Szabla (British English) lub saber (American English; zobacz różnice w pisowni) jest rodzajem miecza tylnego. Posiada zakrzywione ostrze, które kojarzone jest z lekką kawalerią okresu wczesnonowożytnego i napoleońskiego. Początkowo była kojarzona z kawalerią środkowoeuropejską, np. husarią. W Europie rozpowszechniła się w czasie wojny trzydziestoletniej. Do jej rozpowszechnienia przyczyniła się zwłaszcza chorwacka lekka kawaleria. W XVII wieku lekka szabla była używana również przez piechotę. W XIX wieku upowszechniły się szable bez zakrzywionych ostrzy. Mogły być one używane przez ciężką kawalerię. Ostatnią szablą, jaką otrzymała amerykańska kawaleria była szabla Pattona (Model 1913 Cavalry Sabre) w 1913 roku.
Szabla została użyta jako broń do pojedynków w szermierce w XIX wieku. Doprowadziło to do powstania szermierki szablą, która po raz pierwszy pojawiła się na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1896 roku. Dyscyplina ta pozwala na cięcia jak i pchnięcia, podobnie jak szabla historyczna.