Okres Tudorów zazwyczaj odnosi się do okresu pomiędzy 1485 a 1603 rokiem, szczególnie w odniesieniu do historii Anglii. Był to okres, kiedy w Anglii panowała dynastia Tudorów. Jej pierwszym monarchą był Henryk VII (1457- 1509). Termin ten jest często używany szerzej, aby objąć panowanie Elżbiety I (1558- 1603), chociaż często jest to traktowane oddzielnie jako epoka elżbietańska.

Po Czarnej Śmierci i depresji rolniczej pod koniec XIV wieku liczba ludności ponownie wzrosła. Eksport wyrobów wełnianych do Europy kontynentalnej dość mocno wspomógł gospodarkę. Henryk VII uzyskał korzystne warunki handlowe w 1496 roku.

Wysokie płace i obfitość dostępnej ziemi, jakie można było zaobserwować pod koniec XIV i na początku XV wieku, zostały zastąpione niskimi płacami i niedoborem ziemi. Różne naciski inflacyjne, być może spowodowane napływem złota z Nowego Świata i wzrostem liczby ludności, oznaczały, że przepaść między bogatymi a biednymi powiększyła się. Był to okres znaczących zmian dla większości ludności wiejskiej, ponieważ rozpoczęło się wyodrębnianie gruntów.