Okres Tudorów obejmuje lata 1485–1603 i oznacza panowanie dynastii Tudorów w Anglii. Dzień koronacji Henryka VII w 1485 roku zamknął wojnę Dwóch Róż i zapoczątkował epokę intensywnej konsolidacji władzy królewskiej, reform finansów i politycznej stabilizacji po wieloletnich konfliktach. Termin „okres Tudorów” jest często używany szeroko, choć panowanie Elżbiety I (1558–1603) bywa wyróżniane jako osobna epoka elżbietańska.
Główne postaci i linia sukcesji
- Henryk VII (1485–1509) — przywrócił ład po wojnach domowych i umocnił skarbiec królewski.
- Henryk VIII (1509–1547) — znany z przełomu w zakresie kościoła i państwa.
- Edward VI (1547–1553) — rządy rady regencyjnej i protestancka reforma.
- Maria I (1553–1558) — próbowała przywrócić katolicyzm, co przyniosło napięcia religijne.
- Elżbieta I (1558–1603) — ustabilizowała państwo, prowadziła umiarkowaną politykę religijną i patronowała kulturze.
W czasie panowania Tudorów państwo centralne zyskało na znaczeniu: królewska administracja, system sądowniczy i finanse zostały zreformowane, aby lepiej kontrolować kraj. Istotnym wydarzeniem było ustanowienie niezależnego Kościoła anglikańskiego po zerwaniu z papiestwem, co miało konsekwencje religijne i polityczne na pokolenia.
Gospodarka, społeczeństwo i przemiany wiejskie
Okres ten przyniósł wyraźne zmiany społeczno-ekonomiczne. Po kryzysie demograficznym wywołanym Czarną Śmiercią nastąpił stopniowy wzrost liczby ludności, co w połączeniu z inflacją i napływem kruszców z Nowego Świata wpłynęło na warunki ekonomiczne. Handel wełną i eksport produktów włókienniczych były ważnym źródłem dochodów; rosnące znaczenie hodowli owiec doprowadziło do procesu wypłaszczania pól i enclosure — przekształcania wspólnych pastwisk w prywatne łąki, co zwiększyło dysproporcje majątkowe i zmusiło część chłopstwa do migracji do miast.
Religia, polityka i konflikty
Reformy religijne zapoczątkowane przez Henryka VIII — w tym ustanowienie monarchii jako głowy Kościoła anglikańskiego — oraz późniejsza polityka Elżbiety I (kompromis religijny i prześladowania ekstremów po obu stronach) ukształtowały krajobraz polityczny. Dissolution of the Monasteries (likwidacja klasztorów) przyniosła transfer wielkich majątków i przyczyniła się do przebudowy struktury własności ziemskiej. W polityce zagranicznej kulminacją była konfrontacja z Hiszpanią w 1588 roku i odparcie hiszpańskiej Armady, co wzmocniło prestiż Anglii.
Kultura, eksploracja i dziedzictwo
Epoka Tudorów to także rozkwit kultury: literatura elżbietańska (m.in. dramat i poezja), rozwój teatru oraz rosnące zainteresowanie eksploracją i żeglugą dalekomorską. Postaci takie jak podróżnicy, kupcy i artyści przyczyniły się do rozszerzenia kontaktów handlowych i kulturalnych. Dziedzictwo tej ery obejmuje trwałe zmiany w strukturze państwa, wyraźne przekształcenia społeczno-gospodarcze oraz bogaty dorobek kulturalny, które stanowią pomost między średniowieczem a wczesną nowożytnością.
Więcej informacji i źródeł: epoka elżbietańska, Czarna Śmierć, kryzysy gospodarcze, handel wełną, inflacja, Nowy Świat, odkrycia geograficzne.

