Biogeografia jest badaniem sposobu rozmieszczenia gatunków. Ma ona na celu wykazanie, gdzie żyją organizmy i dlaczego występują (lub nie występują) w określonym obszarze geograficznym.
Podstawową kwestią jest to, że zwierzęta i rośliny są przystosowane do miejsc, w których żyją, ale w podobnych miejscach często występują zupełnie inne zwierzęta i rośliny. Można by się spodziewać, że na przykład zwierzęta w tropikalnym lesie deszczowym będą prawie takie same w Amazonii, Afryce równikowej i Azji Południowo-Wschodniej. Ale tak nie jest.
Muszą być powody tej sytuacji. Powody te są przedmiotem badań w dziedzinie biogeografii. Początkowo, w latach 1800-1855, historycy przyrodniczy sporządzali listy gatunków w różnych regionach świata. Listy te były publikowane w formie tabel w swoich książkach. Rewolucja rozpoczęła się od Charlesa Darwina i Alfreda Russela Wallace'a, którzy opublikowali ideę ewolucji poprzez selekcję naturalną. Podróżowali oni po krajach tropikalnych i pisali o życiu w tych krajach. Mówili, że ewolucja jest kluczem do zrozumienia rozkładu geograficznego.
Nowe gatunki powstają zazwyczaj w wyniku podziału wcześniejszego gatunku na dwa: specjację. Odbywa się to w określonym czasie i miejscu. Z tego miejsca nowy gatunek może podróżować. Będzie on zablokowany przez cechy geograficzne (morza, góry...) i klimat. W ten sposób gatunek może nigdy nie dostać się do innych miejsc, w których mógłby odnieść wielki sukces. To, ogólnie rzecz biorąc, jest powodem, dla którego tereny o podobnym klimacie często mają zupełnie inne zwierzęta i rośliny. Klasycznymi przykładami są australijskie torfowiska i Wielka Wymiana Amerykańska.
Oczywiście, różne rodzaje zwierząt i roślin mają różną mobilność. Ptakom i owadom łatwiej jest podróżować drogą powietrzną, a w morzu ryby mogą łatwo podróżować. Mimo to, istnieją pewne ograniczenia. Ryby po obu stronach obu Ameryk to zazwyczaj różne gatunki, a ryby słodkowodne nie rozpraszają się zbytnio. Tak więc to się dzieje:
