Księga Mormona jest księgą, w którą Święci w Dniach Ostatnich wierzą, że jest słowem Boga wraz z Biblią.
Oryginalna angielska wersja Księgi Mormona została opublikowana w marcu 1830 roku przez człowieka o nazwisku Joseph Smith, Jr., który twierdził, że jest prorokiem, tak jak w Starym Testamencie.
Józef Smith powiedział, że przetłumaczył tę książkę na język angielski ze złotych tabliczek, które dał mu anioł. Książka ta twierdzi, że język, w którym została napisana po raz pierwszy, powstał z "nauki Żydów i języka Egipcjan".
Historia zawarta w Księdze Mormona jest skróconą wersją napisaną przez człowieka imieniem Mormon o zapisie dwóch grup ludzi zwanych Nefitami i Lamanitami. Ich przodkowie opuścili Jerozolimę wraz z ojcem Lehim około 600 lat przed narodzinami Chrystusa, przepłynęli przez bardzo duży ocean i osiedlili się w Nowym Świecie. Daje to świadectwo między innymi o ich rodzinach, miastach, wojnach, systemach rządów, duchowych doświadczeniach i wierzeniach religijnych. Głównym celem Księgi Mormona jest nauczanie o Jezusie Chrystusie.
Zawiera ona również Księgę Eteru (bardzo starą księgę odkrytą przez Nefitów), która opowiadała historię innych ludzi (zwanych Jareditami), którzy mieszkali na niektórych z tych samych obszarów krótko po czasach Wieży Babel, ale zginęli z powodu wojen.
Zazwyczaj historie z Księgi Mormona pokazują Nefitów jako bardziej prawych, pracowitych i spokojnych ludzi, a Lamanitów jako podłych, leniwych i wojowniczych. Wojny dzieją się cały czas pomiędzy tymi dwiema grupami. Jednak pod koniec Księgi Nefici stają się bardziej niegodziwi niż Lamanici, a wszyscy Nefici giną w ostatniej wojnie, z wyjątkiem jednego imieniem Moroni, któremu Bóg nakazał zakopać Księgę Mormona na wzgórzu, aby Józef Smith Jr. mógł ją odnaleźć.
Tematem przewodnim książki jest Jezus Chrystus odwiedzający opisywanych ludzi, dokonujący cudów i wskazujący im właściwą drogę do życia.
