Diabły morskie to dalekomorskie żabnice z rodziny Ceratiidae. Należą one do najbardziej rozpowszechnionych żabnicowatych, występujących we wszystkich oceanach od tropików po Antarktydę.
Samice są duże: samice największego gatunku, wędkarzy głębinowych Krøyer's, Ceratias holboelli, osiągają długość 1,2 metra (3,9 stopy). Samce natomiast są karłowate, maksymalnie tylko 14 centymetrów (5,5 cala). Kiedy te ryby były badane po raz pierwszy, samce były mylone z pasożytami. Samice mają zazwyczaj więcej niż jednego samca, co jest dobrym przykładem poliandrii.
Już w chwili narodzin malutkie męskie rogowce mają bardzo dobrze rozwinięte organy węchowe, które wykrywają zapachy w wodzie. Samiec żyje tylko po to, by znaleźć i połączyć się z samicą. Są one znacznie mniejsze od samic ryb i mogą mieć problemy ze znalezieniem pożywienia w głębinach morskich. Ponadto u niektórych gatunków może dojść do zahamowania wzrostu jelita, co w ogóle uniemożliwi im żerowanie. Oznacza to, że samiec musi szybko znaleźć samicę, aby zapobiec śmierci. Wrażliwe organy węchowe pomagają samcowi wykryć feromony samic żabnicy.
Kiedy mężczyzna znajduje kobietę, wgryza się w jej skórę i uwalnia enzym. Enzym trawi skórę ust i jej ciała, łącząc parę do poziomu naczynia krwionośnego. Następnie samiec powoli marnuje się, najpierw tracąc swoje organy trawienne, następnie mózg, serce i oczy, a kończy jako nic więcej niż para gonad. Gonady uwalniają spermę w odpowiedzi na hormony w krwiobiegu kobiety. Ten ekstremalny dimorfizm seksualny sprawia, że kiedy samica jest gotowa do tarła, ma tam swojego partnera. Wiele samców może zostać wcielonych do jednej samicy.
Ceratiidy są jedynymi zwierzętami, o których wiadomo, że stają się chimerami w ramach normalnego cyklu życia.
