Specjalny rozkaz 191 (Zagubiony rozkaz Lee) — Kampania Maryland 1862

Po sukcesie w drugiej bitwie pod Bull Run (zwanej też drugą bitwą pod Manassas) Lee zaczął planować inwazję na Północ. Lee sądził, że jeśli doprowadzi wojnę secesyjną do stanów Unii, wielkie zwycięstwo może przekonać Wielką Brytanię i Francję do poparcia Południa. Sądził również, że zmusi to Północ do złożenia pozwu o pokój. Dzięki temu Konfederackie Stany Ameryki mogłyby pozostać niepodległym państwem. Lee poprowadził swoją Armię Północnej Wirginii do Marylandu 4 września 1862 roku. Skoncentrował swoją armię w Frederick, Maryland, około 40 mil (64 km) na północny zachód od Waszyngtonu. Historia zaginionego rozkazu 191 i wydarzeń z początku września 1862 roku obraca się wokół dwóch kartek papieru.

Armia Lee obozowała 7 września w pobliżu Frederick. Trzy brygady kawalerii generała J.E.B. Stuarta otrzymały zadanie utworzenia osłony (linii ochronnej) pomiędzy obozem a armią Unii na wschodzie. Lee spotkał się ze swoimi generałami, sugerując Jamesowi Longstreetowi, że powinien otoczyć Harpers Ferry Armory i zaatakować duży garnizon Unii, który zagrażał ich liniom zaopatrzenia na tyłach. Longstreet sprzeciwił się temu, twierdząc, że jego żołnierze potrzebują odpoczynku po długim marszu. Zwrócił też uwagę, że to zły pomysł, by rozdzielać siły Lee, gdy są tak blisko wroga. Jeśli armia Unii odkryłaby, że Lee osłabił swoje główne siły, mogłaby zaatakować w pełnym składzie. Gdy armia Lee była wypoczęta, zorganizowana i w pełni zaopatrzona, mogła robić, co chciała. Po spotkaniu Longstreet założył, że Lee zrezygnował z ryzykownego planu Harpers Ferry. Dzień lub dwa później Longstreet wszedł do namiotu Lee. Zastał tam Lee i generała Stonewalla Jacksona, którzy finalizowali plan ataku na Harpers Ferry. Longstreet zdał sobie sprawę, że plan został zrealizowany bez niego. Niechętnie zgodził się na ten plan. 9 września Lee spisał szczegóły planu w specjalnym rozkazie nr 191.

Każdy z dowódców Lee otrzymał kopię odręcznie napisanego rozkazu. Hill otrzymał już kopię rozkazu od Lee. Nie wiedział, że druga kopia została mu przesłana od Jacksona. To jest ta kopia, która zaginęła.

13 września, około 2 mile (3,2 km) na południe od Frederick w stanie Maryland, kapral Barton W. Mitchell z 27. Pułku Ochotników Indiany (Armia Unii) znalazł zawinięte w papier zawiniątko z cygarami. Papier okazał się być Rozkazem Specjalnym 191. Pole było niedawno zajęte przez konfederackiego generała Hilla i rozkaz był zaadresowany do generała Hilla. Przekazał on rozkaz swojemu sierżantowi, który przekazał go w górę łańcucha dowodzenia do generała McClellana. Adiutant generalny dywizji, Samuel Pittman, był w stanie potwierdzić, że jest to pismo jego dawnego kolegi sprzed wojny, Roberta Chiltona, który był adiutantem generalnym Lee. Jeszcze tego samego dnia był on w rękach McClellana.

Lee miał około 50.000 żołnierzy do 85.000 McClellana. Ale McClellan sądził, że Lee ma 100 000 żołnierzy i był bardzo niechętny do zaangażowania się w walkę z nim. McClellan miał teraz szansę zniszczyć Armię Północnej Wirginii Lee, gdy ta była słaba i podzielona, jeśli będzie działał szybko. Ta nieoczekiwana cenna informacja skłoniła zwykle zbyt ostrożnego McClellana do zaangażowania swoich sił 14 września, co doprowadziło do bitwy pod Południową Górą.