Sarcosuchus to wymarły rodzaj olbrzymiego krokodyla. Żył w dolnej kredzie na terenie dzisiejszej Afryki około 135–112 milionów lat temu. Ściśle mówiąc, nie był to współczesny typ krokodyla, ale rodzaj przedkrokodyla — wcześniejszych przedstawicieli tego kladu nazywa się krokodylomorfami. Prawdziwe krokodyle pojawiły się dopiero w górnej kredzie.

Sarcosuchus był jednym z największych gadów krokodylo-podobnych, jakie kiedykolwiek żyły. Wstępne szacunki oparte na największych szczątkach sugerują długość dochodzącą do około 11–12 m i masę rzędu kilku do kilkunastu ton; Paul Sereno, który opisał dobrze zachowane okazy, podawał masę około 8 ton. Był więc prawie dwa razy dłuższy od współczesnego krokodyla słonowodnego.

Budowa ciała i czaszki: czaszka Sarcosuchus była długa i stosunkowo szeroka, o charakterystycznym, lekko rozszerzonym końcu pyska (tzw. "bulla" lub guz na kości nosowej), a zęby miały stożkowaty kształt przystosowany do chwytania śliskiej ofiary. Znaczne, grube płytki kostne (osteodermy) pokrywały grzbiet, zwiększając pancerz ciała. Proporcje pyskowe i budowa zębów wskazują na tryb życia typowy dla długonosych krokodylomorfów — głównie poławianie ryb i polowanie przy brzegu, choć większe okazy mogły również atakować duże zwierzęta przybrzeżne.

Odkrycia i historia badań: do niedawna znano tylko nieliczne skamieniałepustyni Sahara w latach 40. i 50. XX wieku. Przełom nastąpił, gdy w latach 1997 i 2000 Paul Sereno i współpracownicy odnaleźli w rejonie Gadoufaoua (Niger) kilka nowych okazów, w tym jeden z dobrze zachowaną, niemal kompletną czaszką i znaczną częścią kręgosłupa. Dzięki tym znaleziskom naukowcy mogli lepiej odtworzyć wygląd i skalę zwierzęcia. Wiele innych gigantycznych krokodylomorfów znanych jest jedynie z fragmentarycznych czaszek, dlatego porównania rozmiarów między nimi pozostają częściowo dyskusyjne.

Siedlisko i ekologia: Sarcosuchus zamieszkiwał rozległe systemy rzeczne, bagna i deltowe obszary pleistocenu kredowego na terenie północnej i zachodniej Afryki. Klimat był wtedy gorący i wilgotny, z bujną roślinnością na terenach zalewowych. Jako duży drapieżnik wodno-brzeżny pełnił rolę zwierzęcia szczytowego; pożywiał się głównie rybami, ale mógł też polować na mniejsze i średniej wielkości dinozaury oraz inne kręgowce, które zbliżały się do wody.

Systematyka: Sarcosuchus jest zaliczany do długopyszych krokodylomorfów (longirostralne formy) i zwykle umieszczany wśród blisko spokrewnionych grup takich jak Pholidosauridae. Nie był bezpośrednim przodkiem współczesnych krokodyli, ale reprezentował równoległą linię ewolucyjną wielkich, rzecznych drapieżników.

Znaczenie dla paleontologii: odkrycie dobrze zachowanych okazów Sarcosuchus pozwoliło znacznie poszerzyć wiedzę o tym, jak wyglądały największe krokodylomorfy i jakie miały nisze ekologiczne w okresie kredy. Pokazuje też przypadki konwergencji — niezależnego wykształcenia olbrzymich rozmiarów u różnych linii krokodylomorfów (porównywalnie duże formy znane są również z Ameryki Południowej i Północnej).

Niepewności i dyskusje: dokładne wymiary i masa Sarcosuchus wciąż bywają przedmiotem debat, zależnie od metody szacowania i od tego, które elementy szkieletu wykorzystuje się jako odniesienie. Również zakres pokarmowy (czy w większym stopniu ryby, czy także duże kręgowce lądowe) jest interpretowany różnie przez badaczy na podstawie analizy biomechanicznej czaszki i zębów.

Podsumowując, Sarcosuchus to jeden z najbardziej efektownych przykładów gigantyzmu wśród krokodylomorfów — olbrzymi, pancerzny drapieżnik wodno-brzeżny, którego dobrze zachowane szczątki z Sahary dają unikatowy wgląd w faunę dolnej kredy Afryki.