkość: kość udowa często jest dłuższa od kości piszczelowej, co wskazuje, że nie były to najbardziej wyspecjalizowane biegacze wśród teropodów;
  • przednie kończyny relatywnie silne i chwytne — u wielu przedstawicieli mogły służyć do przytrzymywania ofiary lub wspomagania zabijania;
  • szereg cech kręgosłupa i żeber związanych z pneumatyzacją kości (puste przestrzenie w kościach), co było korzystne przy utrzymaniu dużych rozmiarów bez nadmiernego zwiększenia masy.

Biologia i zachowanie

Karnozaury były przeważnie dużymi mięsożercami, od form średniej wielkości po olbrzymy – niektóre karcharodontozaury osiągały długości przekraczające 10 m. Ich morfologia wskazuje na strategię drapieżnictwa łączącą siłę szczęk i zębów z użyciem mocnych przednich kończyn do chwytania i przytrzymywania ofiar. W przypadku rodzajów takich jak Allozaur stwierdza się budowę świadczącą o wszechstronnym, masywnym drapieżniku, zdolnym do zadawania bolesnych urazów i rozdzierania zdobyczy.

Wciąż toczy się dyskusja nad sposobem polowania — czy niektóre gatunki polowały samotnie, czy w grupach (koordynowane polowania), oraz czy stosowały techniki takie jak gwałtowne pchnięcia szyją czy precyzyjne szarpnięcia. Różnice w budowie kończyn oraz czaszek świadczą, że karnozaury zajmowały różne nisze ekologiczne i rozwijały odmienne strategie łowieckie w różnych regionach świata.

Porównanie z innymi dużymi drapieżnikami

Karnozaury różniły się od współczesnych im (i późniejszych) dużych teropodów, np. tyranozaurów. Tyranozaury (należące do kladu Coelurosauria) miały zwykle bardzo masywne, potężne czaszki i ogromną siłę ugryzienia oraz krótsze, dwu- lub jednopalczaste przednie kończyny; polegały więc w większym stopniu na sile ugryzienia i masywnej głowie przy zabijaniu ofiar. Karnozaury zaś łączyły relatywnie smuklejszą czaszkę z silniejszymi przednimi kończynami i odmienną mechaniką polowania.

Występowanie i historia ewolucyjna

Pierwotnie uważano, że wiele kladów karnozaurów wyginęło pod koniec jury, jednak badania paleontologiczne i nowe odkrycia wykazały, że niektóre lnie (np. Neovenatoridae i Carcharodontosauridae) przetrwały do późnej kredy. W obrębie Mezozoiku przedstawiciele Allosauroidea zasiedlali zarówno Laurasję, jak i Gondwanę, adaptując się do różnych warunków środowiskowych. W kredzie niektóre linie osiągały ponownie duże rozmiary i znaczącą rolę jako drapieżniki szczytowe, zwłaszcza na południowych kontynentach (Gondwana).

Przykładowe rodzaje

Do grupy należą znane rodzaje i rodziny, m.in. Allozaur, różne karcharodontozaury (np. Karcharodontozaur), oraz neovenatorydy (Neovenator). Wśród form przypisywanych do szeroko rozumianego kladu znajdują się także takie taksony jak Aerosteon, Australovenator czy Fukuiraptor. Różnorodność tych rodzajów pokazuje, że Allosauroidea były grupą ekologicznie zróżnicowaną, obejmującą drapieżniki o różnych rozmiarach i strategiach zdobywania pokarmu.

Podsumowanie

Karnozaury (Allosauroidea) to ważny klad dużych teropodów, które w Mezozoiku pełniły rolę dominujących drapieżników w wielu ekosystemach. Współczesne analizy filogenetyczne i nowe odkrycia kopalne pozwalają lepiej zrozumieć ich zróżnicowanie, ewolucję oraz adaptacje morfologiczne związane z polowaniem i stylem życia.