Bitwa pod Long Island (Brooklyn), 1776 — największa bitwa wojny o niepodległość

Bitwa pod Long Island (Brooklyn), 27 VIII 1776 — największa bitwa wojny o niepodległość: brytyjskie zwycięstwo, strategiczna utrata Nowego Jorku i kluczowe manewry Waszyngtona.

Bitwa pod Long Island była jedną z największych i najważniejszych bitew w amerykańskiej wojnie o niepodległość. Znana jest również jako Bitwa pod Brooklynem lub Bitwa pod Brooklyn Heights. Odbyła się 27 sierpnia 1776 roku i zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Brytyjczyków nad siłami kontynentalnymi dowodzonymi przez generała George'a Waszyngtona. Była to pierwsza wielka bitwa po ogłoszeniu niepodległości Stanów Zjednoczonych w lipcu 1776 roku, a pod względem liczby żołnierzy – największe starcie tej wojny. Wynik bitwy dał Brytyjczykom kontrolę nad strategicznym miastem Nowy Jork i otworzył im drogę do dalszej kampanii wnikającej w głąb kolonii.

Tło i przygotowania

Po wyparciu wojsk brytyjskich z Bostonu 17 marca 1776 roku, generał George Washington skierował swoją Armię Kontynentalną do obrony portowego Nowego Jorku, który był uznawany za kluczową bazę morską. W tym czasie zabudowa miasta koncentrowała się głównie na południowym krańcu wyspy Manhattan. Waszyngton zdawał sobie sprawę, że silna pozycja brytyjska na morzu może uczynić z Nowego Jorku niebezpieczną bazę wypadową dla wojsk królewskich, dlatego wzmocnił tam obronę i przygotowywał się na spodziewany atak.

Brytyjczykami dowodził generał William Howe, a jego flota i oddziały stopniowo konsolidowały się w rejonie portu. W lipcu siły brytyjskie wylądowały na niewielko zaludnionej Staten Island, a następnie zaczęły zabezpieczać wejście do portu – The Narrows. Do sierpnia armia brytyjska i sojusznicy liczyli łącznie około 32 000 żołnierzy, co wyraźnie przewyższało siły amerykańskie. Washington przewidywał, że główny atak może uderzyć na Manhattan, i przeniósł tam znaczną część swoich sił, pozostawiając obronę południowych podejść do wysp pod mniejszymi oddziałami.

Siły i lądowanie

22 sierpnia 1776 roku brytyjskie oddziały wylądowały w rejonie Gravesend Bay w południowo-zachodnim hrabstwie Kings, po drugiej stronie The Narrows względem Staten Island, około 20 km na południe od przepraw przez East River na Manhattan. Był to początek manewru mającego na celu okrążenie i wyparcie Amerykanów z pozycji w Kings County (dzisiejszym Brooklynie).

Waszyngton przesunął część sił do północnej części hrabstwa Kings, spodziewając się, że Brytyjczycy dokonają frontalnego natarcia. Dowództwo brytyjskie planowało jednak manewr oskrzydlający: część sił ruszyła na północny zachód, by obejść amerykańskie pozycje i zaatakować je z tyłu. Manewr ten, przeprowadzony w nocy i wczesnym rankiem, zaskoczył Amerykanów, ponieważ ścieżki przejścia były słabo obstawione.

Przebieg bitwy

27 sierpnia britanijskie siły podjęły zdecydowany atak. Główna kolumna oskrzydlająca przemieściła się przez tereny znane jako Jamaica Pass i szybko znalazła się na tyłach amerykańskich pozycji. Amerykańskie linie zostały zaatakowane z boku i od tyłu, co wywołało zamieszanie i paniczny odwrót wśród niektórych oddziałów.

Jednym z najbardziej pamiętnych epizodów bitwy była obrona znana jako czyn Maryland 400 – około 300–400 żołnierzy z Maryland, działających w ramach sił kontynentalnych pod dowództwem Williama Alexandra (znanego jako Lord Stirling). Ich odważny kontratak i ostateczne poświęcenie opóźniły natarcie przeciwnika na tyle, że umożliwiły części armii wycofanie się do obronnych pozycji na Brooklyn Heights. Dzięki temu największa część Armii Kontynentalnej uniknęła okrążenia i całkowitej klęski.

Po rozpoczęciu oblężenia Brytyjczycy umocnili swoje pozycje wokół Heights, spodziewając się ostatecznego uderzenia. Jednak dowództwo amerykańskie zaplanowało i przeprowadziło brawurową nocną ewakuację – w nocy z 29 na 30 sierpnia cała armia została przeprawiona przez East River na Manhattan. Operacja ta przebiegła niemal bez strat, co uznawane jest za przykład doskonałej organizacji i szczęścia (sprzyjała mgła i spokojne warunki na rzece).

Straty i skutki

Dokładne liczby strat różnią się w źródłach, ale ogólnie przyjmuje się, że straty amerykańskie obejmowały kilkaset zabitych i rannych oraz ponad tysiąc jeńców lub zaginionych. Straty brytyjskie były mniejsze, ale również znaczące — także liczone w setkach. Najważniejszym skutkiem bitwy było utracenie kontroli przez Amerykanów nad Nowym Jorkiem i przyjęcie przez Brytyjczyków roli dominującej siły militarnej w regionie.

Po ewakuacji z Brooklynu Waszyngton i Armia Kontynentalna zostali stopniowo wypchnięci z Nowego Jorku – ostateczne zdobycie okolic i utrzymanie miasta przez Brytyjczyków pogłębiły kolejne porażki Amerykanów, m.in. w bitwie pod Fortem Waszyngtona. W rezultacie armia kontynentalna wycofała się przez New Jersey do Pensylwanii, gdzie w trudnych warunkach zimowych została zmuszona do reorganizacji. Te wydarzenia przygotowały jednak grunt pod późniejsze, kontrataki amerykańskie (m.in. bitwy pod Trenton i Princeton), które przywróciły morale sił Waszyngtona.

Znaczenie historyczne

Mimo militarnej porażki bitwa pod Long Island jest często oceniana jako moment ważny strategicznie i psychologicznie. Ujawniła słabości obrony amerykańskiej, ale równocześnie ewakuacja z Brooklynu pokazała zdolność dowództwa kontynentalnego do zachowania armii i uniknięcia całkowitej klęski. Kontrola Nowego Jorku przez Brytyjczyków trwała przez większość wojny, a miasto stało się ich najważniejszą bazą operacyjną w Ameryce Północnej.

Bitwa i poświęcenie takich oddziałów jak Maryland 400 stały się częścią amerykańskiej pamięci historycznej i legendy o wytrwałości i odwadze walczących o niepodległość.

Pytania i odpowiedzi

P: Pod jaką nazwą znana jest również bitwa o Long Island?

P: Kiedy odbyła się bitwa?

P: Jaki był wynik bitwy?

P: Ilu żołnierzy brało udział w tej bitwie?

P: Gdzie wylądowały siły generała Williama Howe'a?

P: Gdzie Waszyngton przeniósł większość swoich sił przed atakiem Brytyjczyków?

P: Jak Waszyngton ewakuował swoje wojska podczas tej bitwy?

Szukaj według litery