Sic to łacińskie słowo oznaczające "w ten sposób", "tak", "jako taki" lub "w taki sposób". W piśmie, jest umieszczane w nawiasach kwadratowych i kursywą - [sic] - aby pokazać, że wszelkie nieprawidłowe lub nietypowe pisownie, zwroty, interpunkcja lub inne cytowane materiały zostały skopiowane verbatim (słowo w słowo) z oryginalnego źródła.

Początkowo mówiło się tak, jak angielskie słowo "seek" (IPA /'sik/), jednak obecnie mówi się tak, jak angielskie słowo "sick" (/'sɪk/).

Znaczenie i kontekst użycia

Głównym celem zastosowania [sic] jest poinformowanie czytelnika, że dana forma lub fragment tekstu został przytoczony dokładnie tak, jak występował w źródle — łącznie z błędami, archaizmami, regionalizmami czy nietypową interpunkcją. Umożliwia to uniknięcie przypisywania autorowi cytatu (albo redakcji) błędów, które nie wystąpiły w tekście wtórnym, lecz pochodzą z cytowanego materiału.

Jak stosować [sic] w praktyce

  • Umieszczać bezpośrednio po błędnym lub nietypowym fragmencie, najczęściej zaraz po cytowanych słowach: "Napisał: 'Jestem bardzo inteligenty [sic].'".
  • Zwykle stosuje się nawiasy kwadratowe, ale spotyka się też warianty z nawiasami okrągłymi — [sic] lub (sic). Style redakcyjne różnią się co do preferencji.
  • Często pisuje się sic kursywą, aby podkreślić, że to łacińskie słowo, jednak niektóre przewodniki redakcyjne dopuszczają format bez kursywy. Ważne jest zachowanie spójności w obrębie jednego tekstu.
  • Nie umieszcza się przecinka przed [sic] — nawias powinien przylegać do cytowanego fragmentu.

Przykłady

Kilka typowych przykładów użycia:

  • Cytat z błędem ortograficznym: "W wiadomości przeczytałem: 'Prześlemy to jutro [sic].'" — tutaj [sic] sygnalizuje, że taka forma pochodzi z oryginału.
  • Cytat z archaicznym zwrotem: "Autor napisał: 'Niechaj [sic] się stanie'." — wskazuje, że archaiczna forma nie jest literówką tłumacza.
  • Gdy błąd mógłby sugerować mówiącemu nieznajomość tematu: "W protokole: 'Wyniki przerosły nasze oczekiwaniae [sic].'"

Zalecenia redakcyjne i etykieta

  • Używać oszczędnie — nadmierne stosowanie [sic] może brzmieć protekcjonalnie lub szyderczo. Jeśli nie ma potrzeby uwypuklania błędu, lepiej albo poprawić go w cudzysłowie z dopiskiem, albo dodać przypis wyjaśniający.
  • W tekstach naukowych i akademickich [sic] jest akceptowanym sposobem zaznaczania oryginalnej formy. Należy jednak kierować się obowiązującymi wytycznymi wydawnictwa lub czasopisma.
  • Jeśli cytat zawiera rażący błąd lub treść obraźliwą, zamiast używać [sic] można rozważyć skrócenie cytatu, parafrazę lub komentarz redakcyjny wraz z przypisem.

Alternatywy

Zamiast [sic] redaktorzy i tłumacze czasem stosują inne rozwiązania, np. dopisek w przypisie "pisownia oryginalna" lub krótki komentarz w nawiasie, np. "[pisownia oryginalna]" lub "[tak w oryginale]". Takie formy bywają bardziej neutralne i mniej nacechowane ironicznie.

Wymowa i pochodzenie

Słowo pochodzi z łaciny i pierwotnie wymawiano je w sposób zbliżony do angielskiego "seek" (IPA /'sik/). W praktyce współczesnej częściej spotyka się wymowę przypominającą angielskie "sick" (/'sɪk/). W językach innych niż angielski (w tym w polskim) zwykle używa się formy zapisywanej jako [sic] bez odmiany i bez tłumaczenia.

Podsumowując: [sic] to krótki, czytelny sposób na sygnalizowanie, że cytowany fragment oddaje oryginalną treść dosłownie, nawet jeśli zawiera błędy. Stosuj go celowo i oszczędnie, zwracając uwagę na kontekst i potencjalne konotacje.